Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ 3


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ





     Η μουσική ήταν άκρως χαλαρωτική. Οι προσκεκλημένοι ξεκίνησαν να κάνουν τα δικά τους πηγαδάκια κυρίως με οικεία άτομα, αποφεύγοντας έτσι τυχόν εχθρούς και άσπονδους φίλους. Η Αρετή και ο Αλέξανδρος κάθισαν στο τραπέζι που είχε το καρτελάκι με τα ονόματα τους, μαζί με άλλους συναδέλφους του. Επικράτησε από την αρχή μια ευδιάθετη ατμόσφαιρα... Έδειχναν να απολαμβάνουν το εξαίσιο φαγητό και την υπέροχη θέα της θάλασσας. Η θάλασσα ήταν τόσο μαγευτική, σε έκανε να χάνεις τα λογικά σου και την αυτοσυγκράτηση. Το κάλεσμα από το βυθό της ακούστηκε τόσο μελωδικό, το οποίο μπορούσε με ευκολία να σε αναγκάσει να ακολουθήσεις το μονοπάτι που χάραζε το μισοφέγγαρο και να βρεθείς στο εσωτερικό της σαν σε ραντεβού με το άγνωστο.

    Η Αρετή ένιωσε αυτό το κάλεσμα μέσα της έντονα σαν της μιλούσε ο ίδιος της ο εαυτός... πήγαινε... μην αντιστέκεσαι σε περιμένω... Δε μπορούσε όμως, έπρεπε να σταθεί διπλά στον καλό της... έπρεπε να δείξει “χαρακτήρα”. Η λογική της τη μάλωσε... σαν παιδάκι δημοτικού κάνεις που περιμένεις να κλείσουν τα σχολεία για να παίξουν στην παραλία... Μια ερώτηση του Αλεξάνδρου διέκοψε τις παιδιάστικες σκέψεις...

   «Είσαι καλά αγάπη μου...δε πιστεύω να νιώθεις πολύ άβολα;»

   «Μια χαρά είμαι μην ανησυχείς... ίσως όταν φτάσαμε στην αρχή λίγο μιας που δεν γνωρίζω κανέναν πολύ καλά, τα κολακευτικά λόγια του αφεντικού σου μου ανέβασαν το ηθικό...» Θυμήθηκε τα λόγια τους κατά τη γνωριμία τους και ένα αμυδρό χαμόγελο εμφανίστηκε στα χείλια της. «Πολύ συμπαθής κύριος και η οικογένεια του επίσης μας καλοδέχτηκαν και φάνηκε πόσο πολύ σε εκτιμά και σαν άνθρωπο και τη δουλειά σου Αλέξανδρε μου...»

   «Δίκιο έχεις, άλλωστε εάν δε πίστευε σε μένα δε θα με καλούσε σήμερα... μονό τα εκλεκτά στελέχη της εταιρίας είναι εδώ καλεσμένα»...» ένιωσε περήφανος και την κράτησε τρυφερά το χέρι. «Αλλά εκτός από το αφεντικό μου κοπλιμέντα σου έκανε και ο γιος του ή μήπως δε θυμάσαι;»

   «Αλέξανδρε τι είναι αυτά που λες... μην αρχίζεις τη ζήλια σε παρακαλώ..»... νευρίασε αρκετά και τράβηξε το χέρι της αλλά όταν τον είδε να γελάει μαζί της κατάλαβε το αστείο... «Μπορείς να μη με πειράζεις σε παρακαλώ...δε με βοηθάς»

  «Δε νομίζω αλλά θα προσπαθήσω... άλλωστε πιστεύω ότι δεν είναι του γούστου σου ο συγκεκριμένος... είναι και η διαφορά ύψους στη μέση βλέπεις...» σχολίασε σιγανά για να μην ακουστεί, αλλά σταμάτησε απότομα γιατί ερχόταν το αφεντικό του προς το μέρος τους.

   Ο Απόστολος ήρθε να ελέγξει εάν όλα ήταν εντάξει στο τραπέζι τους και ευχαρίστησε για μια φορά όλους τους υπάλληλους του για το ζήλο και την πίστη στην εταιρία. Τα μάτια του στράφηκαν στο νεαρό ζευγάρι.

  «Περιττό να σας πω ότι όλοι μιλάνε για σας» κοίταξε με νόημα την Αρετή.   «Ειδικά για σένα δεσποινίδα μου...»

    «Για μένα μα γιατί δε νομίζω ότι υπάρχει λόγος για υπερβολές... όλες οι κυρίες εδώ είναι εξίσου όμορφες»... Κοίταξε με νόημα γύρω της για να αποφύγει ευγενικά περισσότερες κολακείες.

   «Ναι σίγουρα όμως καμία δεν είναι σαν και σας» απάντησε με νόημα και απευθυνόμενος στον Αλέξανδρο συνέχισε. «Είσαι πολύ τυχερός αγαπητέ μου, μια τόσο εντυπωσιακή γυναίκα διπλά σε έναν πετυχημένο άνδρα, μπορεί να αποτελέσει ένα πολύ δυνατό όπλο...»

   «Φυσικά αφεντικό και είμαι πολύ τυχερός... γι´ αυτό όπως βλέπεις δεν φεύγω λεπτό από δίπλα της...»

   «Και πολύ καλά κάνεις και εγώ το ίδιο θα έκανα εάν ήμουν στη θέση σου και ίσως και 20 χρόνια νεότερος...» Έβαλε τα γέλια καθώς διασκέδαζε με την αμηχανία τους... «Σας εύχομαι πραγματικά να περάσετε όμορφα....αλλά σε παρακαλώ Αλέξανδρε θα ήθελα να σε γνωρίσω σε 3-4 άτομα που ίσως σε βοηθήσουν στο μέλλον... με έναν μάλιστα θα έχω και κάποιες συζητήσεις για να θέμα μιας αγοραπωλησίας... καλό θα είναι να βρίσκεσαι μαζί μου... είναι σκληρός αντίπαλος...»

   «Βέβαια ότι θέλετε...» Εκείνη την ώρα ένιωσε αρκετά σημαντικός, ενώ το χαμόγελο της Αρετής που εισέπραξε τον έκανε ακόμη πιο περήφανο...

«Καλό είναι να έρθεις και εσύ μαζί μας κατά τη διάρκεια αυτών των γνωριμιών... άλλωστε και εσύ είναι πλέον τελειόφοιτη νομικής και χρειάζεσαι τις διασυνδέσεις..» ξερόβηξε για λίγο αλλά συνέχισε... «Είπαμε ως ζευγάρι έχετε μαγέψει αρκετό κόσμο καιρός είναι να τους δείξετε τι αξίζετε ως επαγγελματίες» Τους έκλεισε πονηρά το μάτι...

   «Όντως αυτό είναι αλήθεια... είστε πολύ ειλικρινής κύριε και εκτιμώ βαθύτατα το ότι θέλετε να μας βοηθήσετε...» του απάντησε πολύ γρήγορα η Αρετή... Πρέπει να σταθούμε στα πόδια μας και να κατακτήσουμε τον κόσμο... σκέφτηκε με ανακούφιση για την εξέλιξη της συζήτησης... Η χαρά της όμως κόπασε στο επόμενο αμέσως λεπτό....

   «Κάτι τελευταίο τότε... κάποια στιγμή ας μου χαρίσετε ένα χορό... η γυναίκα μου το επέτρεψε βλέπετε... αρκεί να με συνοδεύσει μια όμορφη δεσποινίς σαν και σας» Το ύφος του έδειχνε ότι δε δεχόταν το όχι σαν απάντηση. «Αλέξανδρε μας το επιτρέπεις φυσικά... μπορείς να ρωτήσεις και τη γυναίκα μου εάν δε με πιστεύεις... η ίδια δε μπορεί να χορέψει λόγω κάποιου μικροτραυματισμού»

   «Όχι όχι ξέρω ότι είστε ειλικρινής... εάν θέλει φυσικά και η Αρετούλα μου, εγώ δεν έχω κάποιο πρόβλημα...»

   «Μα εγώ... εγώ κύριε Σταύρου δε χορεύω πολύ καλά... θα προσπαθώ να μην σας χαλάσω το χατίρι αλλά φοβάμαι μην σας κάνω ρεζίλι...». Κοίταξε τον καλό της για μια σανίδα σωτηρίας αλλά μάταιος ο κόπος.

   «Λοιπόν κανονίστηκε και αυτό... κάτι τελευταίο τώρα εάν μου επιτρέπεις να σε φωνάζω Αρετή και όχι δεσποινίς Αρετή... θεωρώ τον Αλέξανδρο σαν γιο μου και εσένα θα ήθελα να σε νιώθω σαν κόρη μου... »

    Τα τελευταία λόγια την συγκίνησαν αλλά και πάλι δεν ήταν σίγουρη εάν αυτήν η πρόταση για το χορό ήταν πολύ έξυπνη. Αρκέστηκε να πει μόνο... «Δεν έχω κανένα θέμα να με φωνάζεται Αρετή... τιμή μου» Τα είχε χαμένα... ο καλός της της κρατούσε σφιχτά το χέρι αλλά από την άλλη γνώριζε καλά πως μόνη της θα έβγαινε από αυτό το τούνελ. Αρετούλα κουράγιο θα τα καταφέρεις... ένας χορός είναι και μερικές γνωριμίες... δε πρέπει να ανησυχείς... όλα θα πάνε καλά... η καρδιά της έδινε κουράγιο... Γύρισε να κοιτάξει γύρω της λίγο μπας και καταλάβαινε τι στην ευχή εννοούσε το αφεντικό λέγοντας τους ότι ήταν το πιο πολυσυζητημένο ζευγάρι της αποψινής βραδιάς... Η ματιά της ήταν πολύ γρήγορη και σε καμία περίπτωση δεν πρόσεξε δυο ανδρικές φιγούρες, οι οποίες με τίποτα δεν μπορούσαν να πάρουν να μάτια τους από πάνω της...



                                                                       ***************************



    Τρία τραπέζια παρακάτω καθόταν οι οικογένειες Ραζή – Αναστασίου. Η Έλενα ενώ ευχαριστήθηκε το φαγητό άρχισε να κοιτάει επίμονα τριγύρω της μπας και έβρισκε τίποτα ενδιαφέρον. κάτι σε γένους αρσενικό φυσικά.... Νέα κοπέλα μόνη ψάχνει τον επόμενο στόχο. Σε κάποια φάση πήρε το μάτι της την “φίλη της” Δέσποινα και την οικογένεια της. Μπορώ να πω ότι είναι κομψή παρόλο τα κιλά της αλλά δεν έχω απολύτως καμία όρεξη να τις μιλήσω... δεν έχω ξεχάσει τις κουβέντες σου... θα έρθει και η σειρά σου το έχω υποσχεθεί.... Έστριψε τα χείλια της νευρικά αλλά δεν πτοήθηκε συνέχισε να κοιτάζει τριγύρω της. Σε κάποια φάση άκουσε τους κυρίους του διπλανού τραπεζιού να αναφέρονται σε ένα νέο ζευγάρι λίγο πιο κάτω και κυρίως για τη νεαρή κοπέλα με την άκρως εντυπωσιακή εμφάνιση και τα καθηλωτικά χαρακτηριστικά του προσώπου της. Άκουσε προσεχτικά την συζήτηση τους.

   «Είναι πραγματικά φοβερό πως ένα ζευγάρι μπορεί να είναι τόσο όμορφο και ταιριαστό» δήλωσε ο πρώτος κύριος και συμφώνησε και η γυναίκα του...

   «Ναι όντως η εξωτερική ομορφιά και των δυο είναι πραγματικά μαγική... της δε νεαρής κοπέλας ...τι να πει κανείς... είμαι σίγουρος ότι πολλοί νεαροί εδώ θα θυσιάζονταν για τα κάλλη της.... δε νομίζω όμως κανείς να πλησιάσει εύκολα... θα πρέπει να τα βάλουν με τον Αλέξανδρο πρώτα». Καθόλου εύκολο σε καμία περίπτωση. Συμπλήρωσε ο δεύτερος κύριος.

   «Αλέξανδρος ποιος είναι αυτός;» ρώτησε με ενδιαφέρον ο πρώτος κύριος.

 «Αλέξανδρος Οικονόμου λέγεται ο νεαρός, θεωρείται από τους καλούς ανερχόμενους δικηγόρους της εταιρίας Σταύρου... εξαίρετος στη δουλεία του με μεγάλες φιλοδοξίες... την κοπέλα του νομίζω την λένε Αρετή, άκουσα να την φωνάζει έτσι ο ίδιος ο Απόστολος». Χαμογέλασε με νόημα. «Ώρα όμως να ακολουθήσουμε τις γυναίκες για ένα χορό». Κάπως έτσι έληξε η συζήτηση τους...

   Να λοιπόν που η βραδιά απέκτησε κάποιο ενδιαφέρον. Σκέφτηκε η Έλενα ανασηκώνοντας το ένα φρύδι. Στην συνέχεια απευθύνθηκε στη “θεία” της. « Δε μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι μιλάνε για αυτό το ζευγάρι... τι το ιδιαίτερο έχουνε;»

   Η Μυρτώ κατανόησε την ενόχληση της αφού άκουσε και η ίδια την προηγούμενη συζήτηση. «Άνδρες αγάπη μου καλή... τι περίμενες;» «Όταν σε ένα κλουβί με λιοντάρια ρίχνει κάποιος ένα κομμάτι κρέας τότε όλα μαζί παλεύουν για τη λεία». Άνδρες σαν και το δικό μου... σκέφτηκε κάπως δυνατά.

  «Συμφωνώ μαζί σου... σαν ένα δόλωμα για να τσιμπήσουν όλοι». Πιο φιλοσοφημένα συνέχισε «Η ομορφιά από μόνη της δε μπορεί να κρατήσει έναν άνδρα με λαμπρή καριέρα... χρειάζεται και μυαλό και κυρίως γνωριμίες».

  «Αχ! Έχεις πολλά να μάθεις μικρή μου μια γυναίκα όμορφη είναι το ίδιο επικίνδυνη με μια γυναίκα που είναι βαθιά πληγωμένη... ίσως και πιο επικίνδυνη ειδικά εάν συνοδεύετε από αφέλεια...». Της βγήκε ένας πονεμένος αναστεναγμός. «Εάν κρίνω από το εξαιρετικό της ντύσιμο μπορώ να πω με σιγουριά ότι ξέρει τι θέλει και μόνο αφελής δεν είναι...»

   «Έχω περιέργεια να τους δω από κοντά θεία... κάτι περίεργο κρύβεται ίσως και πονηρό..» Στη συνέχεια διατύπωσε μια κακία που έριξε το επίπεδο της. Ίσως να ζήλεψε κιόλας. «Άλλωστε συζητιέται έντονα πως ο οικοδεσπότης της βραδιάς είναι ιδιαίτερα γοητευμένος με αυτήν τη γυναίκα». Παρότρυνε τη Μυρτώ να την ακολουθήσει... «Έχεις όρεξη για κουτσομπολιό... πάμε να ρίξουμε μια ματιά;»

   «Πολύ καλή ιδέα, άλλωστε οι άνδρες τις παρέας πάλι για δουλείες συζητάνε οπότε είναι λίγο βαρετά. Ίσως δεις και εσύ κάτι ενδιαφέρον...» Ενημέρωσε τον άνδρα της για την μικρή τους βόλτα. «Εμείς πάμε μια βόλτα, η μικρή έχει βαρεθεί με σας... φαντάζομαι πως δε σας λείψουμε...»

   Εκμεταλλευόμενοι την απουσία γυναίκας και κόρης οι δυο φίλοι συνέχισαν τη συζήτηση που είχαν ξεκινήσει χαμηλόφωνα προηγουμένως...

     Πρώτος ξεκίνησε ο Πέτρος. « Σου λέω φίλε μου είναι σαν μια θεά της αρχαίας Ελλάδος... σκέτο λουκουμάκι... τόσο γλυκιά...». Δε μπορούσε να κρύψει τον θαυμασμό του. « Αλήθεια ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά... καιρό έχω να δω μια τόσο εξωτική ομορφιά..»

    Ο Φίλιππος βρήκε τον φίλο του υπερβολικό. « Καλά σε όλες τις γυναίκες που γνωρίζεις δε βρίσκεις κάτι διαφορετικό;... για εξήγησε μου το τι διαφορετικό υπάρχει σε αυτήν την περίπτωση και πότε στην ευχή την πρόσεξες ;»

    «Όταν πήγα να χαιρετήσω έναν γνωστό μου στο διπλανό τραπέζι... μιλούσε με τον Σταυρού και εκείνη κοιτούσε προς τη μεριά μου» Δε μπορούσε να μη την θαυμάζει.« Ένα δέρμα σοκολατένιο μακριά ξανθά μαλλιά, πλούσιες καμπύλες και υπέροχο μπούστο... σίγουρα ο Θεός είχε μεγάλα κέφια!». Άρχισε να κάνει όνειρα και σχεδιασμούς .«Δε σου λέω τίποτα άλλο... όταν την δεις θα με θυμηθείς...»

   «Καλά καλά έτσι λες πάντα... δεν βρίσκω τίποτα ενδιαφέρον στις παλιές σου κατακτήσεις σου... γιατί να αλλάξει αυτό τώρα;... .άλλωστε τη γνώμη μου για τις όμορφες γυναίκες την ξέρεις...»

    «Ένα καλό πήδημα είναι πάντα Φίλιππε πιο καλό όταν έχεις μια σέξι κοπέλα - σκέτη κόλαση δίπλα σου πως να το κάνουμε δηλαδή.... ακόμη και με τα δικά σου στάνταρ αυτή είναι ένα σκαλοπάτι πιο πάνω από τις δικές σου κατακτήσεις». Ο Πέτρος πίστεψε πως ο φίλος του θα μαγευόταν το ίδιο με εκείνον... «Βεβαία συνοδεύετε από έναν νεαρό Αλέξανδρος στο όνομα, ο οποίος άκουσα ότι εργάζεται στη νομική εταιρία Σταύρου... τι να κάνεις όμως τίποτα δεν είναι εύκολο να κατακτήσεις σε αυτήν τη ζωή...»

    «Αυτό δεν σε έχει αποτρέψει στο παρελθόν... ίσως με τα λεφτά σου να τη συγκινήσεις... γυναίκα δε είναι... μια τυχαία γνωριμία στο μέλλον... ένα δώρο ακριβό και το θέμα λύνεται εύκολα...»Πάντα αυτήν την συνταγή ακολουθούσε άλλωστε και ο ίδιος με απόλυτη επιτυχία. Πίστευε άλλωστε ότι τα λεφτά μπορούν να αγοράσουν τα πάντα και πόσο δε “φτηνές” γυναίκες. « Εάν κρίνω από το εντυπωσιακό-προκλητικό ντύσιμο παίζει και το σενάριο της γλάστρας... δεν έχω δει το πρόσωπο της αλλά σίγουρα φαίνεται να γνωρίζει καλά το παιχνίδι...» σχολίασε ο Φίλιππος αδιάφορα...

    «Ίσως να έχεις δίκιο... εάν και δε το πιστεύω γιατί την παίνευε και ιδιαίτερα και ο οικοδεσπότης... σαν να είχε ακούσει για εκείνην αρκετές φορές... μόνο κρίμα που δεν άκουσα το όνομα της.» Σταμάτησε απότομα διότι επέστρεφε η “αγαπημένη” του γυναικούλα.

    Ο Φίλιππος γέλασε μαζί του. «Ας αλλάξουμε θέμα λοιπόν για το δικό σου καλό φίλε μου... άλλωστε δεν έχω κάτι ενδιαφέρον να προσθέσω... οι θέσεις μου είναι γνωστές». Το γέλιο του σταμάτησε και στο πρόσωπο του επέστρεψε η σκληρότητα.... Η καρδία του χτύπησε πιο γρήγορα από το συνηθισμένο... είχε συντονιστεί απόλυτα με τη μουσική...



                                                                           ***************************



    Η Μαρθούλα κοίταξε με αγωνία το ρολόι του τοίχου της. Από την ώρα που η εγγονή της , την ενημέρωσε σχετικά με τη δεξίωση σε μπορούσε να ησυχάσει. Κάθομαι σε αναμμένα κάρβουνα δε ξέρω τι θα γίνει... Παναγία μου προστάτευσε την... σε χρειάζεται. Έκανε τον σταυρό της και προσευχήθηκε. Καταλάβαινε καλά την επιλογή της να αποδεχτεί αυτήν την πρόσκληση παρά την προσωπική της αντίθεση. Ήθελε να σταθεί δίπλα στον αγαπημένο της... να τον στηρίξει και σίγουρα να επωφεληθεί και η ίδια από αυτήν την ευκαιρία. Πήρε το άλμπουμ με τις φωτογραφίες της μικρής, ξεφυλλίζοντας τις σελίδες του, θυμήθηκε χαρούμενες στιγμές από την παιδική της ηλικία της. Προσπάθησε να την μεγαλώσει με αρχές εάν και ουσιαστικά την γνώρισε μετά από τα 10 της χρόνια. Δεν ήθελε να συμβεί κάτι τέτοιο να αποκοπεί από την εγγονή της και την κόρη της τόσο γρήγορα μετά τον γάμο της δεύτερης. Είχε τις αντιρρήσεις της γι´ αυτόν τον γάμο διότι διαισθανόταν τον κίνδυνο. Ποια ερωτευμένη γυναίκα σκέφτεται λογικά όμως;

    Δεν έπεφτε πότε έξω στις προβλέψεις της και τότε “είχε” δει το κακό να έρχεται. Το μόνο που κατάφερε και ευχαριστούσε το Θεό γι' αυτό, ήταν το ότι μπόρεσε και πήρε την εγγονή της κοντά της πιο νωρίς. Η κόρη της δεν αρνήθηκε, αντιθέτως την παρότρυνε αφού και η ίδια έβλεπε την κατάσταση να παρεκτρέπεται, ένιωθε και η ίδια πλέον τον κίνδυνο να πλησιάζει και προσπάθησε να σώσει το παιδί της. Την έβαλε να ορκιστεί πως εάν συνέβαινε τίποτα σε εκείνους , ποτέ δε θα έλεγε την αλήθεια στην Αρετή ώστε να μη στεναχωρηθεί περισσότερο. Το βασικότερο που ζήτησε ήταν να μεγαλώσει με ήθος χωρίς υπερβολές και απληστία, να εκτιμά την ευγένεια και κυρίως να σέβεται τους ανθρώπους και τη διαφορετικότητα τους. Όλα αυτά φρόντισε να της τα μάθει σίγουρα αλλά πρόσθεσε επίσης και τη δύναμη της συγχώρεσης, απλώς γιατί ήταν σίγουρη πως καμία αλήθεια δε θα μπορούσε να μένει θαμμένη για πάντα και πως το μεγαλείο μια ψυχής καθρεφτίζετε πάντα μέσα από τη συγχώρεση....

    Πήρε μια από τις λίγες φωτογραφίες της κόρης της- Ελπίδας, τι φίλησε και άρχισε να μονολογεί: Αχ κόρη μου χάθηκες τόσο νέα .... αχ ούτε το αγγελούδι σου δε μπόρεσες να χαρείς. Την μεγάλωσα όπως μου ζήτησες, δεν τις έχω πει τίποτα για το παρελθόν. Θυμάται μόνο τις λίγες καλές οικογενειακές σας στιγμές και το πόσο ευτυχισμένα περνούσατε. Σε παρακαλώ προστάτεψε την ακόμη περισσότερο, νιώθω ότι κινδυνεύει... σαν μια μεγάλη φουρτούνα να έρχεται στη ζωή της. Να ξέρεις ότι σου μοιάζει πήρε την ομορφιά σου τελικά αλλά και την γενναιόδωρη ψυχή σου, γεμάτη καλοσύνη. Μισεί ακόμη και το ψέμα και πολύ περισσότερο τα ακριβά δώρα και τα πλούτη ως επίδειξη δύναμης. Μάχεται για το δίκιο της και προστατεύει τα αγαπημένα της πρόσωπα....Ελπίδα μου δε ξέρω από που αντλεί αυτήν τη δύναμη της ψυχής αλλά φοβάμαι πως η αφέλεια της και η υπερβολική καλοσύνη θα αποτελέσει πρόβλημα και θα την οδηγήσει σε παρεξηγήσεις ίσως και έχθρες... μακάρι να με ακούς τώρα Ελπίδα μου... μακάρι και να μη φύγεις ποτέ από “κοντά” της... Φίλησε ξανά την φωτογραφία της και την τοποθέτησε προσεκτικά ανάμεσα στις υπόλοιπες φωτογραφίες του άλμπουμ...

    Επίσης έβγαλε τη φωτογραφία του γαμπρού της από ένα παλιό σεντούκι. Δεν μίλησε για αρκετή ώρα, απλώς ξεκίνησε να κλαίει. Όταν στέρεψαν τα δάκρυα της τότε αποφάσισε να “μιλήσει” και στον ίδιον. Και εσένα μάνα σε γέννησε και ο θάνατος σου σίγουρα την πόνεσε. Δε ξέρω εάν μπορώ να σε κατηγορήσω για όλα. Εν μέρη ήσουν από την αρχή πολύ ειλικρινής και έδωσες στην κόρη μου το δικαίωμα της επιλογής. Την αγαπούσες πολύ αλλά όχι τόσο όσο αυτήν, ίσως να αγαπούσες περισσότερο τον εαυτό σου. Ότι και να πω δεν αλλάζει τη μοίρα σας – εσείς κοντά στο Θεό και η Αρετούλα μου ορφανή στη τρυφερή ηλικία των δέκα ετών. Κακό λόγο δεν έχω πει ποτέ για σένα, δε μπορώ να γκρεμίσω τις όμορφες αναμνήσεις της. Τουλάχιστον προστάτευσε την τώρα... θα σε χρειαστεί... Αυτά είχε να του πει και έκρυψε ξανά τη φωτογραφία του στο σεντούκι.



                                                                           *****************************



   Η δεξίωση συνεχίζονταν με ιδιαίτερη επιτυχία. Όλοι δείχνανε να απολαμβάνουν τα κοκτέιλ τους και αρκετά ζευγάρια χόρευαν αρμονικά στην μικρή ξύλινη πίστα, ακολουθώντας απαλή την μουσική των προηγουμένων δεκαετιών. Η Αρετή έδειχνε εμφανώς ενθουσιασμένη και διασκέδαζε με τα υπόλοιπα ζευγάρια της ροτόντας. Όλοι τους προσπαθούσαν να είναι διακριτικοί μαζί της και οι ερωτήσεις τους περιοριζόταν σχετικά με το πανεπιστήμιο, τα χόμπι της και τα μελλοντικά της σχέδια. Ο Αλέξανδρος σηκώθηκε να χαιρετήσει κάποιους πελάτες της νομικής εταιρίας. Έλειπε ήδη ένα τέταρτο... Κοίταξε γύρω της επίμονα ίσως και ανήσυχα αλλά δε κατάφερε να τον δει πουθενά. Το ζεύγος Σταύρου ξανάκανε μια γύρα στα τραπέζια για να εκλάβουν τις εντυπώσεις των καλεσμένων. Η κυρία Σταύρου την ακούμπησε ελαφρά στην πλάτη....

    «Περνάς όμορφα Αρετή μου;... έχω συγκινηθεί πραγματικά με τα προβλήματα της ζωής σου και όλες τις ατυχίες σου... είσαι πραγματικά παράδειγμα προς μίμηση». Μίλησε με επιβλητικό ύφος. «Έμαθα πως τελείωσες ή σχεδόν τελειώνεις τη νομική με άριστα... ένα μεγάλο μπράβο από εμένα... μακάρι και ο γιος μου να είχε τις μισές σου αρετές ή του Αλέξανδρου, θα γινόταν ένας καλός δικηγόρος σαν και τον πατέρα του...» Κοίταξε τον άνδρα της με θαυμασμό...

    «Με κολακεύεται ωραία μου κυρία... τα λόγια σας έχουν ιδιαίτερη σημασία για μένα και κάθε συμβουλή σας είναι καλοδεχούμενη...»

    «Η ωραία της βραδιάς μάλλον είσαι εσύ δεσποινίς μου... απορώ πως δε το έχεις καταλάβει μέχρι τώρα... όλος ο αντρικός πληθυσμός μιλάει για σένα και μπορώ να πω με σιγουριά και κάποιες γυναίκες...» Το πρόσωπο της ήταν αρκετά αινιγματικό αλλά διασκέδαζε αρκετά με τη νεαρή κοπέλα... «Είσαι έτοιμη να ζαλίσεις ακόμη περισσότερο κόσμο;»

    «Δεν έχω καταλάβει κάτι ειλικρινά... άλλωστε δε έχω σηκωθεί και καθόλου από το τραπέζι μας και ο Αλέξανδρος ήταν πάντα δίπλα μου από την αρχή της βραδιάς σαν καλός σωματοφύλακας». Έστρεψε πάλι τον βλέμμα της προς του καλεσμένους αλλά και πάλι δεν έβλεπε τον καλό της.

    «Ευκαιρία λοιπόν να σηκωθείς από αυτό το τραπέζι, χαρίζοντας ένα χορό στον άνδρα μου...» Ο άνδρας της δε μίλησε καθόλου απλώς άκουγε προσεκτικά. «Μην μου χαλάς το χατήρι... δυστυχώς δε έχουμε μια κόρη για να συνοδεύσει τον πατέρα της στο χορό και εγώ δε μπορώ να καταπονήσω το πόδι μου...»

    Είχε μάθει πως δεν έπρεπε να λέει όχι όταν κάποιος την παρακαλούσε για κάτι τόσο μικρό και απλό. Ίσως όχι και τόσο απλό αφού τα λάτιν μαθήματα χορού με την Έρικα, να μην βοηθήσουν και πολύ... «Πολύ καλά δε θα σας χαλάσω το χατίρι... μόνο κάτι εύκολο σας παρακαλώ για να μη γίνω ρεζίλι...»

   «Φυσικά Αρετή μου.... όπως επιθυμείς» Έκανε νόημα στην ορχήστρα λες και ήταν προετοιμασμένη. «Θα καθίσω εδώ και θα περιμένω και τον Αλέξανδρο να σε θαυμάσουμε μαζί».

    Ο Απόστολος άπλωσε το χέρι του για να σηκώσει την όμορφη του συνοδό στο χορό. Η ορχήστρα ξεκίνησε να παίζει ένα απαλό βαλς. Ευτυχώς σκέφτηκε ίσως τα καταφέρω με ευκολία.... Ο κύριος Σταύρου τις ψιθύρισε στο αυτί «Συνοδεύεις τον οικοδεσπότη της βραδιάς... όλοι θα σε χειροκροτήσουν, μην ανησυχείς και κάνεις δε θα σε κρίνει δεν είναι διαγωνισμός χορού... είσαι έτοιμη;»

     Η Αρετή πήρε μια βαθιά ανάσα και δήλωσε αγχωμένα... «Πανέτοιμη».

    Με το που σηκωθήκαν και κατευθυνθήκαν προς την πίστα του χορού, ένιωσαν όλα τα βλέμματα πάνω τους καρφωμένα λες και δε το περίμεναν. Όλοι γύρισαν τα κεφάλια τους να θαυμάσουν το “ζευγάρι” του χορού και παράλληλα ακούστηκαν αρκετά χειροκροτήματα. Το φόρεμα της Αρετής κυμάτιζε ακανόνιστα καθώς με χάρη ίσιωσε το σώμα της σαν επαγγελματίας χορεύτρια. Η πλάτη της φαινόταν τελείως “γυμνή” αλλά σε καμία περίπτωση δεν ένιωσε ντροπή, το αντίθετο ήταν ένα από τα δυνατά της σημεία μαζί με το στήθος της που στεκόταν άψογα και περήφανα. Η μακριά πλαϊνή κοτσίδα της, ενώ ήταν ένα απλό χτένισμα της πρόσδιδε μια αρχοντιά. Τόσο τα χρυσαφένια της μαλλιά όσο και η τιάρα έλαμπαν υπό το φως του φεγγαριού. Αυτό το φως είχε καθοδηγητή τη σημερινή βραδιά και το αχνό τρεμόπαιγμα των κεριών της έδωσαν την εντύπωση πως κάποιος ήταν νοερά διπλά της και την καθοδηγούσε. Ίσως να είναι η μητέρα μου, ίσως και ο Αλέξανδρος... ναι ναι τον είδε να κάθεται στη θέση του, να την θαυμάζει... σίγουρα τώρα είμαι έτοιμη. Ο ήχος της θάλασσας τη γέμισε με γαλήνη και ξαφνικό πάθος. Έσφιξε λίγο παραπάνω το χέρι του παρτενέρ, δείγμα της αμηχανίας της, ξεκίνησαν το χορό και ακολούθησε με σοβαρότητα και απόλυτο συγχρονισμό τα βήματα του....

   Καθώς χόρευε ένιωσε σαν μια μικρή πριγκίπισσα. Όλα τα βλέμματα στραμμένα πάνω τους σαν σταρ του σινεμά. Δε μπορεί όλοι τους να βρίσκουν το χορό μας τόσο ενδιαφέρον... ένα κλασσικό βαλς ήταν και τίποτα παραπάνω... Χαμογέλαγε συνέχεια ώστε να κρύψει το φόβο, ενώ η επιδερμίδα της γυάλιζε ακόμη περισσότερο κάτω από το λαμπύρισμα των κεριών... Τα πέδιλα της προσέδιδαν την άνεση που χρειαζόταν στο χορό χωρίς να χωλαίνει. Τελειώνει σε λίγο κανε υπομονή Αρετούλα... της μίλησε το υποσυνείδητο της και έλπιζε να είχε δίκιο. Παράλληλα έριχνες φευγαλέες ματιές στον Αλέξανδρο, ο οποίος όρθιος πλέον απολάμβανε το θέαμα...

   Η μουσική σταμάτησε και προς μεγάλη της έκπληξη άκουσε το δυνατό χειροκρότημα του κοινού της. Ο σύνοδος της φίλησε τρυφερά το χέρι ως ένδειξη θαυμασμού και χωρίς δεύτερη σκέψη ξεκίνησε ένα μικρό λόγο....

    «Σας ευχαριστώ πολύ που με τιμήσατε όλοι σας με την παρουσία σας, ελπίζω να μείνατε ευχαριστημένοι και να διασκεδάσατε αρκετά... εγώ πάντως το διασκέδασα όπως φάνηκε και με τον τελευταίο χορό». Όλοι χειροκρότησαν τον οικοδεσπότη θερμά. Πήρε θάρρος και συνέχισε «Θα ήθελα να ευχαριστήσω τη γυναίκα μου για την άψογη διοργάνωση και όσους βοήθησαν σε αυτήν την υπέροχη βραδιά... κάνατε όλοι σας φανταστική δουλειά...». Σταμάτησε για λίγο ώστε να ζυγίσει τα λόγια του και έκλεισε την ομιλία του «Ένα θερμό χειροκρότημα και πάλι στην πανέμορφη δεσποινίς Αρετή Βασιλείου, που μου έκανε την τιμή να με συνοδεύσει σε έναν χορό και να νιώσω και πάλι νέος...»

   Πράγματι το τελευταίο χειροκρότημα ήταν εντυπωσιακό. Απευθύνθηκε στη Αρετή αυτήν τη φορά δυνατά όμως για να ακούγεται καθαρά... «Τα πήγες περίφημα... σε ευχαριστώ και πάλι μιας που η όμορφη παρουσία σου με γέμισε χαρά και θάρρος... εάν και πολλοί κυρίως νεαροί με ζήλεψαν πραγματικά».

    Η Αρετή κοκκίνισε απότομα τα είχε χαμένα πραγματικά, είχε χάσει τα λόγια της. Αρκέστηκε να υποκλιθεί μπροστά του εμφανώς γοητευμένη από τα καλά του λόγια και να πει ένα απλό «Η χαρά όλη δική μου...».

  Ο Απόστολος κάλεσε τον Αλέξανδρο να τους πλησιάσει... «Σου την παραδίδω... να ξέρεις πως είσαι πολύ τυχερός και αυτήν το ίδιο φυσικά... να την προσέχεις σαν τα μάτια σου είναι σπάνιο κορίτσι...» Του χτύπησε φιλικά την πλάτη... «Ώρα για λίγη δουλειά όμως η πίστα είναι πια ελεύθερη κυρίως για τους νέους... »

  «Θέλετε να έρθω μαζί σας εάν πρόκειται για δουλειά;» Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία...

    «Όχι θα σε χρειαστώ λίγο αργότερα πάω απλώς για δημόσιες σχέσεις... έχεις χρόνο για λίγο χορό...»

    Ο Φίλιππος όση ώρα χόρευε ο Σταύρου με την όμορφη νεαρά, παρατηρούσε τον “αντίπαλο” του για τυχόν αδυναμίες. Σίγουρα είχε αδυναμία στο ωραίο φύλο αφού επέλεξε τη συγκεκριμένη κοπέλα. Ίσως να ήταν λίγο εγωκεντρικός και αποδεδειγμένα πολύ καλός κόλακας. Τέλος του άρεσε να προκαλεί ποικίλα σχόλια με τις αποφάσεις και κινήσεις του, αφού η επιλογή της παρτενέρ και τα κολακευτικά του λόγια στο τέλος ήταν αναμφίβολα το νούμερο ένα κουτσομπολιό της αποψινής βραδιάς.... Τις σκέψεις του διέκοψε η κόρη του με τα πικρόχολα της σχόλια...

   «Πολύ φασαρία για τίποτα... δεν καταλαβαίνω γιατί όλοι συζητούν για την ομορφιά της. Μια γλάστρα είναι και τίποτα άλλο με κύριο όπλο την εξωτερική της εμφάνιση. Κανείς εδώ δε γνωρίζει εάν ανήκει σε κάποια καλή οικογένεια ή ποια είναι η σχέση της με τον Σταύρου...» θυμωμένα πλέον μιλούσε πιο γρήγορα.... «Ακόμη και αυτός ο κούκλος νεαρός συνοδός της πρέπει να νιώθει άβολα με τα τόσα σχόλια σχετικά με την καλή του και το αφεντικό του.....και θεωρείτε και από τους πολύ έξυπνους δικηγόρους.....μάλλον κοιμάται όρθιος!» Δεν μπορούσε εύκολα να το χωνέψει....

   «Έλενα μου οφείλεις να παραδεχτείς πως ο νεαρός κούκλος δικηγόρος συνοδεύει μια πραγματική καλλονή, άσχετα με τη σχέση τους». Πετάχτηκε ο Πέτρος γιατί κόντευε να τρελαθεί με αυτά που άκουγε αλλά πιο πολύ με το σαγηνευτικό βλέμμα της κοπέλας. Δε μπορούσε να βγάλει από το μυαλό του το πρόσωπο της....

    «Έλεγα και εγώ ποτέ θα ακούγαμε την άποψη σου για αυτό το θέμα αγάπη μου καλή...» Πήρε το λόγο η Μυρτώ, ρίχνοντας ένα δολοφονικό βλέμμα στον άνδρα της.

   Ο Φίλιππος διασκέδασε με την κουβέντα και πλέον ήταν απόλυτα σίγουρος πως ο Σταύρου κάλεσε την κοπέλα να χορέψει μαζί του μόνο και μόνο για να προκαλέσει αυτό το κουτσομπολιό χωρίς όμως να γνωρίζει το γιατί.

     «Μπαμπά εσύ πως τη βρίσκεις δε μας λες;» τον ρώτησε η Έλενα.

   Ο Φίλιππος έπιασε τον εαυτό του να κομπιάζει. «Δε ξέρω τι να σου πω, εντυπωσιακή μάλλον, με πολύ καλά χαρακτηριστικά και ίσως με κρυφή ατζέντα... γενικά μια κοπέλα όμορφη αλλά όχι κάτι που δεν το έχεις ξαναδεί». Μέσα του όμως αλλά έλεγε σαν να μαγεύτηκε και αυτός προς στιγμή της μαζί της.

   «Τι κρυφή ατζέντα;» τον ρώτησε με ενδιαφέρον η Μυρτώ.

   «Δε ξέρω σαν να υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος σκοπός της αποψινής της παρουσίας... δε ξέρω και εγώ με σιγουριά...». Είχε μια υποψία αλλά δεν ήθελε να την μοιραστεί ακόμη μαζί τους...

   Η κουβέντα σταμάτησε απότομα όταν είδαν τον Σταύρου να πλησιάζει ευδιάθετος με ένα ποτήρι σαμπάνιας.

    «Δε περίμενα πως οι κύριοι αυτού του τραπεζιού θα ήταν τόσο βαρετοί σε αυτήν την ηλικία». Γέλασε δυνατά προς στιγμήν αλλά αμέσως μαζεύτηκε. «Με συγχωρείται δεν ήθελα να ακουστώ αγενής απλώς με τόσο όμορφες παρουσίες μαζί σας είναι κρίμα να μην τις συνοδεύσετε σε έναν χορό...»

    Φανερά ενοχλημένος ο Φίλιππος τον απάντησε λίγο απότομα... «Δε μπορούμε να είμαστε όλοι μας τόσο καλοί στο χορό όσο εσείς». Ένιωσε το πόδι του Πέτρου να τον χτυπάει, οπότε σταμάτησε τον σαρκασμό....«Νομίζω πως θα ακολουθήσουμε την συμβουλή σας.... δεν είναι δυνατόν να μη συνοδεύσω την όμορφη κόρη μου για ένα χορό άλλωστε.....έτσι δεν είναι Έλενα;».

  «Φυσικά πατερούλη μου όποτε είσαι έτοιμος...» απάντησε εκείνη εκστασιασμένη...

   «Θα αφιερώσεις και στο “θείο” σου ένα χορό ... πρώτα όμως θα συνοδέψω τη γυναικούλα μου» προσπάθησε να ηρεμήσει τα πνεύματα ο Πέτρος...

   «Χαίρομαι... αυτός είναι ο σκοπός τις δεξίωσης να διασκεδάσετε όσο γίνετε περισσότερο και μετά θα μιλήσουμε για ότι θέλετε σχετικά με τη δουλειά...»

   «Μα φυσικά θα ακολουθήσουμε τα χνάρια σας». Είπε ο Ραζής καθώς δε άντεχε αυτό το παιχνίδι του Σταύρου σαν τη γάτα με το ποντίκι. Ελπίζω να μας αφιερώσεις το χρόνο που μας υποσχέθηκες γιατί δεν είμαι παιδί για να παίζεις μαζί μου... το καλό που σου θέλω... Βροντοφώναξε αγανακτισμένα μέσα του...



   Κάπως έτσι τα δυο ζευγάρια ξεκίνησαν το χορό μαζί με τα υπόλοιπους καλεσμένους. Στο ίδιο σημείο βρισκόταν και η Αρετή με τον Αλέξανδρο, σχεδόν ακούραστοι συνέχισαν να ακολουθούν τη μουσική. Δεν τους ένοιαξε εάν τους κοιτούσαν, είχαν μάτια μόνο ο ένας για τον άλλον. Σε λίγα λεπτά μάλιστα η κυρία Σταυρού θα τη γνώριζε σε κάποιες φίλες της... Όλα κυλούσαν ρολόι εκτός από κάποιες στιγμές προσωπικής αμηχανίας . Εκείνη την ώρα τους πλησιάζει, η Δέσποινα και διακόπτει το χορό τους. Χάρηκε πολύ που έβλεπε ένα γνωστό της άτομο σε αυτή τη δεξίωση, παρόλο που δεν έκαναν πολύ παρέα λόγω διαφορετικών σχολών. Ήταν φίλη της Έρικας όμως οπότε την εκτιμούσε για την καλή της καρδιά....

    «Αρετή – Αλέξανδρε πολύ χαίρομαι που σας συναντάω... βεβαία για ποιο άλλο ζευγάρι θα μπορούσαν να μιλάνε όλοι εδώ;... Έπρεπε να το περιμένω...» Τους θαύμαζε ως ζευγάρι και το έδειχνε συνέχεια από αγάπη μόνο...

    «Είσαι υπερβολική Δέσποινα μου σιγά ας είναι καλά η φίλη μας... ξέρεις ποια λέω... ονόματα δε λέμε.....με τις στιλιστικές τις παρεμβάσεις». Κοκκίνισε και πάλι η Αρετή αλλά την αγκάλιασε από χαρά... στη συνέχεια απευθύνθηκε στον Αλέξανδρο...

   «Θα χαρίσεις ένα χορό σε αυτήν την όμορφη δεσποινίδα, πιστεύω ότι έχετε συναντηθεί αρκετές φορές μέχρι τώρα λόγω Έρικας... πρέπει να πάω λίγο να φρεσκαριστώ για λίγα λεπτά». Χρειάζομαι λίγα λεπτά μόνη μου να ηρεμήσω, το άγχος προηγουμένως με αποσυντόνισε. Η πίεση της βραδιάς ήταν πράγματι υπερβολική χωρίς λόγο. «Δέσποινα να μου τον προσέχεις... μόνο εσένα εμπιστεύομαι... πάω χρειάζομαι λίγα λεπτά μόνη μου... καταλαβαίνεις αγάπη μου;». Με ένα γλυκό φιλί στο μάγουλο απομακρύνθηκε και το φόρεμα της χάιδεψε ελαφρώς την πέτρα. Από την φόρτιση της, αδέξια παραπάτησε, χτυπώντας με τον αγκώνα της έναν άνδρα που χόρευε με μια όμορφη και καλλίγραμμη δεσποινίδα. Ντράπηκε πολύ, αλλά ζήτησε συγνώμη αρκετές φορές πριν απομακρυνθεί πιο προσεκτικά προς τη θάλασσα. Ο βυθός ήδη είχε αρχίσει να φωνάζει το όνομα της ρυθμικά και τα κύματα “έγλειφαν” τα βότσαλα της παραλίας σε έναν απόλυτο συγχρονισμό με την κλασσική μουσική που ακούγονταν δυνατά....

     Ο Φίλιππος συνέχισε να χορεύει με την κόρη του. Μια σκιά βρέθηκε δίπλα του έτοιμη να τον σκεπάσει και το άρωμα στην ατμοσφαίρα τον αποσυντόνισε. Ακίνδυνα τον ακούμπησε μια γυναικεία παρουσία με το χέρι της και τα βλέμματα τους συναντηθήκαν έτοιμα για μία μεγάλη μάχη. Την κοίταξε μέσα στα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα. Τα γατίσια πράσινα μάτια κέρδισαν σε λάμψη τα δικά του γαλάζια που σαν μαγεμένα χαμήλωσαν προς τα κάτω, αποδεχόμενα την ήττα τους. Ο στιγμιαίος ηλεκτρισμός τον διαπέρασε, φτάνοντας στο πιο απόκρυφο του σημείο. Το άρωμα της γνώριμο και σαγηνευτικό. Ταξίδευε με καθοδηγητή τα ίδια της τα μάτια σε μέρη άγνωστα και επικίνδυνα. Η σταθερή κρυστάλλινη μα συνάμα αθώα φωνή της, τον επανέφερε στην σκληρή πραγματικότητα.

   «Με συγχωρείτε... με συγχωρείτε.... είμαι τόσο απρόσεχτη... Θεέ μου με συγχωρείτε και πάλι..» Του είπε η γυναικεία σκιά και χάθηκε το ίδιο ξαφνικά...

  Δεν ήξερε τι να πει προτίμησε να είναι λιτός «Δεν πειράζει δεσποινίς...συμβαίνουν αυτά». Η σκιά δεν τον άκουσε είχε εξαφανιστεί... Η άμυνα ήταν η καλύτερη επίθεση... σκέφτηκε, και συνέχισε ατάραχος τον χορό του αγνοώντας το ξαφνικό πόνο μέσα του...

   Η Έλενα δε έδωσε πολύ σημασία στο συμβάν αφού τα μάτια της ήταν καρφωμένα αλλού. Το σχόλιο ήταν αρκετό για να βγάλει κάνεις τα συμπεράσματα του. «Εμ!!! βέβαια τα παπούτσια τα φοράς δε σε φοράνε... δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο». Συνέχισε το χορό επίσης περήφανα, πλάθοντας στο μυαλό της σενάρια. Με την αποχώρηση της καλής του το πεδίο ήταν ελεύθερο, μια καλή δικαιολογία χρειάζομαι.. .αλλά τι όμως;; σκέψου Έλενα... σκέψου...

    Ο πατέρας της άφησε βιαστικά το χέρι, σταματώντας το χορό απότομα....

   «Τι συμβαίνει πατέρα;» τον ρώτησε παραξενεμένη....

   «Θέλω να πάρω λίγο αέρα μακρυά από τους καλεσμένους για να ηρεμήσω».   Έκανε νόημα στον Πέτρο να έρθει προς το μέρος τους για να αναλάβει καθήκοντα παρτενέρ...

  «Σε καταλαβαίνω ίσως να εκνευρίστηκες κιόλας προηγουμένως... μην ανησυχείς θα είμαι μια χαρά με το “θείο”». Ευχαριστημένη με αυτήν την εξέλιξη υποδέχτηκε τον Πέτρο.... ήταν όλα έτοιμα για να βάλει το σχέδιο της σε εφαρμογή...



                                                                                   ****************************



   Η Αρετή πήρε το μαύρο τσαντάκι της και απομακρύνθηκε από τον πολύ κόσμο. Σκοπός της ήταν να πάει όσο πιο κοντά θάλασσα γίνεται για να ξεφύγει και πολύ πιθανόν να κρυφτεί. Κρατούσε τη σάρπα της στο αριστερό χέρι και με το άλλο προσπάθησε να βρει το κινητό μες στο τσαντάκι. Προχώρησε προς την πίσω μεριά της οικίας με προσεκτικά βήματα μιας που ο φωτισμός γινόταν όλο και πιο αχνός αλλά ταυτόχρονα πιο ρομαντικός. Πέρασε δυο παρέες ζευγαριών και κοντοστάθηκε για λίγο φοβισμένη αφού ένιωσε τα βλέμματα τους να την ακολουθούν. Λίγο πιο πέρα είδε τέσσερις σκιές γυναικείες να γελάνε σχεδόν ασταμάτητα. Το κινητό της γλίστρησε από τα χέρια, πέφτοντας στο γκαζόν ενώ οι φωνές τους ακουγόταν πλέον καθαρά. Η αναζήτηση του κράτησε λίγα λεπτά αλλά η σοκαριστική συζήτηση τυπώθηκε αιώνια στη μνήμη της...

    «Δε νομίζω να είναι γόνος κάποιας γνωστής οικογένειας πάντως... κάποιος θα την ήξερε». Είπε μια κυρία με λευκό φόρεμα.

  «Συμφωνώ... άκουσα δε από κάποιους άλλους ότι έχει σχέση με έναν δικηγόρο από την εταιρία του Σταύρου, μάλιστα λένε πως είναι από τους αγαπημένα του στελέχη με εξαιρετικές προοπτικές...».Ύψωσε τον τόνο της φωνής άθελα της μια μεγαλύτερη κυρία.

   Ο μοναδικός κύριος της παρέας έδωσε έλυσε τον γρίφο - Αρετή - «Εντυπωσιακό ζευγάρι πάντως και η ομορφιά της νεαρής εκπληκτική... δεν αδικώ τον Απόστολο που χόρεψε μαζί της... πάντα θέλει να προκαλεί».

    «Ήταν αθώος χορός ή κάτι άλλο;» σχολίασε η τρίτη ίσως πιο νεαρή κυρία με το μπεζ φόρεμα.

  Οι υπόλοιποι τρεις έκπληκτοι τη ρώτησαν ακριβώς τα ίδιο πράμα. «Πραγματικά τι εννοείς;»

   Φανερά εκνευρισμένη ανταποκρίνεται... «Μην με κάνετε να λέω κακίες... αλλά πολλοί λένε ότι αυτός ο χορός αποσκοπούσε σε κάτι πιο πονηρό... ίσως σε κάτι πιο ανήθικο εάν θέλετε».

   Ο κύριος εκνευρισμένος με τη καλπάζουσα φαντασία της φίλης του τη μάλωσε... «Απορώ ποιος τα λέει αυτά... ένας χορός ήταν με μια όμορφη κοπέλα με τις ευλογίες της γυναίκας του... έλεος πλέον... δεν σας προλαβαίνει κάνεις εσάς τις γυναίκες».

  «Ναι ναι εσείς οι άνδρες είστε αφελείς... πρέπει να σκεφτούμε και το ενδεχόμενο να έχει πληρωθεί για αυτήν την παρουσία της στο αποψινό πάρτυ...» Γέλασε δυνατά η κυρία με το λευκό φόρεμα. «Ή έστω να της δόθηκαν ανταλλάγματα για παράδειγμα μια επαγγελματική αποκατάσταση...».

   «Ίσως θα φανεί αυτό... τίποτα δε μένει κρυφό». Είπαν με ένα στόμα οι άλλες δυο κυρίες. «Πιστεύω πως ήρθε η ώρα να ξαναγυρίσουμε στα τραπέζια μας όμως.» Κάπως έτσι χωριστήκανε...

    Η Αρετή ξανάπαιξε την συζήτηση τους στο μυαλό της και της ήρθε πραγματικά αναγούλα μόνο και μόνο στην ιδέα ότι μιλούσαν γι' αυτήν έτσι χωρίς καν να τη γνωρίζουν. Ακούμπησε σε ένα τοίχο και μόνο όταν αποχώρησαν, με γρήγορα βήματα χωρίς να γίνει αντιληπτή προχώρησε προς τα σκαλοπάτια του κάτω διαζώματος του σπιτιού. Βρισκόταν πιο κοντά στη θάλασσα, έτσι θα προσπαθούσε να ηρεμήσει, βάζοντας σε μια τάξη τις σκέψεις της, παρέα με τα κύματα. Όταν απομακρύνθηκε αρκετά έβαλε τα κλάματα, προσπαθώντας να βρει μια δικαιολογία για τις κακόβουλες κουβέντες τους. Είχε μάθει να μην κρίνει τους ανθρώπους τόσο εύκολα γι' αυτό προσπαθούσε να αναζητήσει τυχόν δικά της σφάλματα. Κάθισε σε έναν βράχο ενώ είχε βγάλει τα παπούτσια της για να ακουμπάει το νερό. Τοποθέτησε χρονικά όλες τις κινήσεις της αλλά και πάλι δεν έβρισκε κάτι το μεμπτό. Ίσως δε θα έπρεπε να είχα σηκωθεί για εκείνον τον χορό.... μα δεν ήθελα να χαλάσω το χατίρι των οικοδεσποτών... από καθαρή ευγένεια δέχτηκα... Πήρε μια βαθιά ανάσα και συνέχισε να μονολογεί χωρίς να το καταλαβαίνει δυνατά... Όχι όχι δεν είναι δυνατόν να πιστεύουν ότι υπάρχει κάτι πονηρό στην σημερινή μου παρουσία....όχι όχι δεν έχω κάνει κάτι που θα πρέπει να ντρέπομαι... ο Αλέξανδρος το ξέρει καλά αυτό... με θαύμασε και τα λόγια της οικογένειας Σταύρου ήταν πολύ κολακευτικά μέχρι και κόρη τους με αποκάλεσαν....Η σκέψεις της διακόπηκαν από το μήνυμα της Έρικας.



                                                                                     **************************



   Πίσω στο πάρτυ η Έλενα κρατώντας στο χέρι της ένα ποτήρι σαμπάνιας κινήθηκε απειλητικά προς τον Αλέξανδρο και την Δέσποινα, οι οποίοι είχαν σταματήσει επίσης το χορό και είχαν πιάσει την κουβέντα Η Δέσποινα μετά από λίγα λεπτά αποχώρησε νευριασμένη. Τώρα είναι η ευκαιρία μου... σκέφτηκε και προχώρησε με το σχέδιο της. Καθώς πλησίαζε τον νεαρό άνδρα, “παραπάτησε” ώστε να πιαστεί ενστικτωδώς από το πουκάμισο του, ρίχνοντας έτσι πάνω τη σαμπάνια της. Ο Αλέξανδρος προς τη στιγμήν τα έχασε αλλά με ταχύτατα αντανακλαστικά συγκράτησε την κοπέλα πριν να πέσει κάτω.

    «Είστε καλά;» Ρώτησε με ενδιαφέρον.

   «Ναι ναι φυσικά και είμαι... απλός λίγο αδέξια... δεν είναι αυτό σας λέρωσα και το κουστούμι... με συγχωρείται πολύ» Η Έλενα είχε φορέσει το καλό και ευγενικό προσωπείο.

    «Δεν πειράζει συμβαίνουν αυτά.... μη στεναχωριέστε,..» της χαμογέλασε...

   Μπροστά στο χαμόγελο του άρχισε να λιώνει σαν κεράκι. Με θάρρος του συστήνεται.. .«Έλενα Ραζή ονομάζομαι... δε πιστεύω πως έχουμε ξανασυναντηθεί κάπου αλλού...».

   «Όχι δε πιστεύω πως έχουμε ξανασυναντηθεί... έχω καλή μνήμη δεσποινίς Ραζή... ονομάζομαι Αλέξανδρος Οικονόμου». Μελέτησε προσεκτικά την επόμενη ερώτηση σου. «Έχετε κάποια σχέση με τον επιχειρηματία και οικονομολόγο Φίλιππο Ραζή;»

    Ώστε γνωρίζει την οικογένεια μου....χμμ ενδιαφέρον.... «Φυσικά και έχω είναι ο πατέρας μου» Συνέχισε με περισσότερο θάρρος πλέον... «Χάρηκα πολύ που γνωρίζετε την οικογένεια μου... τότε θα πρέπει να επίσης να γνωρίζετε πως ο πατέρας μου εκτιμά τους αυτοδημιούργητους νέους ανθρώπους, αφού και ο ίδιος υπήρξε ένας από αυτούς». Όση ώρα μιλούσε δε σταμάτησε να παρατηρεί το πρόσωπο του. Πρόσωπο αγγέλου έχει με τα καστανά μαλλιά, τα καστανά μάτια και την ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα...

   «Ναι ναι το γνωρίζω και σίγουρα είναι προς τιμήν του...» Κοίταξε το ρόλοι και ανησύχησε προς στιγμήν που δεν είχε επιστρέψει η Αρετή. Ίσως θέλει να μείνει λίγη ώρα μόνη της... είμαι σίγουρος πως κατευθύνθηκε προς τη θάλασσα...   «Δεσποινίς Ραζή επιτρέψτε μου πρέπει να μιλήσω με κάποιους άλλους συναδέλφους... καταλαβαίνετε...»

    Είναι έτοιμος να μου ξεφύγει... και δε βλέπω και πουθενά τον πατέρα μου... όλα ή τίποτα πλέον. Κάπως έτσι ξεκίνησε την επίθεση... «Επιτρέψτε μου πριν να φύγετε να σας ζητήσω δυο χάρες... μια κάρτα ώστε κάποια στιγμή να γνωρίσετε και τον πατέρα μου αυτοπρόσωπος στο γραφείο του... και δεύτερον να μου επιτρέψετε να σας αγοράσω ένα καινούργιο πουκάμισο...»

     Ο Αλέξανδρος γέλασε στο άκουσμα της δεύτερης χάρης. «για την πρώτη χάρη μου, μπορώ εύκολα να σας δώσω μια κάρτα μου... θα χαρώ πολύ με αυτήν τη γνωριμία.. για τη δεύτερη δε νομίζω να μπορώ να την ικανοποιήσω διότι δεν είναι πρέπον...» Της ακούμπησε τον ώμο φιλικά με το ένα χέρι πριν τη χαιρετήσει. «Χάρηκα πολύ για την γνωριμία δεσποινίς Ραζή... ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα».

  Να είσαι σίγουρος γι 'αυτό. Με ένα χαμόγελο ζήτησε συγγνώμη για την απροσεξία της και πάλι. «Και εγώ χάρηκα κύριε Οικονόμου εις το επανιδείν και συγνώμη και πάλι». Κοίταξε με χαρά την κάρτα με το τηλέφωνο του στα χέρια της και αφού απομακρύνθηκε αρκετά μουρμούρησε... δε θα σε αφήσω να μου γλιτώσεις τόσο εύκολα...

   Η Έλενα είχε αφαιρέσει ήδη το καλό της προσωπείο και επανήλθε στην κανονική της συμπεριφορά. Το παιχνίδι είχε μόλις ξεκινήσει και πίστευε πως θα ήταν σίγουρα η κερδισμένη...



                                                                                 ************************



    Η Αρετή δεν μπορούσε να σταματήσει το κλάμα της... Ποτέ της δεν είχε ακούσει τόσο σκληρές κουβέντες από ξένους χωρίς καν να την γνωρίζουν από κοντά και κυρίως χωρίς να έχει δώσει δικαιώματα. Αποφάσισε να στείλει ένα γρήγορο μήνυμα στη φίλη της για να μην ανησυχεί και ήταν απόλυτα σίγουρη πως ο Αλέξανδρος ήξερε που θα την έβρισκε. Η νύχτα ήταν αρκετά ζεστή αλλά η υγρασία της θάλασσας έκανε το σώμα της να ανατριχιάζει... Φόρεσε τη σάρπα της για να μη νιώθει την πλάτη της τόσο γυμνή... Κοίταξε τον ουρανό και το φεγγάρι... Θυμήθηκε τις κουβέντες της γιαγιάς της και τα δάκρυα “κορόμηλα”. Με παράπονο συνέχισε τον μονόλογο με μοναδικούς μάρτυρες τα αστέρια. Γιαγιά είχες δίκιο να με θεωρείς αφελή... σήμερα έμαθα την κακία του κόσμου... και πως κάποια συμπεράσματα με βάση την εξωτερική μου εμφάνιση, σου τρυπάνε την καρδιά χειρότερα από βέλος... Πήρε μια ανάσα για ηρεμήσει. Χρειαζόταν κάποιον δικό της δίπλα της... χρειαζόταν μια αγκαλιά. Μαμά με ακούς....ξέρω πως με ακούς... δε έχω φταίξει σε τίποτα.... το μοναδικό μου ίσως φταίξιμο είναι πως πίστεψα ότι είμαι η Σταχτοπούτα του παραμυθιού για μια βραδιά. Θέλω να κοιμηθώ μαζί σου, παρέα με τα αστέρια.... δε φοβάμαι τη θάλασσα θα με προστατεύσει το ξέρω. Πες το μπαμπά συγνώμη εάν τον απογοήτευσα.... δε θα ξανασυμβεί στο υπόσχομαι.... σας παρακαλώ δώστε μου δύναμη... μου λείπετε και οι δύο πολύ... Ξάπλωσε πάνω στο βράχο κλείνοντας τα μάτια για μερικά δευτερόλεπτα... Ένας θόρυβος και μια άγνωστη φωνή αναστάτωσε την ηρεμία της θάλασσας...

    Ο Φίλιππος πλησίασε την κοπέλα. Είχε ακούσει όλο τον μονόλογο της, οπότε δεν άντεξε να αφήσει ασχολίαστη τη λαμπρή παράσταση, άλλωστε πίστευε πως όλα ήταν μια παράσταση... «Θα σας συμβούλευα δεσποινίς Βασιλείου να μην δίνεται υποσχέσεις στους γονείς σας που δε μπορέσετε να κρατήσετε τελικά.. θα νιώθουν διπλά απογοητευμένοι... είμαι γονιός βλέπετε και ξέρω...»

Τα πράσινα της μάτια άστραψαν όταν αντίκρισε τον άνδρα απέναντι της να κάθετε στον γειτονικό βράχο. Χωρίς σκέψη του απάντησε. «Και αυτό σας κάνει ειδικό φαντάζομαι;» Κράτησε τον τόνο της φωνής της σε ήπιο βαθμό και σκέφτηκε ο καθένας έχε δικαίωμα να πει τη γνώμη του τελικά. «Δε θέλω να ακουστώ αγενείς αλλά δε ξέρετε τίποτα για τους γονείς μου και αν κρατάω τις υποσχέσεις που τους δίνω στη τελική...» Σκούπισε τα δάκρυα της γρήγορα... κάτι μέσα της της φώναζε να φύγει απομακρυνθεί το γρηγορότερο...

   «Μα εσείς το είπατε προηγουμένως... κατεβαίνοντας τα σκαλοπάτια σας άκουσα να απευθύνεστε σε αυτούς... δεν είχα καμία διάθεση να σας κατασκοπεύσω...» Πήρε πιο σοβαρό ύφος ελαφρώς ενοχλημένος από την τελευταία της φράση.

    «Τελοσπάντων από ότι φαίνεται σε αυτόν κόσμο όλοι γνωρίζουν τα πάντα και λένε τη γνώμη τους αβίαστα.... άδικο όμως εάν δεν γνωρίζουν κάποιον καθόλου δε νομίζετε;» Έκανε να σηκωθεί φανερά εκνευρισμένη περισσότερο λόγω της συζήτησης της παρέας προηγουμένως . «Να σας αφήσω στην ησυχία σας λοιπόν...» Προσπάθησε να φορέσει τα πέδιλα της και καθώς σηκωνόταν όμως πάτησε σε ένα μεγάλο βοτσαλάκι στην παραλία και γλίστρησε...

   Ο Φίλιππος ενστικτωδώς βρέθηκε δίπλα της να την κρατήσει. Από μακριά ίσως να φαινόταν ότι την αγκάλιασε. Τα σώματα τους ήρθαν πολύ κοντά και η πνοή τους έγινε ένα. Για μία στιγμή ο χρόνος είχε σταματήσει και έμεναν να κοιτάζονται μες στα μάτια. Το άρωμα της τον περικύκλωνε θανάσιμα ενώ τα μεγάλα πράσινα μάτια της βρισκόταν σε θέση άμυνας περιμένοντας την επίθεση από την πλευρά του... Δε γνώριζε τι μάχη θα ξεκινούσε αλλά ήταν του χαρακτήρα του να επιτεθεί πρώτος. Έστρεψε με αποστροφή το βλέμμα του προς την άλλη μεριά και την άφησε απότομα...

    «Σας έχει γίνει συνήθεια να σκοντάφτετε το αποψινό βράδυ... η αδεξιότητα σας μπορεί να χαρακτηριστεί γλυκιά από κάποιους άλλους δεσποινίς Βασιλείου... αλλά όχι από έμενα». Βρήκε τον παλιό του “καλό” εαυτό και ο λόγος του απέκτησε τη γνώριμη αλαζονεία....

   Η Αρετή ένιωσε τα στιβαρά του μπράτσα να την ακουμπάνε, τινάχτηκε ολόκληρη λες και έπαθε ηλεκτροσόκ. Στιγμιαίο μεν αλλά έντονο δε... Σήκωσε το βλέμμα της απείθαρχα και πρόσεξε τα μάτια του επίσης... ήταν το μπλε του ουρανού και της θάλασσας... αλλά έκρυβαν μια ψυχρότητα και ίσως κάποια ευαισθησία. Η γιαγιά της συνήθισε να λέει πως άνθρωπος με μπλε μάτια μπορεί τη μια στιγμή να είναι εκρηκτικός και την άλλη ρομαντικός.... να σε αγαπάει και να σε μισεί με την ίδια ένταση και ταυτόχρονα... άρα σίγουρα κρύβουν κινδύνους... είναι απρόβλεπτοι χαρακτήρες δηλαδή... κατέληξε στο συμπέρασμα η Αρετούλα. Το πρόσωπο του όμως της φάνηκε γνώριμο όμως... μα φυσικά τον σκούντησα κατά λάθος κατά τη διάρκεια του χορού.... Κοκκίνισε ξαφνικά.... όταν την άφησε απότομα και άκουσε τα λόγια του, ένιωσε τα μαγούλα της να καίνε από ντροπή...

    «Τι εννοείτε... δε σας καταλαβαίνω... απλώς ήταν δυο τυχαία περιστατικά... με συγχωρείτε... και εάν δε με κρατούσατε θα έπεφτα κάτω δε νομίζω ότι ήταν κάτι τρομερό.... μπορεί να συμβεί στον καθένα».... μα τι στα κομμάτια σκέφτεται;... δε θα τα πάμε καθόλου καλά... καλύτερα να πηγαίνω...

   «Με βάση στατιστικής και πιθανοτήτων όταν δυο περιστατικά συμβούν δυο φορές σε πολύ κοντινά χρονικά διαστήματα, με τα ίδια ακριβώς άτομα παύουν να ονομάζονται τυχαία». Απάντησε με αλαζονεία...

   «Θέλετε να πείτε ότι το έκανα επίτηδες δηλαδή κύριε μου με βάση της μαθηματικές σας πράξεις;». Από τη μία τα κακόβουλα σχόλια μερικών καλεσμένων και από την άλλη η υπεροψία του συγκεκριμένου ατόμου την έκαναν να κοκκινίσει αυτήν τη φόρα από θυμό. Όχι όχι δε μπορώ να το επιτρέψω αυτό... σκέφτηκε προς στιγμήν εάν και δεν ήταν σίγουρη για το αποτέλεσμα...

   «Εγώ δεν είπα τίποτα εσείς το είπατε από μόνη σας δεσποινίς Αρετή Βασιλείου» Μίλησε αινιγματικά και το διασκέδασε.... Η αφέλεια σας και η πονηριά σου δε πιάνει σε μένα... δε μπορείς να με κοροϊδέψεις τόσο εύκολα με την ομορφιά σου... φώναξε το υποσυνείδητο του...

   Ε αυτό πάει πολύ... φώναξε μέσα της η αγανακτισμένη πλέον Αρετή... Τα επόμενα λόγια βγήκαν από το στόμα της χωρίς καν να τα σκεφτεί. «Λοιπόν για ακούστε λοιπόν κύριε... κύριε... δεν έχει σημασία και δεν ενδιαφέρομαι να μάθω το όνομα σας... μπορεί να είστε μεγαλύτερος από εμένα αλλά κάτι μου έχει διδάξει η ζωή...» Την διέκοψε απότομα με έναν τόσο άκομψο τρόπο...

    «Για να σας λύσω την περιέργεια καθώς δεν είναι σωστό να γνωρίζω το όνομα σας και όχι εσείς το δικό μου, ονομάζομαι Φίλιππος Ραζής... χάρηκα πολύ δεσποινίς Βα....». Η σειρά της να τον διακόψει...

«Θα πρέπει ως μεγαλύτερος να γνωρίζετε ότι δεν είναι πρέπον να διακόπτει κανείς κανέναν, και εάν συμβεί αυτό να ζητάει τουλάχιστον ένα συγνώμη... φαίνεται πως οι καλοί σας τρόποι περιορίζονται μόνο στους πλούσιους σας φίλους και όχι στους κοινούς θνητούς... » Δε τη σταματούσε τίποτα, ένιωσε ένα στήριγμα δίπλα της, μια σκιά γυναικεία να στέκεται δίπλα της σαν να αντλούσε συνέχεια δύναμη από εκείνην... Συνέχισε το ίδιο αψήφιστα... «Επειδή μεγάλωσα με αρχές λοιπόν καταρχάς σας ζητώ συγνώμη για τη δικιά μου αγενέστατη διακοπή... δεύτερον κάνεις δε σας έδωσε το δικαίωμα ΚΥΡΙΕ να βγάζετε βιαστικά συμπεράσματα για μένα....τα μαθηματικά μάλλον τα κατέχετε καλά αλλά πάσχετε στον τομέα του “πεζοδρομίου” και της ζωής. Έκανε μια μικρή παύση να δει την αντίδραση του... μια λέξη... παγερά αδιάφορη...

  «Συνεχίστε να μην σας διακόψω πάλι». Είχε πάρει το ειρωνικό του παρουσιαστικό.

   «Βλέπω ότι μάλλον με ειρωνεύεστε αλλά δεν πειράζει». Ήθελε να του πει δυο κουβέντες για να ξεσπάσει. «Μπορεί όντως να μην μπορώ να κρατήσω τις υποσχέσεις προς τους γονείς μας αλλά είμαι σίγουρη ότι έστω και από μακριά είναι περήφανοι για μένα αφού μεγάλωσα με αρχές και επιβιώνω καθημερινά, παλεύοντας με τις δυσκολίες τις ζωής... δεν έχουν κανένα λόγο να αισθάνονται απογοητευμένοι». Ύψωσε τον τόνο της φωνής της και συνέχισε. «Έχετε αναρωτηθεί εάν είστε περήφανοι κύριε, εσείς και η γυναίκα σας φυσικά για την ανατροφή της δικής σας κόρης;». Ένιωσε εξουθενωμένη αφού έτσι όπως την κοίταζαν διαρκώς τα μπλε του μάτια την οδηγούσαν στον γκρεμό... «Ο καθένας θα κριθεί στο τέλος ανάλογα με τις πράξεις και τη συμπεριφορά του... κανείς δεν είναι αλάνθαστος ούτε τέλειος αλλά έχουν όλοι δικαίωμα στη αξιοπρέπεια...». Ήθελε να κλείσει αυτήν την κουβέντα και να εξαφανιστεί το γρηγορότερο από κοντά του... η φλόγα στα μάτια του άρχισε να καίει επικίνδυνα... «Δεν υπάρχει λόγος να το κουράζομαι το θέμα... δε πιστεύω ότι ακούσατε ούτε τα μισά από αυτά που είπα... γνωρίζω ότι έχετε βγάλει ήδη τα πορίσματα σας για το πρόσωπο μου αλλά δε με ενδιαφέρει πλέον... ασπάζομαι τις συμβουλές ταπεινών ανθρώπων και σίγουρα εσείς δεν ανήκετε σε αυτήν την κατηγορία...»

   Ύψωσε το παρουσιαστικό της και την πλάτη της και με απαξιωτικό σχεδόν ύφος τα σμαραγδένια μάτια της τον κοίταξαν ευθέως χωρίς φόβο... Του χαμογέλασε όμως παρόλα αυτά δείχνοντας την ανωτερότητα της....

    Ο Φίλιππος άκουγε προσεκτικά τις κουβέντες της κοπέλας και παράλληλα πρόσεχε τις κινήσεις του σώματος της. Μπορεί να αποκαλύψει με ευκολία στοιχεία της ζωής της αλλά και να κρύψει επιμελώς αλλά καλά στα βάθη της ψυχής της.... δε μπορεί να ξεγελιέμαι τόσο κάτι κρύβει πίσω από τη μάσκα της ταλαιπωρημένης... Ο ήχος της θάλασσας και των κυμάτων γινόταν όλο ζωηρός καθώς γύρω τους “ζωντάνεψε” ένα αεράκι. Τα μαλλιά της κοπέλας άρχισαν να ανεμίζουν αφού απελευθερώθηκαν από την κοτσίδα που τα κρατούσε ομοιόμορφα στα πλάγια του κεφαλιού της. Δεν ήθελαν και τα ίδια να συμβιβαστούν, δε μπορούσαν να δηλώσουν υποταγή, είχαν μάθει να κυματίζουν ελεύθερα. Στο άκουσμα της λέξεων κόρης – γυναικάς – ανατροφής το πρόσωπο του σκοτείνιασε ξαφνικά. Κράτησε σφιχτά το χέρι της κοπέλας σας όταν πέρασε από δίπλα του με δύναμη, το ρίγος που αισθάνθηκε απλώς το αγνόησε. Οι μυς του σώματος του συσπάστηκαν και χρησιμοποίησε τη δύναμη του για να τη φέρει δίπλα του ξανά ίσως για να της μιλήσει πιο κοντά στο αυτί.

    «Αυτό που δε σας έμαθαν οι γονείς σας είναι να μιλάτε με σεβασμό στους μεγαλύτερους σας ... θα μπορούσατε να είσαστε κόρη μου». Πλησίασε πιο κοντά στο αυτί της και ένιωθε την ανάσα του να χαϊδεύει το λαιμό της. «Σε πληροφορώ λοιπόν ότι μεγάλωσα την κόρη μου επίσης με αρχές παρόλο που ....παρόλο που... ». Έχασε τα λόγια του για λίγο.... σώπασε...



   Ήταν και δυο απορροφημένοι με την ανταλλαγή κατηγοριών και ειρωνικών σχολίων, που κανείς τους δε πρόσεξε το φλας μια φωτογραφικής μηχανής να ανάβει μέσα στο σκοτάδι... Κάποιος του παρακολουθούσε από ψηλά ενώ περίμενε κάποιες πιο πικάντικες πόζες για να ολοκληρώσει το έργο του... Από το σημείο που βρισκόταν δεν άκουγε τι έλεγε το ζευγάρι αλλά δεν τον ένοιαξε... οι φωτογραφίες ήταν καλύτερες καμιά φορά από χίλιες λέξεις.... Ένιωσε την τσέπη του να ζεσταίνετε από το χρήμα...



     Η Αρετή αισθανόταν την ανάσα του να γίνεται όλο και πιο βαριά. Το χέρι της πονούσε αλλά δε το έδειξε. Χωρίς φόβο τον αποκάλεσε για πρώτη φορά με το επίθετο του... «Κύριε Ραζή δε χρειάζεται να πούμε κάτι άλλο αφήστε σας παρακαλώ το χέρι για να φύγω» Γύρισε το κεφάλι της ελαφρώς προς δεξιά και τα μάτια τους συναντήθηκαν και πάλι... βρισκόταν σε θέση μάχης χωρίς όμως σχέδιο δράσης... καθοδηγούνταν απλώς από τα δικά τους “θέλω και “ποτέ” και όλα αυτά που κατά καιρούς τους βασάνισαν χωρίς να καταφέρουν να δώσουν απαντήσεις...

     Ο Φίλιππος δε μπορούσε να χωνέψει το θράσος της. Ασυναίσθητα την έσφιξε και άλλο. Η κατάσταση είχε ξεφύγει τελείως και τα λόγια που θα έβγαιναν από το στόμα του δεν είχαν γυρισμό. «Από ότι φαίνεται δεσποινίς γνωρίζετε τα πάντα από τη ζωή και τις δυσκολίες της.. τότε δε μπορώ να καταλάβω γιατί εκπλαγήκατε από τα σχόλια των καλεσμένων... είναι φυσικό επακόλουθο όταν μια όμορφη κοπέλα χορεύει και κολακεύει έναν πλούσιο άνδρα όπως τον Σταύρου να συζητηθεί από όλους ειδικά μετά τους προσωπικούς του επαίνους...» Συνέχισε τα σκληρά του λόγια χωρίς ίχνος μεταμέλειας... «Στην κοινωνία των πλουσίων όταν μια νεαρή κοπέλα εισβάλλει με άνεση χωρίς να ανήκει ουσιαστικά στον κόσμο τους φυσικό είναι να σχολιαστεί αρνητικά κυρίως λόγω ζήλιας... μη μου πείτε ότι δε σας πέρασε από το μυαλό όταν συνοδεύατε τον φίλο σας στη δεξίωση;» Ένιωσε το θυμός της και αυτό τον τρέλανε... το αίμα έρεε καυτό στις φλέβες της... «Απαντήστε μου είσαι πραγματικά αφελής και αθώα... ή σας αρέσει να παίζεται αυτό το παιχνίδι για να πιάνετε τον άλλον στον ύπνο ώστε να είναι πιο εύκολο να εξαπατηθεί κάποιος;» Το χαμόγελο του έγινε πονηρό και το διασκέδαζε πραγματικά. Μετά συνέβη κάτι που δεν το περίμενε... κάτι που ουδέποτε άλλη γυναίκα είχε διανοηθεί να πράξει... κάτι που φανέρωνε το θάρρος και θράσος χωρίς τύψεις ή περιστροφές...

    Η Αρετή σοκαρίστηκε πραγματικά. Πως ένας άνδρας να κρύβει μέσα του τόσο μίσος;. Δεν άντεξε άλλο όμως είχε φτάσει στα όρια της. Αυτό το κάθαρμα μπροστά της είχε ποδοπατήσει με τόση ματαιοδοξία τη λεπτή, ευαίσθητη διαχωριστική γραμμή... μεταξύ συγχώρεσης και αντίδρασης.... Ελευθέρωσε το χέρι της με πείσμα και χωρίς καν να το σκεφτεί τον χαστούκισε δυνατά από τη δεξιά πλευρά... «Αυτό γιατί νομίζετε ότι έχετε το δικαίωμα να παίζεται με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια». Του φώναξε δυνατά και τον χαστούκισε και από την αριστερή πλευρά. «Και αυτό για τα κακόβουλα σχόλια σας και τους υπαινιγμούς». Μάζεψε τα πράγματα της από κάτω και γρήγορα απομακρύνθηκε λέγοντας του κάτι τελευταίο. «Δοξάζω το Θεό που δεν είμαι η κόρη σας ή η γυναίκα σας... τις λυπάμαι πραγματικά... ελπίζω να σας συγχωρούν πιο εύκολα...».

    Σαν άγαλμα στάθηκε ο Φίλιππος. Δεν τον είχαν χαστουκίσει στη ζωή του πότε. Το σημαντικότερο κάνεις δε του είχε πει αυτές τις τελευταίες κουβέντες. Σχεδόν σοκαρισμένος γύρισε προς τη μεριά της κοπέλας. Είχε νευριάσει πάρα πολύ και δεν μπορούσε να την αφήσει να φύγει τόσο γρήγορα... η ανδρική του περηφάνια είχε τραυματιστεί. Έτρεξε γρήγορα προς τα πίσω της για να την προλάβει πριν ανέβει τα σκαλοπάτια λες και το άρωμα της τον καθοδηγούσε. Καθώς ανέβαινε περήφανα τα σκαλιά, το φεγγάρι έλουζε το πρόσωπο της και τα μάτια γυάλισαν σαν να ήταν τελείως απογοητευμένα... Της κράτησε το χέρι ξανά με περισσότερη δύναμη και προσπάθησε να την τραβήξει πίσω στα βράχια. Η κουβέντα τους θα τελείωνε όταν θα το έλεγε εκείνος... εκείνος άλλωστε είχε ορίσει τους κανόνες του παιχνιδιού...

   Έκπληκτη η Αρετή και ενώ ήδη είχε ανέβει τα πρώτα δυο σκαλιά, διαισθάνθηκε ένα ιδρωμένο χέρι την ακουμπάει ξανά και να την τραβάει πάλι προς κάτω. Ένιωσε ακόμη και το αίμα να χοροπηδάει ρυθμικά στις φλέβες του. Δε μπορούσε να αντισταθεί στο βίαιο κράτημα του. Ο θυμός του τη διαπερνούσε αλλά δε τη τρόμαξε... είχε τα αστέρια για μάρτυρες, δε μπορούσε να της κάνει κακό. Αυτό το εκρηκτικό μείγμα θυμού περηφάνιας και απογοήτευσης σίγουρα δε θα είχε όμως καλό αποτέλεσμα. Στα επόμενα δευτερόλεπτα η Αρετή δεν κατάλαβε τι έγινε... Όπως την τράβηξε με το ζόρι, χωρίς όμως να τη σφίγγει πολύ, πάτησε το φουστάνι της και βρέθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω στην παραλία χτυπώντας το κεφάλι της με δύναμη σε μια μεγάλη πέτρα...

   Τα γεμάτα ιδρώτα δάχτυλα του έχασαν το λάφυρο τους πολύ γρήγορα. Δεν μπόρεσε καν να τη συγκρατήσει. Όλα γίνανε στιγμιαία, η κραυγή πόνου που άκουσε τον τρόμαξε. Γύρισε το σώμα του και αντίκρισε την Αρετή στα βότσαλα σωριασμένη και το κεφάλι της μες στο αίμα, ακουμπισμένο σε μια πέτρα. Έσκυψε βιαστικά πάνω της αρκετά σοκαρισμένος στη θέα του αίματος. Τη σήκωσε για να της γυρίσει το σώμα της λίγο προσεκτικά. Έβγαλε το σακάκι και έσκισε το μανίκι του πουκάμισου του για μπορέσει να σταματήσει την αιμορραγία. Προσπάθησε να της μιλήσει...

  «Είσαι καλά πες μου;... χτύπησες το κεφάλι σου... μίλησε μου πανάθεμα σε». Σε μια κατάσταση πανικού της χάιδεψε ελαφρώς το πρόσωπο.

   «Καλά είμαι παραπάτησα πάλι και χτύπησα το κεφάλι μου στην πέτρα... πονάω λίγο... μην ανησυχείτε δε πιστεύω να είναι κάτι σοβαρό». Άνοιξε τα μάτια της, προσπαθώντας να σηκωθεί. Η πληγή στο κεφάλι την πονούσε παραπάνω από ότι έδειχνε. «Μην φοβάστε δε θα σας καταλογίσω καμία ευθύνη... δε φταίτε εσείς άλλωστε... είμαι μια χαρά...»

   Ηρέμησε κάπως και θέλησε να τη βοηθήσει να σηκωθεί. «Μου επιτρέπεις να σε ακουμπήσω;».

    «Τα καταφέρνω και μόνη μου σας λέω... φοβάμαι μήπως και με κατηγορήσετε πάλι πως...» Τα λόγια της σταμάτησαν απότομα.

   Ένας κεραυνός ξαφνικά έπεσε δυνατά μέσα στη θάλασσα σε μακρινή απόσταση. Χωρίς να μπορεί να το ελέγξει, από το φόβο της, τον αγκάλιασε σφιχτά.

    Του σιγοψιθύρισε στο αυτί... «Φοβάμαι... φοβάμαι πολύ τους κεραυνούς... μη με αφήνεις». Μια ξαφνική αδυναμία άρχισε να την κυριεύει... όλες οι αμυντικές της λειτουργίες είχαν καταρρεύσει... Είχε λυγίσει με ένα του άγγιγμα... το ´τέρας´ είχε καρδιά... άκουγε καθαρά τους χτύπους της...

   «Μη φοβάσαι δε θα σε αφήσω... μην ανησυχείς» Την κράτησε για λίγο ακόμη αγκαλιά και το κεφάλι της ακούμπησε φοβισμένα το στέρνο του. Έτρεμε σαν το χρυσόψαρο. Το στήθος του άρχισε να καίγεται από μια ακατάσχετη επιθυμία... το κόκκινο του πάθους και της φωτιάς καθρεφτίζονταν στα μάτια της...

    Τα τελευταία της λόγια ήχησαν μαγικά στην ατμοσφαίρα άλλα έσβησαν πολύ γρήγορα... «Σε ευχαριστώ και συγνώμη αλλά... αλλά πραγματικά... φοβάμαι... δε θέλω να νομίζεις ότι....» Δε πρόλαβε να τελειώσει τη φράση της... αμέσως μετά έχασε τις αισθήσεις της...

    Ο Φίλιππος την σήκωσε ψηλά για να την ανεβάσει στην κύρια οικία. Ίσως να χρειαζόταν η μεταφορά της σε κάποιο νοσοκομείο... τα είχε και ο ίδιος χαμένα... Καθώς τη μετέφερε προσεχτικά... τα χρυσαφένια της μαλλιά, κυμάτισαν ανέμελα, λαμπυρίζοντας υπό το φως του φεγγαριού... ένα άλλο φως ξαφνικά εμφανίστηκε κάπου μες στο σκοτάδι της ψυχής του.. Μαζί με την Αρετή, εκτός και από τα προσωπικά της αντικείμενα κουβάλησε επίσης και το προσωπικό του πόνο.... παγιδευμένος στις τύψεις της ψιθύρισε μόνο μια λέξη... συγγνώμη... Ήταν η πρώτη και η τελευταία φορά που θα της ζητούσε συγγνώμη... Οι ενοχές πολλές, οι ακατονόμαστες πράξεις ακόμη περισσότερες, οι σκηνές παραλογισμού στο μέλλον σύνηθες φαινόμενο αλλά οι λέξεις μεταμέλεια και συγγνώμη απούσες κυριολεκτικά...



     Η ανδρική φιγούρα ικανοποιημένη με τις τελευταίες λήψεις, έτρεξε γρήγορα να κρυφτεί... η ώρα της εκδίκησης πλησίαζε για τον εργοδότη του... σίγουρα κάποιος έπρεπε να πληρώσει... οι φωτογραφίες σίγουρα θα γινόταν πρωτοσέλιδο την επόμενη κιόλας μέρα...



                                                                                          *******************************



   Ο Αλέξανδρος είχε απελπιστεί, δε μπορούσε να βρει την Αρετούλα του πουθενά. Ρώτησε κάποιους από τους καλεσμένους αλλά κάνεις δε φάνηκε να την είχε προσέξει. Η κοινή τους φίλη Δέσποινα έψαχνε μαζί του. Έκαναν τον γύρο του σπιτιού δυο φορές και ρώτησαν τα άτομα της ιδιωτικής φύλαξης αλλά κανείς δεν είδε τίποτα. Από ψηλά έβλεπε τη μικρή ιδιωτική παραλία αλλά δε πίστευε ότι θα βρισκόταν εκεί κάτω μόνη της μέσα στα σκοτάδια. Περίμενε ότι θα την εντόπιζε στο κάτω διάζωμα να αγναντεύει τη θάλασσα. Όταν γύρισε πίσω, το αφεντικό του είχε ήδη ενημερωθεί για την κατάσταση. Τον πλησίασε φανερά προβληματισμένος.

    «Γιε μου μην ανησυχείς θα τη βρούμε δεν μπορεί να την κατάπιε η γη..». Διακριτικά φώναξε τρεις άνδρες της προσωπικής του ασφάλειας για πάσαν ενδεχόμενο. «Ίσως πήγε στη παραλία και ξεχάστηκε... θα πάμε να δούμε». Ξεκίνησαν χωρίς να πουν λέξη για τα σκαλοπάτια με δυο φακούς στο χέρι...

    Εκείνη τη στιγμή τους πλησίασε η Έλενα αναστατωμένη... «Θέλω να έρθω μαζί σας...εκτός από την κοπέλα αγνοείται και ο πατέρας μου... τον ψάχνω τόση ώρα αλλά είναι άφαντος... ανησυχώ πολύ».

    Ο Αλέξανδρος τρόμαξε ακόμη περισσότερο. Ζήτησε να καλέσουν ένα ασθενοφόρο προληπτικά... κάτι μέσα του του έλεγε πως είχε συμβεί κάτι κακό. Ο Απόστολος έδωσε αμέσως τη διαταγή στο προσωπικό του λίγο πριν φτάσουν στα σκαλοπάτια. Εκείνη στιγμή όλοι έντρομοι αντίκρισαν μια ανδρική φιγούρα να ανεβαίνει προς τα πάνω, κρατώντας στην αγκαλιά του μια γυναίκα σε λιπόθυμη κατάσταση. Ήταν ο Ραζής, με την Αρετή στα χέρια του. Τρέξανε όλοι προς το μέρος τους και όταν είδαν το αίμα να κυλάει από το κεφάλι της τρομάξανε. Δεν είχανε χρόνο να ρωτήσουν τι ακριβώς είχε συμβεί αφού προείχε η υγεία της Αρετούλας...

    Ο Φίλιππος όταν τους είδε να έρχονται προς το μέρος του ανακουφίστηκε. Η κοπέλα έπρεπε να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Την παρέδωσε στα χέρια του Αλέξανδρου αμέσως χωρίς να πει τίποτα... Η Αρετή εκείνη την ώρα άνοιξε τα μάτια για λίγα δευτερόλεπτα. Την κρατούσε Ραζής σφιχτά στην αγκαλιά του, λίγο πριν την παραδώσει με προσοχή στον καλό της...

    Με όσες δυνάμεις της είχαν απομείνει του ψιθύρισε ξανά. «Σε ευχαριστώ και πάλι... να θυμάσαι ότι δε φταις...».

    Ο Φίλιππος τα έχασε προς στιγμήν. Κούνησε το κεφάλι καταφατικά εάν και δεν ήταν σίγουρος γιατί εξακολουθούσε να επιμένει η νεαρή κοπέλα πως δεν έφταιγε...

    Ο Αλέξανδρος ανακουφισμένος φίλησε γλυκά στο μέτωπο την Αρετή... Δεν ήταν σίγουρα κάτι σοβαρό αλλά έπρεπε όμως να την παρακολουθήσει ένας γιατρός... Συνέχισε να την κρατάει σφιχτά με τα χέρια του ενώ η Αρετή ένιωσε τον φόβο του. Έπρεπε να τον ηρεμήσει... του μίλησε γλυκά και για να εξηγήσει τι στην ευχή συνέβη... έπρεπε να βιαστεί όμως διότι οι λιγοστές δυνάμεις της, την εγκατέλειπαν...

    «Μωρό μου είμαι καλά μην ανησυχείς εγώ φταίω ήμουν απρόσεκτη και παραπάτησα. Χτύπησα σε μια πέτρα. Πονάω λίγο αλλά εάν δεν ήταν ο κύριος Ραζής δε ξέρω τι θα μου είχε συμβεί.... με βοήθησε... ευχαρίστησε τον.... και σου τονίζω και πάλι ότι... είμαι μια... » Έτσι απότομα ξαναβυθίστηκε ξανά στο σκοτάδι. Στο βάθος του μυαλού της ακουγόταν σειρήνες... μήπως τελικά είχε ξυπνήσει από ένα μεγάλο λήθαργο;

   Ο Αλέξανδρος την οδήγησε στο ασθενοφόρο. Το αίμα δεν έτρεχε τόσο πολύ πλέον αλλά το φόρεμα της ήταν σκισμένο και ματωμένο. Ο Σταύρου τον πλησίασε και κοίταξε την Αρετή, σκεπάζοντας την με το σακάκι του. Φαινόταν απλώς να ήταν ένα βαθύ κόψιμο στην αριστερή πλευρά του κεφαλιού, σίγουρα όχι κάτι ανησυχητικό... Άπλωσε το χέρι του στον ώμο του Αλέξανδρου... πρόσφερε τη βοήθεια του ώστε να τον ηρεμήσει λιγάκι....

   «Αλέξανδρε για ότι χρειαστεί εδώ είμαι εγώ...έχω ειδοποιήσει ένα πολύ κάλο μου φίλο γιατρό να την εξετάσει με το που θα φτάσει στο ιδιωτικό θεραπευτήριο» Τον ακούμπησε στον ώμο και της ευχήθηκε περαστικά.

     «Ναι σας ευχαριστώ θα πάμε να κάνουμε όλες τις απαραίτητες εξετάσεις». Στη συνέχεια όπως τον διέταξε η κοπέλα του γύρισε προς τη μεριά του Ραζή και τον ευχαρίστησε θερμά...

    Η Έλενα αγκάλιασε τον πατέρα της και κοντά τους βρέθηκε και η οικογένεια Αναστασίου. Είχε τρομάξει τόσο πολύ αλλά τίποτα δεν είχε σημασία... ο μπαμπάς της είναι εντάξει και μάλιστα έγινε ο ήρωας της βραδιάς. Δεν ήθελε να τον αφήσει... φοβήθηκε αρκετά... όσο πότε άλλοτε στη ζωή της. Άρχισε να τρέμει και ο πατέρας την αγκάλιασε ακόμη πιο σφιχτά. Η Μυρτώ παρενέβη για να ηρεμήσουν όλοι. Απευθύνθηκε πρώτα στον άνδρα της.

    «Πέτρο μου σε παρακαλώ πάρε την Έλενα και οδήγησε την στο τραπέζι». Χαμηλόφωνα τον συμβούλεψε... «Προσπάθησε να της αποσπάσεις την προσοχή με κανένα αστείο... τρόμαξε από το πολύ αίμα το κακομοίρικο...» Εγώ θα βεβαιωθώ ότι ο Φίλιππος είναι εντάξει.

    «Εντάξει... πάμε καλή μου;». Ρώτησε την μικρή εμφανώς αναστατωμένος και ο ίδιος.

    «Θεία θέλω να μείνω με το μπαμπά». Επέμενε η “ανιψιά της”

    «Όχι γλυκιά μου δεν είναι καλή ιδέα και ο μπαμπάς σου τρόμαξε... το βλέπεις δεν έχει πει κουβέντα άστον να πάει να πλυθεί».

    «Εντάξει τότε ελάτε να μας βρείτε στο τραπέζι μας» Απρόθυμα ακολούθησε.

   Ο Φίλιππος που μέχρι τότε δεν είχε ανοίξει το στόμα λες και σχεδίασε προσεκτικά τις επόμενες κινήσεις του είπε κοφτά μια φράση. «Έλενα πήγαινε με τον Πέτρο και όταν πλυθώ λίγο θα αναχωρήσουμε... πάρε και αυτά τα πράματα ανήκουν στην κοπέλα, ξέχασα να της τα δώσω...»

    Ο Πέτρος έτοιμος να αντιδράσει. «Μα Φίλιππε έχουμε... ».

    Διέκοψε τον φίλο του επειδή κατάλαβε τι ήθελε να πει... .«Θα το κανονίσουμε μια άλλη φορά... φαντάζομαι πως και ο Σταύρου θα καταλάβει».


    Χωρίς άλλες εξηγήσεις μπήκε στο εσωτερικό του σπιτιού για να καθαρίσει το αίμα από τα χέρια του. Λίγα λεπτά αργότερα αναχώρησαν μαζί με την κόρη, ευχαριστώντας τον οικοδεσπότη... δεν χρειάστηκαν δικαιολογίες κατά την έξοδο τους,... όλοι έδειξαν κατανόηση... Το ίδιο σκηνικό επικράτησε και κατά την επιστροφή τους με το αυτοκίνητο. Η Έλενα παρατηρούσε τον πατέρα της... ήταν σκυθρωπός και κακόκεφος σαν να ήταν ο ίδιος άρρωστος και και λαβωμένος. Ίσως να θυμήθηκε το ατύχημα της μητέρας μου... σκέφτηκε αλλά δε τόλμησε να ξεστομίσει κάτι δυνατά. Δε μπορούσε να καταλάβει τι συνέβη ακριβώς αλλά το μόνο σίγουρο ήταν πως ο πατέρας της χρίστηκε ο μικρός ήρωας της βραδιάς... Ξαφνικά συνειδητοποίησε πως είχε ακόμη τα προσωπικά της Αρετής στο αυτοκίνητο. Τι ανόητη που είμαι ξέχασα να τα αφήσω στη γυναίκα του Σταύρου... τι ήθελα και τα πήρα μαζί μου... ωχ μπελάς που με βρήκε.. .Αποφάσισε να ενοχλήσει τον πατέρα της.

   «Μπαμπά από την αφηρημάδα μου ξέχασα να αφήσω το τσαντάκι της κοπέλας στο σπίτι του Σταύρου... ίσως έχει πράματα που χρειάζεται... τι θα κάνουμε;»

   Με το που άκουσε τις κουβέντες της κόρης του λες και ξύπνησε από το λήθαργο. Της απάντησε κοφτά... «Θα το κανονίσω εγώ δώστα σε μένα... μην ανησυχείς». Αυτήν είναι η ευκαιρία που έψαχνα... το υποσυνείδητο του χαμογέλασε, ικανοποιημένο... 
    Είχε πλέον τη δικαιολογία που χρειαζόταν για να τη ξαναδεί... έπρεπε να μάθει το γιατί... γιατί τον προστάτευσε... Ήταν πεπεισμένος πως κάτι περίεργο συνέβαινε... έπρεπε πάση θυσία να το ανακαλύψει... Στο μυαλό του είχε μπερδέψει την πραγματικότητα με το μύθο... έπλασε σενάρια μόνο και μόνο για να δικαιολογηθεί αργότερα... Το μυαλό του έπαιξε παιχνίδια... εικόνες πέρασαν από μπροστά του... στην αρχή κράταγε σφιχτά την Αρετή για να μη πέσει κάτω, μετά την πήρε αγκαλιά επειδή φοβόταν του κεραυνούς... το σκηνικό άλλαξε αμέσως... δεν ήταν αυτός ο ήρωας πλέον στην καρδιά της....νέες εικόνες... ο Αλέξανδρος τη φίλησε τρυφερά ενώ εκείνη ανταποκρίθηκε με γλυκιές κουβέντες... τρελαινόταν στα σίγουρα... το άρωμα της μεθυστικό, τον παρέσυρε σε επικίνδυνα μονοπάτια με μοναδικό φως εκείνο του φεγγαριού. Δυστυχώς κάποιος άλλος γευόταν το μήλο της αμαρτίας στον παράδεισο και όχι εκείνος... Δεν είχε ιδέα τι του συνέβαινε πραγματικά... δεν είχε ξανανιώσει τόσο περίεργα, τόσο μπερδεμένος... ακόμη και τώρα το άρωμα της τον υπνώτιζε... από την άλλη το θράσος της τον εξόργισε... τα δε λόγια της κοφτερά σαν μαχαίρι... Έπιασε το στήθος του, ακόμη αισθανόταν το κεφάλι της ακουμπισμένο πάνω του... ένα νέο κύμα θερμότητας τον έκανε να ιδρώνει. Εκείνη πλέον βρισκόταν φυλακισμένη σε άλλη αγκαλιά αλλά αυτός αισθανόταν πιο αλυσοδεμένος, ανήμπορος να ελευθερωθεί από τα δεσμά της...


















Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου