Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ- ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΥΟ


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Ήταν σχεδόν μέσα της εβδομάδας και ο υπερβολικός φόρτος εργασίας προβλημάτισε τον Φίλιππο. Όσες ώρες και να αφιέρωνε στο γραφείο δεν ήταν ποτέ επαρκές για να χαλαρώσει, ειδικά τώρα με την καινούργια ενασχόληση – την κατασκευή του υπερσύγχρονης ξενοδοχειακής μονάδας – ένιωσε το κεφάλι του να σπάει. Το νέο του εγχείρημα ήταν ένα προσωπικό στοίχημα, αφού ουδέποτε είχε ασχοληθεί με τον συγκεκριμένο κλάδο, άλλα αυτό δεν τον πτόησε και ιδιαιτέρα. Πέρα από τις επενδύσεις και τα χρηματοοικονομικά, τομείς στους οποίους είχε και συνέχιζε να διαπρέπει, στο παρελθόν δημιούργησε μια εταιρία βασισμένη στις εναλλακτικές μορφές ενέργειας όπως φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες, καθώς επίσης αγόρασε μια χρεοκοπημένη κτηματομεσιτική εταιρία και την ανέδειξε σε μια κερδοφόρα με σημαντικές αγοροπωλησίες και συμφωνίες σε περιοχές πανάκριβες σε όλη την Ελλάδα.
Ήταν αυτοδημιούργητος με ανήσυχο πνεύμα από την μικρή του ηλικία με μεγάλες φιλοδοξίες. Οι γονείς του πέρα από το ήθος του δίδαξαν πως η φιλοδοξία δεν ήταν κακό χαρακτηριστικό εφόσον δε συνοδεύονταν από αλαζονεία. Δεν είχε τις καλύτερες σχέσεις με τους γονείς του εάν και πάντα εκτιμούσε τις συμβουλές τους. Έμοιαζε περισσότερο με τον παππού του, τον χαρακτήριζε ο ενθουσιασμός και η ευθύτητα του λόγου. Τον έζησε ελάχιστα χρόνια αλλά πάντα τον καθοδηγούσε. Ο παππούς ήταν ένας δυστυχισμένος άνθρωπος, ποτέ δεν αγάπησε με ουσιαστικό τρόπο τη γιαγιά του εάν και εκείνη πάντα προσπαθούσε να τον υπηρετήσει πιστά. Αυτές φυσικά ήταν οι συνέπειες ενός προξενιού εκείνης της εποχής. Οι πλούσιες οικογένειες πάντα αναζητούσαν τις καλές νύφες για τα αρσενικά... Πάντα σεβόταν όμως τη γιαγιά του αλλά ποτέ δεν την αγάπησε. Είχε επιλέξει και ο παππούς του τη δυστυχία... Ούτε καν παιδί δε μπόρεσαν να κάνουν... κατέφυγαν στη λύση της υιοθεσίας. Ο πατέρας του πάντα κουβάλαγε αυτό το στίγμα... οι ανασφάλειες τον έπνιγαν... και όλο αυτό το κόμπλεξ το μετέδωσε και στο παιδί του αργότερα... δηλαδή στον ίδιον. Η έκρηξη δεν άργησε να έρθει... κατέστρεψε εύκολα όσα με κόπο είχε δημιουργήσει ο παππούς του. Χώρισε με τη μητέρα του πολύ γρήγορα, εστιάζοντας το ενδιαφέρον στην καλοπέραση... Ώσπου μια άλλη γυναίκα επέφερε την τελειωτική καταστροφή... Ευτυχώς ο Φίλιππος είχε προλάβει να τελειώσει τις σπουδές του. Πάλεψε μόνος του αφού οι δεσμοί με την οικογένεια είχαν κοπεί προ πολλού. Είχε πάρει όμως ένα σημαντικό μάθημα μέσα από όλα τα προσωπικά βιώματα... Ποτέ δεν αντιμετώπισε κανέναν αντίπαλο ως κατώτερο και αυτήν η τακτική τον δικαίωσε αφού κατάφερνε εύκολα να αναγνωρίσει τις αδυναμίες τους και να προβάλει τελικά ειδικό σχέδιο δράσης για κάθε περίπτωση χωριστά... Υπήρξε άριστος κριτής προσωπικοτήτων και ίσως αυτός να είναι και ο λόγος που ενώ έχει πολλούς γνωστούς, ως έμπιστους συνεργάτες και φίλους είχε επιλέξει πολύ λίγα άτομα... τρανταχτό παράδειγμα ήταν ο Πέτρος Αναστασίου, ο αιώνιος γυναικάς...
Το επίθετο Ραζής το γνώριζαν πλέον και οι πέτρες. Είχε χτίσει τη δική του μικρή αυτοκρατορία και όχι άδικα του έχει αποδοθεί ο τίτλος ενός από του πιο πετυχημένους Έλληνες οικονομολόγους... Ότι στόχο έβαζε έστω και από πείσμα κατάφερνε να έχει θετικά αποτελέσματα... η ξεροκεφαλιά... την πήρε από το παππού του εάν και συνδέονταν θεωρητικά εξ αίματος αλλά πάντα θαύμαζε το πείσμα του... μέχρι τώρα είχε υλοποιήσει σημαντικότατες συμφωνίες και όλοι δικαίως υποκλίνονταν μπροστά του... η ζωή ήταν ένα ρίσκο και εκείνος πάντα ήταν έτοιμος να ρισκάρει αδιαφορώντας για τις συνέπειες... τη λέξη ήττα δεν την αναγνώριζε επίσης...
Κοίταξε το ρολόι του, η ώρα είχε πάει 10.30 και παρόλο που είχε βρέξει πριν από δυο ώρες ένιωθε αρκετά τη ζέστη του τσιμέντου γύρω του. Το γραφείο του ψηλά στον τελευταίο όροφο του έδινε τη δυνατότητα να θαυμάζει τα φώτα της πόλης, της πόλης που ποτέ δεν κοιμόταν. Ούτε ο ίδιος ήθελε να κοιμηθεί απόψε νωρίς οπότε αποφάσισε να πάρει τον Πέτρο τηλέφωνο μπας και πίνανε κανένα ποτάκι μαζί.... Εάν και διαφωνούσε σε πολλά θέματα με το φίλο του ήταν ο μόνος που ποτέ δεν τον έκρινε ή τον παρεξηγούσε όταν οδηγούνταν σε ακρότητες... Εσύ ξέρεις καλύτερα... του έλεγε πάντα... Ακόμη και η Μυρτώ ενώ γνώριζε πολύ καλά τις ατασθαλίες του άνδρα της, όταν ο Πέτρος έβγαινε με εκείνον ένιωθε πιο ασφαλής....
Ο Πέτρος δεν απάντησε τελικά στην κλήση του, πράμα καθόλου περίεργο, άρα είχε δυο επιλογές ή να πάει σπίτι να ξαπλώσει νωρίς ή να βγει μόνος του. Προτίμησε το δεύτερο έστω και εάν ήταν για λίγη ώρα, το είχε ανάγκη. Ζήτησε από τη γραμματέα του να τον ενημερώσει για τα αυριανά ραντεβού και να του ετοιμάσουν το αυτοκίνητο... Πριν φύγει έστειλε ένα μήνυμα στο φίλο του ενημερώνοντας το για τα σχέδια... ήταν σίγουρος πως εάν τελικά ήταν διαθέσιμος θα έκανε την εμφάνιση του πολύ γρήγορα στο στέκι τους. Φυσικά το άγρυπνο μάτι της Μυρτώς πάντα επέβλεπε τέτοιες καταστάσεις και η εύρεση πειστικών δικαιολογιών ήταν μια δύσκολη αποστολή. Όλα ήταν συμφωνημένα μεταξύ τους αλλά κάποια όρια δεν έπρεπε να ξεπερνιούνται ως ένδειξη στοιχειώδους σεβασμού... Η σχέση τους αποτέλεσε κατά καιρούς σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες....
Πάρκαρε το λευκό σπορ αυτοκίνητο στο κέντρο της πόλης και μπήκε στο μπαράκι που σύχναζε. Το μπαρ ήταν από τα πιο γνωστά της πόλης με εξαιρετική εξυπηρέτηση, αφού αποτελούσε το στέκι πολλών κυρίων και κυριών με βαθιές τσέπες Πάντα έκανε ενδιαφέρουσες γνωριμίες σε αυτό το μέρος και πάντα ή σχεδόν θα συναντούσε κάποιον από τους πολλούς γνωστούς του. Αυτή τη φορά όμως δε έβλεπε κανένα γνωστό οπότε θα διασκέδαζε μόνος του πίνοντας μια βαρελίσια μαύρη μπύρα να δροσιστεί...
Ένα έντονο γυναικείο άρωμα που θύμιζε μπαχάρια Ανατολής τον οδήγησε να στρέψει το κεφάλι του προς τα πίσω. Του φάνηκε γνωστό και δεν έκανε λάθος... από πίσω του στεκόταν με παρέα μια παλιά του γνώριμη που κάποτε υπήρξε γραμματέας του αλλά και όχι μόνο. Μόλις τον αντιλήφθηκε και η ίδια, τον αγκάλιασε και τον φίλησε γλυκά στο μάγουλο. Η επόμενη ώρα κύλησε ήρεμα αφού το θέμα συζήτησης ήταν ο γάμος και ο χωρισμός της Ηρώς. Όταν έκανε να φύγει, τον πρόλαβε στην πόρτα και με τη μία διαπίστωσε τις προθέσεις της.
«Περίμενε με σε δέκα λεπτά θα σε συναντήσω απέξω από το μπαρ... θα βρω μια δικαιολογία να πω στους φίλους μου... νομίζω μετά από τόσα χρόνια έχουμε πολλά και το σπίτι μου είναι το πιο κατάλληλο μέρος... δε νομίζεις μωρό μου;» του είπε με όλο νάζι, χαϊδεύοντας γλυκά το πρόσωπο...
Δεν της απάντησε απλώς την έπιασε σφιχτά από τη μέση και της χάιδεψε επίσης το μάγουλο διακριτικά στο μισοσκόταδο του μπαρ... εάν ήταν άλλη γυναίκα ίσως να μην έδινε σημασία... αλλά με την Ηρώ πέρα από την εκρηκτική χημεία στον έρωτα τον γοήτευε το γεγονός ότι ζητούσε τα ίδια πράματα με εκείνον χωρίς πολλές κουβέντες και ανούσιες απαιτήσεις... μαζί της ήταν το ίδιο σκληρός όπως και με άλλες γυναίκες αλλά τουλάχιστον δε χρειαζόταν να καταφεύγει σε δικαιολογίες στο τέλος της βραδιάς...
Η Ηρώ δεν άργησε να εμφανιστεί όπως δεν άργησαν να αφαιρεθούν όλα τα ρούχα με το που μπήκαν σπίτι της. Την πήρε στην αγκαλιά του και πριν προλάβουν να ανεβούν τα σκαλιά που οδηγούσαν στα δωμάτια του πάνω ορόφου ένιωσε το τέρας μέσα του να ξυπνάει... έβγαλε το πουκάμισο του ενώ την ακούμπησε στο πρώτο σκαλί ... της έσκισε τα ρούχα,, αφήνοντας μόνο τα εσώρουχα της και άρχισε να τη φυλάει παντού ξεκινώντας από το λαιμό και κατεβαίνοντας όλο πιο χαμηλά...ένιωθε την ηδονή της και η αγριότητα των φιλιών γινόταν όλο και πιο έντονη ειδικά στο στήθος της... τα νύχια της έμπαιναν βαθιά στη σάρκα του όταν εκείνη προσπάθησε να σηκώσει το μέτωπο για να τον φιλήσει εκείνος αντιστάθηκε....
Μισούσε τα φιλιά στο στόμα κατά τη διάρκεια της πράξης αφού φανέρωναν αισθήματα αγάπης και αλλά τέτοια ανόητα συναισθήματα τα όποια εδώ και χρόνια είχε αποβάλλει εύκολα... Φρόντισε να της το δείξει αμέσως... έβγαλε το παντελόνι του και της κράτησε τα χέρια ψηλά ώστε να μη μπορεί να αντιδράσει στο μαρτύριο των δικών του φιλιών... της έδειξε και πάλι ποιος ήταν το αφεντικό και ότι θα έπρεπε να τον υπακούσει πλήρως, όπως έκανε στο παρελθόν... κάπως έτσι ένιωσε τη θερμοκρασία του σώματος της να ανεβαίνει και τότε μόνο τότε αποφάσισε να εισχωρήσει μέσα της... τότε που δε το περίμενε με γρήγορο και βίαιο τρόπο... Τρελαινόταν να ακούει το όνομα του από τα χείλη των γυναικών σαν να αποζητούσαν και άλλο από αυτήν την απόλαυση... η φωνή της Ηρώς βγήκε με δυσκολία και η τελευταία κραυγή της, ήταν το δικό του αποκορύφωμα...
Δε μίλησε... δεν είχε τίποτα να πει άλλωστε... οπότε προτίμησε να ντυθεί στα γρήγορα και να φύγει... γνώριζε πως δε θα τον εμπόδιζε με γλυκόλογα... γι´ αυτό άλλωστε την εκτιμούσε περισσότερο. Φεύγοντας άκουσε τη φωνή της να του μιλάει με έντονο ύφος..
«Φίλιππε να ξέρεις κάποια στιγμή στη ζωή σου θα υπάρξει μια γυναίκα που θα φύγει πρώτη από το δωμάτιο και θα σε παρατήσει μένοντας με την απορία τι πήγε στραβά...»
«Σίγουρα δεν θα είσαι εσύ αυτήν η γυναίκα εάν κρίνω από τη σημερινή πράξη... Ηρώ μου μην ανησυχείς ποτέ δε θα συμβεί αυτό που λες και πόσο δε να αφήσω καμία γυναίκα ποτέ ανικανοποίητη...» Διασκέδαζε το με το θυμό της λες είχε ανακαλύψει ένα ωραιότατο παιχνιδάκι... Παλιότερα είχε ακούσει παρόμοιες ανούσιες κουβέντες αλλά όλα ήταν ψιλά γράμματα... το αυτί του δεν ίδρωνε, σίγουρος για τον εαυτό του... ποτέ μια γυναίκα δεν θα τον ανάγκαζε να παρακαλέσει....
Η Ηρώ συνέχισε απτόητη... Περισσότερο τον ειρωνευόταν... «Είσαι τόσο σίγουρος... μπράβο... πάντως εάν θέλει μια γυναίκα όλα μπορεί να τα καταφέρει ακόμη και να λιώσει ένα παγόβουνο σαν και του λόγου σου... απλώς είναι θέμα συγκυρίων... όταν βρεθεί η κατάλληλη να σε χορέψει στο ταψί τα λέμε Ραζή...» Σηκώθηκε να ντυθεί αφού ένιωσε φτηνή... Τα αισθήματα της για το Φίλιππο δεν άλλαξαν αλλά και εκείνος παρέμενε ένα ψυχρό τέρας... Του έδειξε την πόρτα... «Άδειασε μου τη γωνιά γρήγορα γιατί με σύγχυσες και πάλι αλλά τι επιλογή έχω; εγώ φταίω....»
«Φυσικά και έχεις επιλογή... να μην με ξανακαλέσεις σπίτι σου... φεύγω τώρα γιατί με κούρασες έχεις χαλάσει και εσύ ρε Ηρώ... τι ωραία που περνούσαμε κάποτε... »
«Και εσύ έχεις πάψει να είσαι άνθρωπος πλέον.... ένα καλοκουρδισμένο ρομπότ με κόμπλεξ... θα έρθει η ώρα σου όμως... καληνύχτα πρώην αφεντικό... »
Είχε δίκιο η Ηρώ, η ίδια θα μάζευε τα συντρίμμια του Φίλιππου και άθελα της θα γινόταν υποχείριο του ώστε να εκτελέσει εκείνος τα μεγαλεπήβολα σχέδια εκδίκησης...

                                                                         *********************************

Η Αρετή απολάμβανε το καφεδάκι με τη φίλης της, την οποία είχε να δει πάνω από 2 εβδομάδες. Είχε πολύ ανάγκη να τη συναντήσει γιατί χρειαζόταν τη συμβουλή της. Γνωριστήκαν στον πρώτο χρόνο του πανεπιστημίου και από τότε έγιναν αχώριστες. Μαζί με τον Αλέξανδρο ήταν το άλλο άτομο που την είχε στηρίξει και ψυχολογικά και πρακτικά με τα μαθήματα της σχολής... και οι δυο μαζί την βοήθησαν να ανακτήσει το ενδιαφέρον για τη σχολή, την οποία λόγω των οικονομικών δυσκολιών της ήταν έτοιμη να παρατήσει... Παρόλο που την μάλωναν, η θέληση της για το διάβασμα όλο και αυξανόταν και με αυτό το τρόπο κατάφερε να πετύχει ιδιαίτερα υψηλές βαθμολογίες στα δυο τελευταία έτη... Χρωστούσε πολλά και την Έρικα και στον Αλέξανδρο, ακόμη εάν πήγαινε στη άλλη πλευρά του Ατλαντικού ποτέ δε θα ξεχνούσε την καλοσύνη τους...
Η Έρικα Γιαννώτη είναι γόνος σχετικά πλούσιας οικογένειας εάν και ο πατέρας της είναι συμβολαιογράφος, η κληρονομιά που τους άφησαν οι παππούδες ειδικά σε αγροτεμάχια και οικόπεδα είναι αρκετή να ταΐσει άλλη μια γενιά τουλάχιστον στο μέλλον. Παρόλα αυτά ήταν ιδιαίτερα μετρημένη και εσωστρεφής από μικρή ηλικία και το παρουσιαστικό της παρέπεμπε σε αγοροκόριτσο περισσότερο παρά σε γυναίκα 25 χρονών, διέθετε περίσσιο θάρρος και θράσος και ανά πάσα στιγμή ήταν ικανή να ´σφάξει´ κάποιον με το γάντι... Έλεγε τα πράματα με το όνομά τους και δε δίσταζε σε καμία περίπτωση να υποστηρίζει τους φίλους της κάθε στιγμή. Από τη φίλη της αγάπησε και τα αθλήματα και το γυμναστήριο... μαζί μπορούσαν να παρακολουθήσουν από ποδοσφαιρικό αγώνα μέχρι και ένα μπαλέτο. Αυτήν την πιστή φίλη είχε ανάγκη σήμερα γιατί δεν είχε ιδέα για το τι έπρεπε να κάνει σχετικά με την πρόταση του καλού της για τη Σαββατιάτικη δεξίωση...
«Έρικα σώσε με σε παρακαλώ... δε ξέρω τι να αποφασίσω... πρόκειται για το θέμα που σου ανέλυσα στα γρήγορα από το τηλέφωνο... δε θέλω ειλικρινά να πάω αλλά ο Αλέξανδρος πείσμωσε για τα καλά μέχρι και χρήματα προσφέρθηκε να μου δώσει για να αγοράσω κάτι εντυπωσιακό...»
Η Έρικα άνοιξε τα μάτια της διάπλατα λες και κάποιος την πρόσβαλε... «Εάν είναι το θέμα σου τα ρούχα έχω άπειρα βραδινά ειδικά για τέτοιες περιστάσεις που ποτέ δε φόρεσα γιατί συχαίνομαι
τέτοιες εκδηλώσεις επίδειξης πλούτου... Ενημέρωσε τον συμπαθέστατο κύριο Οικονόμου να κοιτάξει τα δικηγορίστικα του και να αφήσει τις παρεμβάσεις της μόδας σε κανέναν άλλον... Έλεος όλοι μας γίναμε ειδικοί... »
Η Αρετή γέλασε... το καυστικό χιούμορ της πάντα την έκανε να χαλαρώνει... Τη μάλωσε όμως διότι το θέμα ήταν πολύ σημαντικό... «Έλα σοβαρέψου... να πω ότι δε ξέρεις τον Αλέξανδρο... έχει πεισμώσει και με έχει φτάσει στο αμήν... Το ξέρεις πως και εγώ έτσι νιώθω γι´ αυτές τις εκδηλώσεις... Η Μάρθα μου δίδαξε ότι τα λεφτά φέρνουν προσωρινή ευτυχία... αλλά εδώ πρόκειται για το μέλλον του Αλεξάνδρου.... του έχω υποσχεθεί πως πάντα θα είμαι δίπλα του να τον βοηθάω να ανέβει ψηλά...»
Η Έρικα σοβάρεψε... καλύτερο παράδειγμα δεν υπήρχε από την οικογένεια της, ένας στη δύση και ο άλλος στην ανατολή... και κάπου εκεί στη μέση το παιδί τους... «Τον καταλαβαίνω Αρετή πραγματικά διότι τέτοιες δεξιώσεις βοηθάνε αρκετά στο να αποκτήσεις σημαντικές γνωριμίες και να δικτυωθείς... το ίδιο ισχύει και για σένα που σε μερικούς μήνες θα ψάχνεις για δουλειά... Έλα και λίγο στη θέση του... ποιος όμορφος νεαρός δεν θα ήθελε να τον συνοδεύσει η κούκλα φιλενάδα του ειδικά όταν το έχει ζητήσει το ίδιο το αφεντικό του
«Νιώθω ότι δεν κολλάω με αυτούς τους ανθρώπους πόσο δε να συζητάω μαζί τους... ποτέ δεν αντιμετωπίσαμε τα ίδια προβλήματα... αυτοί θα μιλάνε για στο σκάφη τους και εγώ για τα ζώα της γιαγιάς στο χωριό... δε λέει... αλλά από την άλλη δε πρέπει να είμαι τόσο εγωίστρια και ισχυρογνώμων, ίσως είναι μια ευκαιρία για μένα...»
Η Έρικα την διέκοψε... καταλάβαινε τις ανησυχίες της κολλητής της οπότε αποφάσισε να βγάλει το μαγικό ραβδάκι... «Μην ανησυχείς το Σάββατο το πρωί πέρνα από σπίτι μου και εγώ θα σε κάνω κούκλα... μπορεί να μη μου φαίνεται αλλά έχω τα πάντα για τη μεταμόρφωση σου... όχι ότι χρειάζεσαι άλλα λέμε τώρα... Και εάν τολμήσει κανείς να πει κάτι αρνητικό θα τον συγυρίσω... άστο πάνω μου... όλοι θα μιλάνε για σένα...»
Ένα αχνό χαμόγελο σχηματίστηκε στο πρόσωπο της... είχαν καταφέρει να λύσουν ένα εμπόδιο... Όμως υπήρχε και κάτι άλλο που την απασχολούσε... «Άσε είναι και το άλλο... η υπόσχεση που έχω δώσει στη γιαγιά μου να μην κάνω κανένα ταξίδι με τον Αλέξανδρο και να μη βρεθώ σε μη οικείο περιβάλλον αφού κατά τα λεγόμενα της... θα έχω μια γνωριμία που θα με σημαδέψει... αχ τι να κάνω εάν με άκουγε κάποιος ότι το είδε η γιαγιά μου στα χαρτιά θα με κορόιδευε στα σίγουρα φιλενάδα...»
«Έτσι μπράβο... μπήκαμε επιτέλους στο ψητό... Τώρα όλα βγάζουν κάποιο νόημα, παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή... είπα και εγώ πήγες στη γιαγιά σου και εκείνη δε σου έριξε τα χαρτιά... εδώ άλλοι πληρώνουν θα μου πεις... Τι να σου πω εδώ δεν μπορώ να επέμβω, ξέρεις πολύ καλά ότι δε πέφτει ποτέ έξω άλλα από την άλλη εδώ μιλάμε για μια μεγάλη ευκαιρία στη ζωή σου και την επαγγελματική σου πορεία... πες μου τι άλλο σου είπε όμως η γιαγιά σου...»
«Πέρα από τα κλασσικά για τη σχολή και την υγεία μου... με ρώτησε κάτι σχετικά με τον Αλέξανδρο... μάλιστα μου επισήμανε πως θα γνωρίσω ένα ζευγάρι εκεί, το οποίο θα φέρει τα πάνω κάτω στη ζωή μου... κατά κάποιο τρόπο η γνωριμία μαζί τους θα καθορίσει κατά πολύ το μέλλον μου...» Πήρε μια ανάσα πριν συνεχίσει... «Επίσης μου τόνισε πως στο χέρι μου είναι να προστατεύσω τη σχέση μου με τον Αλέξανδρο αρκεί και ο ίδιος να μην κυριευτεί από επάρσεις ζήλιας και καχυποψίες όπως στο παρελθόν...»
«Ενδιαφέρον τελικά όλα τα βρίσκει η Μάρθα, δε μπορείς να κρυφτείς με τίποτα... Ο Αλέξανδρος υπήρξε ιδιαιτέρα υπερβολικός στο παρελθόν... Τι άλλο σου είπε σχολίασε έκπληκτη...
«Αυτά τίποτα άλλο τα υπόλοιπα ήταν θολά δεν μου διευκρίνισε από τι κινδυνεύω ακριβώς μόνο να παρακάλεσε να προσέχω ιδιαιτέρως...» Η Αρετή ανασήκωσε τους ώμους απεγνωσμένη...
Η 'Έρικα πήρε τη φίλη της αγκαλιά και της χάιδεψε τρυφερά τα κατάξανθα μαλλιά... για να την κάνει να γελάσει την απείλησε πως εάν δε συνέλθει θα πάρει ένα ένα ψαλίδι να της τα κόψει... μέσα της κάτι την προβλημάτισε σχετικά με τη γιαγιά της Αρετής αφού ουδέποτε στο παρελθόν σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενα της ίδιας της Μαρθούλας δεν αντιμετώπισε δυσκολία να διαβάζει καθαρά το μέλλον... 30 χρόνια τέχνη ήταν αυτή και σίγουρα κάτι δεν πήγαινε καλά... Φυσικά σιώπησε, δεν ήταν της παρούσης αυτή η παρατήρηση. Ήταν σίγουρη πως η Μάρθα κάτι είχε δει, κάτι επικίνδυνο αλλά είχε αποφασίσει να το κρύψει, ίσως επειδή δε μπορούσε πολύ απλά κανείς να γλιτώσει από το πεπρωμένο του... Από την άλλην ήθελε να ηρεμήσει η φίλη της οπότε της προέτρεψε να επισκεφτεί το μοναδικό σημείο της πόλης που χαρακτηρίζεται από την απόλυτη ησυχία.. το νεκροταφείο...
«Έχω μια ιδέα... έχεις καιρό γλυκιά μου να ανάψεις ένα κεράκι στους τάφους τον γονιών σου και να καθίσεις να τους πεις τα νέα σου... με τη σχολή και το τρέξιμο των τελευταίων ημερών είμαι σίγουρη πως έχεις πολλά νέα... άντε πήγαινε, μην ανησυχείς κερασμένος ο ο καφές...». Την είδε σκεπτική οπότε συνέχισε με νέες απειλές... «Θες μήπως να σε μαλώσω περισσότερο ή μήπως να πάρω τηλέφωνο τον Αλέξανδρο;... γρήγορα πάρε ένα ταξί και εξαφανίσου... όλα θα πάνε μια χαρά, εγώ είμαι εδώ....»
«Όχι όχι σε έχω ικανή για όλα πηγαίνω... θα μου κάνει καλό να τους επισκεφτώ έστω και έτσι... τι θα έκανα χωρίς εσένα πραγματικά σε ευχαριστώ πολύ Έρικα για όλα... περίμενε τηλέφωνο το βράδυ... φιλιά...»
Κάπως έτσι πήρε το δρόμο προς τους γονείς της... τον δρόμο που ίσως της άλλαζε τα πάντα.. τον δρόμο που ή θα την κατέστρεφε ή θα την εξιλέωνε... πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα... έπρεπε να περιμένει αρκετά για να μάθει το αποτέλεσμα...

                                                                               *********************************

Ο Φίλιππος βρισκόταν καθοδόν προς τη δουλειά όταν ενημερώθηκε από τη γραμματέα του ότι το πρωινό του ραντεβού στις 11 με μια κατασκευαστική εταιρία είχε ματαιωθεί για σήμερα το απόγευμα... έτσι του δινόταν μια θαυμάσια ευκαιρία να κάνει δύο πράματα που συνεχώς τα ανέβαλλε... προέτρεψε τη γραμματέα να ακυρώσει και την επομένη συνάντηση του για έχει περισσότερο χρόνο στη διάθεση του. Όλα ήταν κανονισμένα πλέον και ένιωθε πιο χαλαρός μέχρι φυσικά να ερχόταν το μεσημέρι και οι επόμενα ραντεβού του και μαζί με αυτά η πλήξη...
Η πρώτη του στάση θα ήταν το νεκροταφείο για να επισκεφτεί τον οικογενειακό τάφο της γυναίκας του... ήθελε πολύ να της μιλήσει... να της πει το πόσο του είχε λείψει και φυσικά να της φέρει μια υπέροχη ανθοδέσμη με κόκκινα τριαντάφυλλα. Μπορεί το λευκό να ήταν το αγαπημένο της χρώμα γενικά, στα λουλούδια πάντα προτιμούσε το κόκκινο και πολύ περισσότερο τα κόκκινα τριαντάφυλλα. Η δεύτερη στάση για σήμερα ήταν το εμπορικό κέντρο στα ανατολικά της πόλης.... ένα δίωρο θα ήταν αρκετό να ψωνίσει ένα ωραίο κοστούμι για τη δεξίωση λίγο πιο καλοκαιρινό μιας που η ζέστη πλέον είναι αφόρητη καθώς επίσης να αγόραζε και ένα δώρο για τον οικοδεσπότη. Χρειαζόταν οπωσδήποτε μια βοήθεια και γνώριζε το πλέον κατάλληλο άτομο...
Πήρε πρώτα την κόρη του να δει που βρίσκεται και να την ενημερώσει για τα σχέδια του σε περίπτωση που θα ήταν πρόθυμη να τον βοηθήσει... «Κόρη μου καλημέρα σηκώθηκα αργά σήμερα και εσύ ήδη είχες φύγεις πρωινή πρωινή σήμερα κιόλας πράμα περίεργο για σένα... που σε πετυχαίνω;»
«Καλημέρα μπαμπά και σε σένα με τον καλό τον λόγο βλέπω και εγώ που πίστευα πως θα ήσουν πιο ορεξάτος μετά την νυχτερινή σου έξοδο... όλα μου τα είπε ένα πουλάκι... αργούτσικα γύρισες πάντως άρα πρέπει λογικά να είχες παρέα...ή κάνω λάθος;»
Ο Ραζής σκέφτηκε με τη μια αυτό το πουλάκι... τη Μαργαρίτα... αναστέναξε αλλά δεν απάντησε αμέσως... «Μπα βαρετά όπως πάντα τίποτα σημαντικό ή άξιο αναφοράς...απλώς πέρασα καλά μετά από καιρό... άστα αυτά όμως και πες μου εάν έχεις λίγο χρόνο για τον πατέρα σου θέλω τη βοήθεια σου και τη γνώμη σου... Μπορείς να βρεθούμε σε μια ώρα από τώρα στο εμπορικό στα ανατολικά... πρέπει να ψωνίσω για μένα και σκέφτηκα εσένα ως βοηθό...»
«Είσαι τυχερός μόλις έφτασα στο εμπορικό για τον ίδιο ακριβώς λόγο... θα καθίσω να πιω ένα καφεδάκι και θα σε περιμένω με την ησυχία σου.... τα λέμε σε λιγάκι...» και του έκλεισε το τηλέφωνο βιαστικά....
Χαρούμενος πήρε το δρόμο για το νεκροταφείο... δεν είπε τίποτα στη μικρή αφού θα τον μάλωνε... θα του έλεγε πάλι πως εξακολουθούσε να ζει με τα φαντάσματα του παρελθόντος... ανήμπορος να προχωρήσει... δεν είχε άδικο φυσικά αλλά δεν είχε άλλη επιλογή... δε μπορούσε να ξεχάσει όμως... έφταιγε για αρκετά και έπρεπε να πληρώσει...

                                                                                    **************************

Ο Αλέξανδρος βρισκόταν επίσης καθόδων προς το εμπορικό, σκέφτηκε να αγοράσει ένα δώρο στην Αρετή μπας και την καλόπιανε ώστε να έλεγε το πολυπόθητο ναι για την δεξίωση... δεν καταλάβαινε τι την είχε πιάσει και πεισματικά του έλεγε όχι. Είχε δώσει παραγγελία για ένα κολιέ από λευκόχρυσο με μια καρδιά στο τελείωμα του με λευκά ζιργκόν διακοσμημένη... θα της το έδινε το ίδιο βράδυ αφού την είχε καλέσει νωρίτερα σπίτι του...
Είχε χρόνο αφού σήμερα λόγων κάποιον εργασιών βαψίματος όλα ήταν πιο χαλαρά στο γραφείο... κάτι σαν μισή μέρα άδεια...ήταν πολύ ευτυχισμένος διότι πίστευε πως είχε βρει το άλλο του μισό και η δουλεία του πήγαινε ολοένα και καλύτερα. Εάν και ποτέ δεν το είπε ανοιχτά σε κανέναν πάντα εξακολουθούσε να είναι ερωτευμένος μαζί της... εάν και τον φόβιζε η ομορφιά της και το αστείρευτο πάθος της για ζωή και ένταση... δεν ήξερε εάν πότε θα μπορούσε να χαλιναγωγήσει μια τέτοια γυναίκα και να την κάνει να σταθεί επάξια δίπλα του. Ο φίλος του Διονύσης πάντα τον έδινε συγχαρητήρια και μακάριζε την τύχη του κολλητού του ως προς το θέμα της Αρετής...
Κατά καιρούς και ο ίδιος είχε κάνει αρκετές τρέλες με την παρέα του και με τον αγαπημένο του φίλο Διονύση αλλά ποτέ κάτι τρομακτικό. Δε του έλειπε η ένταση και προτιμούσε πολλές φορές την ηρεμία του σπιτιού του ειδικότερα μετά από μια κουραστική μέρα. Το πάθος της Αρετής συμπλήρωνε το δικό του και το αποτέλεσμα ήταν εκρηκτικό. Όταν την είχε πρωτογνωρίσει, σίγουρα είχε θαμπωθεί από τη ομορφιά της αλλά τον γοήτευσε η αφέλεια με την οποία αντιμετώπιζε πρόσωπα και καταστάσεις καθώς και η αισιοδοξία της για καλύτερες μέρες, οποίο και να ήταν το πρόβλημα....
Εάν και πάντα υπήρξε αυστηρός και σκληρός μαζί της ποτέ δεν τον άφησε.. πάντα του έδειχνε την εκτίμηση της για τη βοήθεια που της είχε προσφέρει ειδικά με τη σχολή στα πρώτα χρόνια, αφού κινδύνεψε να μείνει σε πολλά μαθήματα πίσω από το δεύτερο κιόλας έτος. Φυσικά και την είχε βοηθήσει αλλά κανείς δεν τον ανάγκασε και ποτέ δε ζήτησε ανταλλάγματα... της βρήκε μια καλύτερη δουλειά για να μπορεί να τα βγάλει πέρα με το ενοίκιο και την παρότρυνε μαζί με την Έρικα να στρωθεί στο διάβασμα, όπως και έκανε με λίγη γκρίνια αρχικά αλλά στην πορεία όλα πήραν το δρόμο τους...
Ούτε η υπερβολική του ζήλια στάθηκε ικανή να διαλύσει τη σχέση τους... πίστευε πως δεν ήταν άδικος μαζί της αφού έπρεπε να της αποδείξει πως με την ομορφιά μόνο, δεν κατάφερνε κάνεις τίποτα, χρειαζόταν μυαλό και ψυχή... οι τρέλες με τους φίλους μπορούσαν να περιμένουν... άλλωστε η ομορφιά και η διαχυτικότητα ήταν εύκολα παρεξηγήσιμες έννοιες στη σημερινή εποχή. Ως άνδρας ο ίδιος μπορούσε να διαχειριστεί την δικιά του ομορφιά διαφορετικά, εάν και στο παρελθόν θα μπορούσε να κάνει παρασπονδίες, ουδέποτε έδωσε δικαιώματα για σχόλια και εντάσεις.... Σε αντίθεση με την Αρετούλα του που έβλεπε με υπερβολική και ταυτόχρονα
εκνευριστική αφέλεια μια τυχαία προσέγγιση με πονηρά μηνύματα ... του έλεγε μάλιστα πάντα... οφείλουμε να αποφεύγουμε τις δυσάρεστες καταστάσεις με χαμόγελο και ευγένεια... και πάντα το τηρούσε. Το χαμόγελο δεν έλειψε ποτέ από τα χείλη της... ακόμη και όταν του κρατούσε μούτρα. Ο Διονύσης τον είχε μαλώσει άπειρες φορές... πάντα ήταν καυστικός αλλά γενναιόδωρος με τις συμβουλές του... «Εάν συνεχίσεις έτσι θα το χάσεις Οικονόμου το κορίτσι και μετά θα είσαι να σε κλαίνε και οι ρέγγες... Συνήλθε φίλε πριν κανένας εξυπνάκιας τη βουτήξει μέσα από τα χέρια σου...» Με τις κουβέντες του Διονύση ξεκίνησε μια αναδρομή στο παρελθόν σχετικά με την Αρετή...
Όταν γνωριστήκανε αυτός ήταν τελειόφοιτος και έπρεπε να αντιμετωπίσει καινούργιες δοκιμασίες στο στίβο της εργασίας... έπρεπε να ήταν απόλυτα προσηλωμένος στους στόχους του. Τελειομανής από τη φύση του δε θα άφηνε τίποτα να σταθεί εμπόδιο στα όνειρα του για την ανάδειξη στην κορυφή. Πίσω από έναν ισχυρό άνδρα όμως κρύβεται μια ισχυρή γυναίκα λέγανε οι παλιοί και όχι και άδικα... γι' αυτό το το λόγο ήθελε να δημιουργήσει μια δυνατή Αρετή με την οποία ως ζευγάρι θα προκαλούν το θαυμασμό....
Κατά τη διάρκεια μια απογοητευτικής για εκείνον εποχής, στην οποία δεχόταν τη μια αρνητική απάντηση πίσω από την άλλην για δουλειά, μια συζήτηση τους τον έκανε να πιστέψει πως πραγματικά είχε ένα διαμάντι δίπλα του. Μετρούσαν μερικούς μήνες σχέσης αλλά δεν γνωρίζονταν και τόσο καλά.. γνώριζε λίγα πράματα για τον εαυτό της ίσως αφού επιμελώς έκρυβε τα υπόλοιπα... ώσπου εκείνο το βράδυ του μαρτύρησε αρκετά πράματα για το παρελθόν της και την παιδική της ηλικία.... Είχε υποστεί ένα ισχυρό σοκ, ακούγοντας τη προσωπική αφήγηση της με μια άνεση λες και κουβέντιαζε για κάποιον άλλον και όχι για εκείνη...
«Αλέξανδρε μου σε παρακαλώ μην κάνεις έτσι... όλα θα φτιάξουν... είσαι μόλις 25 ετών δε πρέπει να το βάζεις κάτω, όλο το μέλλον είναι μπροστά σου. Μαζί με σένα στεναχωριέμαι και εγώ... ειλικρινά δε μπορώ άλλη στεναχώρια σε παρακαλώ...»
«Μα δε καταλαβαίνεις νιώθω άχρηστος τόσος κόπος στο πανεπιστήμιο και αποτέλεσμα μηδέν... δεν ξέρεις με πόσες στερήσεις με μεγάλωσε η μάνα μου μετά το θάνατο του πατέρα μου... δεν είχε καμία βοήθεια από πουθενά και παρόλο αυτά με μεγάλωσε με μόρφωσε και με έκανε άνθρωπο... της έχω υποσχεθεί πως κάποια μέρα θα γίνω πολύ πετυχημένος... με καταλαβαίνεις της λέω ψέματα Αρετή... ψέματα για να μην την απογοητεύσω... το μόνο που έχω καταφέρει μέχρι τώρα είναι να βρω μια προσωρινή εργασία για να μην ζητάω άλλα χρήματα και με καταλάβει...»
«Για άκουσε με να σου πω γιατί με έχει κουράσει αυτήν η ηττοπάθεια σου... πιστεύεις πως αυτά είναι τα σοβαρά προβλήματα στη ζωή ε ;.... ε λοιπόν σε πληροφορώ πως όχι... θα σου πω μια μικρή ιστορία για μένα... με λένε Αρετή Βασιλείου και γεννήθηκα στις 04-04-1988 σε αυτήν εδώ την πόλη που τόσο αγαπώ και στην οποία έχω συνάμα και καλές και κακές αναμνήσεις...»
«Πίστευα πως είχες γεννηθεί στο χωρίο... δε το ήξερα... » σχολίασε έκπληκτος...
«Όχι εδώ γεννήθηκα και ο γονείς μου με μεγάλωσαν με περίσσια αγάπη και πάντα φρόντιζαν να
μη μου λείπει τίποτα. Μέχρι και σε ιδιωτικό σχολείο ξεκίνησαν να με στέλνουν για να έχω την καλύτερη βασική μόρφωση... δεν είχα άλλους συγγενείς παρά μόνο τη γιαγιά μου που σπανίως έβλεπα εάν και δε γνωρίζω το γιατί... όλος αυτός ο παράδεισος λοιπόν γκρεμίστηκε σε μια νύχτα πριν από 15 χρόνια με ένα τηλεφώνημα...»
Τα καστανά μάτια του Αλέξανδρου φωτίστηκαν λες και διάβαζε κάποια συγκλονιστική ιστορία σε βιβλίο... «Τι συνέβη πες μου... ποτέ δε μου έχεις μιλήσει για το παρελθόν σου... θέλω να μάθω...»
Της ήταν αρκετά δύσκολο να αναφερθεί σε κάτι που χρόνια προσπάθησε να ξεχάσει... αλλά δεν είχε και άλλη επιλογή... «Φυσικά και θα σου πω για να μάθεις την αξία της ζωής... ένα βράδυ και ενώ ήδη βρισκόμουν στο χωριό μαζί με τη γιαγιά μου μετά από πολύ καιρό για να περάσω το καλοκαίρι μαζί της... δεχτήκαμε ένα τηλεφώνημα που μας ενημέρωνε για το δυστύχημα των γονιών μου λίγες ώρες πριν, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες καθώς και τη θλιβερή τους κατάληξη αργότερα στο νοσοκομείο... ήμουν 10 χρονών τότε και μέσα σε μια μέρα είχα μείνει ορφανή...καταλαβαίνεις Αλέξανδρε τι σημαίνει αυτό... καταλαβαίνεις;... ορφανή σε μια νύχτα και από τότε ξεκίνησαν και οι εφιάλτες μου... »
Δεν τις είπε τίποτα, έμεινε να την κοιτάζει έκπληκτος, σοκαρισμένος σχεδόν αφήνοντας τα δάκρυα να κυλήσουν στα μάτια του. Παρόλα αυτά εκείνη συνέχισε με θάρρος...
«Άλλαξε ο κόσμος ολόκληρος από τότε και έπρεπε να προσαρμοστώ στα νέα δεδομένα πολύ γρήγορα γιατί χρειάστηκε να επιβιώσω... ήξερα πως ο πατέρας μου δούλευε πολλές ώρες στη βιοτεχνία του, για να έχουμε τα πάντα αλλά με το θάνατο του χάθηκαν τα πάντα... ουδέποτε έμαθα τι απέγινε το σπίτι μας και η βιοτεχνία και κυρίως γιατί ποτέ δε διεκδίκησε τίποτα η γιαγιά μου... πάντα έλεγε ότι τα πήρε η τράπεζα και πως δεν έμεινε τίποτα άλλο πίσω... μέχρι και η κηδεία τους στην πόλη έγινε πολύ γρήγορα χωρίς να συνειδητοποιήσω καν τι μου είχε συμβεί... τα παρακάτω τα ξέρεις για τη ζωή μου στο χωριό για τις θυσίες και τους κόπους της γιαγιάς να με μεγαλώσει καθώς και την επιστροφή στην πόλη για τις σπουδές μου...» Τελείωσε την αφήγηση της με αρκετή αυτοσυγκράτηση για μη ξεσπάσει και η ίδια σε λυγμούς.
Σχεδόν αμέσως χάθηκε στην αγκαλιά του και έτσι μείνανε όλο το βράδυ. Από τότε ορκίστηκε να την προστατεύει και πως τίποτα δε θα στεκόταν εμπόδιο στη σχέση και στην επιτυχία τους ακόμη και εάν απαιτούνταν πολλές θυσίες και από τους δύο... και πράγματι μέχρι τώρα προσωπικά τα είχε καταφέρει περίφημα, με καθοδηγητή την Αρετή... από εκείνη τη μέρα άλλαξε και η συμπεριφορά του προς το καλύτερο... Όλα διαφαίνονταν τόσο ρόδινα αλλά έμενε και κάτι ακόμη... να πείσει την καλή του να πει το ναι για την μεθαυριανή βραδιά... Ο πολυμήχανος δικηγόρος είχε τον τρόπο του και σε αυτό... 
 
                                                                            ******************************

Η Αρετή καθόταν πάνω από τα μνήματα των γονιών της με δυο όμορφες γλαστρούλες με ψεύτικα λουλουδάκια για να στολίσει το μέρος. Έκανε το σταυρό της και αφού άναψε δυο κεράκια, αποφάσισε να καθίσει στο μάρμαρο από την πλευρά της μητέρας της...
Ξεκίνησε να της μιλάει.. «Μαμά ήρθα... συγνώμη που τόσο καιρό δε σας επισκέφτηκα αλλά είχα τόσες πολλές υποχρεώσεις με τη σχολή... μπορώ πλέον να πω ότι μετά το τέλος της εξεταστικής σε ένα μήνα θα είμαι επίσημα μια πτυχιούχος νομικής.... μου μένουν λίγα μαθήματα αλλά είμαι τόσο καλά προετοιμασμένη που δεν ανησυχώ και ιδιαίτερα..θα μου μείνει η ορκωμοσία μόνο για να πάρω το επίσημο πτυχίο... είμαι τόσο ευτυχισμένη μαμάκα μου...»
Ένα δάκρυ κύλησε από το μάτι της αλλά συνέχισε με σταθερή φωνή... «ξέρω πως από ψηλά με προσέχετε και με προστατεύετε όπως και κάθε φορά στο παρελθόν, μου δείχνατε το σωστό δρόμο στα όνειρα μου... μπορεί να μη βρίσκεστε στη ζωή αλλά νιώθω ότι με ακολουθείτε παντού... μαμά με ακούς έτσι δεν είναι;»
Τα δάκρυα πλέον της πλέον ποτάμι κυλούσαν στα μάγουλα της, μα δε έκανε καμία κίνηση να τα σκουπίσει... μέχρι και το λευκό φουλάρι που φορούσε στο λαιμό της άρχισε να μουσκεύει... τότε μόνο αποφάσισε να πάρει ένα χαρτομάντιλο για να μπορέσει να συνεχίσει...
«Σας χρειάζομαι περισσότερο από κάθε φορά, φοβάμαι πάρα πολύ ίσως είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου...φοβάμαι για το αύριο... δε ξέρω για πόσο καιρό μπορώ να μείνω τόσο δυνατή... είμαι άνθρωπος με καλά αισθήματα μεγαλωμένη με αρχές τις οποίες ποτέ δεν εγκαταλείπω, μισώ την αδικία και το ψέμα και φροντίζω πάντα να στηρίζω και να προστατεύω τα αγαπημένα μου άτομα... αλλά είναι μητέρα αυτό αρκετό;»
Σηκώθηκε να καθίσει από την πλευρά του πατέρα της, ενώ ξαφνικά φύσηξε ένα ζεστό αεράκι... ένιωσε το πρόσωπο της να καίγεται... η καρδιά της άρχισε να χτυπάει δυνατά σαν είχε τρομάξει από κάτι. Κοίταξε γύρω της αλλά δεν υπήρχε κάνεις παρά μόνο οι μόνιμοι κάτοικοι αυτού του μέρους. Φίλησε τη φωτογραφία του πατέρα του που είχε μετά από τόσα χρόνια ξεθωριάσει...
Με περισσότερη ζωντάνια αυτήν τη φορά άρχισε να ρωτάει ... «γιατί πρέπει η ζωή μας πάντα να μας φέρνει κοντά σε διλήμματα... γιατί δε γίνεται όλα είναι πιο απλά χωρίς κινδύνους και εμπόδια... γιατί να μη ξέρουμε το αποτέλεσμα των πράξεων μας ώστε να μπορούμε να αποφεύγουμε τα λάθη... γιατί μπαμπά
Φυσικά απάντηση δε πήρε το μόνο που άκουσε ήταν το ελαφρύ θρόισμα των φύλλων από τα δένδρα γύρω... η ατμόσφαιρα έγινε βαριά ξανά και ένιωσε ένα σκοτείνιασμα στον ουρανό σαν να ήθελε να κρυφτεί ο ήλιος , αλλά τελικά ήταν ένα σύννεφο που απλώς έκρυψε τις αχτίδες του παροδικά...
«Μπαμπά - μαμά μου μάθατε να μην απογοητεύω τους ανθρώπους που αγαπάω αλλά δυστυχώς αυτή τη φορά ίσως κάποιος στεναχωρηθεί εξαιτίας μου... ζητάω συγχώρεση από σας αλλά πρέπει
να ακολουθήσω το δρόμο της καρδιάς μου, κάπου θα με οδηγήσει έστω και εάν γύρω επικρατεί σκοτάδι... πρέπει να σταματήσω να φοβάμαι, ο Θεός θα με καθοδηγήσει και εάν τελικά κάνω λάθος θα υποστώ τις συνέπειες... πήρα την απόφαση μου ήδη και δεν αλλάζει... συγγνώμη ειλικρινά... μου λείπεται πολύ...»
Σηκώθηκε να φύγει, αφού πρώτα φίλησε ξανά τις φωτογραφίες τους και τότε με την άκρη του ματιού της είδε κάποιον άλλον να μπαίνει από την άλλη είσοδο, στο νεκροταφείο με αργά βήματα. Ήταν η ώρα να τους χαιρετήσει και να αποχωρίσει, όπως και έκανε, ενώ το ζεστό αεράκι δυνάμωσε για λίγο. Τα μακριά χρυσαφένια μαλλιά κυμάτισαν ελαφρώς, ακολουθώντας τη φορά του ανέμου.... εκείνη τη στιγμή γλίστρησε το φουλάρι από το λαιμό της χωρίς να το καταλάβει...πιάστηκε σε ένα κλαδάκι ενός θάμνου... Είχε τα αρχικά της ραμμένα πάνω του, δώρο της γιαγιά της για να τη θυμάται... Το φουλάρι ανέμιζε περίλυπο σύντομα όμως θα συναντούσε τον νέο ιδιοκτήτη....
Περιμένοντας το ταξί να έρθει τηλεφώνησε στη φίλη της για να την ενημερώσει σχετικά με την απόφαση της ώστε να ξεκινήσουν ήδη το σχεδιασμό της μεταμόρφωσης της από μια κοινή θνητή σε πριγκίπισσα των παραμυθιών..... Σε όλη τη διαδρομή δεν έβγαλε άχνα, ξαφνικά όμως μουρμούρησε... θα φανώ και πάλι δυνατή , θα επιβιώσω..όλος ο κόσμος είναι μπροστά μου και πρέπει να αρπάξω τις ευκαιρίες της ζωής... το μέλλον μπορεί να περιμένει για λίγο... το παρόν έχει σημασία... ήταν η πρώτη φορά στη ζωή της που έλεγε κάτι ανάλογο... ήταν η πρώτη φορά που ήταν έτοιμη να απαρνηθεί όλα τα “δεν” της καρδιάς της... ήταν η πρώτη φορά όμως που αυτή η επιλογή θα την σημάδευε για αρκετό καιρό χωρίς να υπάρχει καμιά δίοδο διαφυγής...

                                                                               *****************************

Ο Φίλιππος κατευθύνθηκε με γρήγορο βήμα προς το γνώριμο πλέον σημείο του, κρατώντας σφιχτά την ανθοδέσμη στα χέρια του. Χάρηκε που ήταν μόνος του πλέον και θα μπορούσε με την ησυχία του να κάνει παρέα στη γυναίκα του. Όταν έφτασε στο σημείο τοποθέτησε τα λουλούδια με προσοχή στον τάφο και άναψε δύο κεράκια – για εκείνον και την κόρη του - . Συνήθως καθόταν στο μάρμαρο να τις μιλήσει για αρκετή ώρα αλλά αυτή τη φορά προτίμησε να μείνει όρθιος, να κοιτάζει την φωτογραφία της, την οποία είχε αλλάξει πρόσφατα.
Δεν ήξερε ούτε γιατί ήρθε ούτε γιατί δεν έβρισκε κάτι να της πει... έμενε απλώς ακίνητος σαν άγαλμα. Η ζέστη ήταν πλέον αφόρητη και ο ήλιος έκαιγε δυνατά, το σύννεφο πλέον άρχισε να διαλύεται όπως και όνειρα του κάποτε τόσο πρόωρα στη ζωή του. Πλέον το είχε πάρει απόφαση ότι όσες φορές και να τη ρωτούσε γιατί είχε αποφασίσει να αλλάξει το σχέδια επιστροφής τόσο ξαφνικά, ποτέ δε θα έπαιρνε απάντηση. Μέσα του ήξερε πως ήταν ο κύριος υπεύθυνος αυτής της αλλαγής και τραγικής κατάληξης...
Εκείνη τη μέρα μίλησαν αρκετά στο τηλέφωνο αλλά του έλειπε αφόρητα για κάποιον ανεξήγητο λόγο παρόλο που ήταν για ένα βράδυ ο χωρισμός τους. Παρόλο αυτά της γκρίνιαξε και την παρακάλεσε εάν πραγματικά τον αγαπούσε να γυρίσει το συντομότερο δυνατό... βέβαια όλα αυτά ήταν πειράγματα τις στιγμής γιατί του άρεσε να τη νευριάζει... ποτέ δε φανταζόταν όμως ότι τότε ακουγόταν πιο πειστικός και σοβαρός σε σχέση με άλλες φορές, οπότε η γυναίκα του εάν και είχε σχεδιάσει να διανυκτερεύσει αποφάσισε να επιστρέψει αμέσως τελικά για να του κάνει έκπληξη...
«Αγάπη μου εγώ φταίω το ξέρω... πως μπόρεσα να παίξω έτσι... ήθελα απλώς να σε πειράξω... συγχωράμε και πάλι... Βέβαια στο δρόμο σου βρέθηκε και αυτήν η καταραμένη γυναίκα... να το ξέρεις εάν δε την έπαιρνε ο ίδιος ο Θεός κοντά του θα την είχα σκοτώσει με τα ίδια.... μου τα χέρια... τέτοια άτομα δεν αξίζει να ζούνε, είναι βάρος στην κοινωνία... μια μεθυσμένη γυναίκα έβαλε τέλος στα δικά μας όνειρα επειδή χώρισε με τον σύντροφο της.. μακάρι να ζούσε και θα έβλεπες τι θα πάθαινε..»
Ο θυμός του ξεχείλισε για μια ακόμη φορά... έσφιξε την παλάμη και η γροθιά του βρήκε με δύναμη το μάρμαρο... ο πόνος δεν τον εμπόδισε να ρίξει μια ακόμη γροθιά... τα δάχτυλα του άρχισαν να μουδιάζουν και αίμα έτρεξε πηκτό από την πληγή του. Δεν τον ένοιαξε όμως.. πίστευε πως του άξιζε... ήταν μια μορφή εκτόνωσης για να γλιτώσει από τη μιζέρια του.
Κάπως έτσι γύρισε τη πλάτη του για να αναχωρήσει ...το αίμα έτρεχε ακόμη... έψαξε να βρει κάτι να το σκουπίσει αλλά μάταιος ο κόπος. Τότε διέκρινε ένα μαντίλι πιασμένο στα κλαδιά ενός θάμνου... το έφερε κοντά του... ήταν ένα λευκό φουλάρι μάλλον γυναικείο και αυτό που τον εξέπληξε ήταν η μυρωδιά του... κανέλα. Σχεδόν μαγεμένος ξαναμύρισε το φουλάρι και μέσα του γεννήθηκαν περίεργα συναισθήματα, ίσως ευχάριστες αναμνήσεις του παρελθόντος... ίσως απλώς να θυμήθηκε τα κουλουράκια της Μαργαρίτας... δεν ήταν απόλυτα σίγουρος.
Πρόσεξε πως στο φουλάρι υπήρχαν τα αρχικά Α.Β... Μονολόγησε σε ευχαριστώ Α.Β. το φουλάρι σου είναι σε καλά χέρια... Έδεσε την πληγή του με το φουλάρι για να σταματήσει την αιμορραγία και έφυγε από το νεκροταφείο το ίδιο θλιμμένος. Ήταν η πρώτη φορά που τη συνάντησε εάν κανείς τους δε το γνώριζε... η μοίρα είχε επιτέλους ξεκινήσει το παιχνίδι της....

                                                                              *****************************

Καθώς η Έλενα περίμενε τον πατέρα της σε μια από της πιο γνωστές καφετέριες, πήρε το μάτι της μια παλιά της συμμαθήτρια από το ιδιωτικό σχολείο, η οποία μιλούσε με έναν νεαρό κατά πάσα πιθανότητα... άκουσε να τον αποκαλεί Αλέξανδρο... Δεν μπόρεσε να διακρίνει το πρόσωπο του αλλά η κορμοστασιά του παρουσίαζε ενδιαφέρον, αφού πέρα από το ύψος του διακρινόταν με ευκολία το καλοφτιαγμένο κορμί, οι μεγάλες του πλάτες καθώς και καστανό κοντοκουρεμένο μαλλί. Για ανεξήγητους λόγους ένιωσε την περιέργεια της να την κυριεύει σχεδόν να την πνίγει.. πρέπει να δω από κοντά το πρόσωπο του... πρέπει να δω τι γοητευτικό έχει ο συγκεκριμένος άνθρωπος ...δε μπορώ να πέφτω τόσο έξω... σίγουρα κάτω από κοστούμι του κρύβεται κάτι σαγηνευτικό... αποφάσισε γρήγορα να δράσει, με σταθερά βήματα κατευθύνθηκε προς την πλευρά τους με το σχέδιο έτοιμο ήδη στο μυαλό της....
Δυστυχώς όμως δε πρόλαβε, οι δυο γνωστοί χωριστήκανε μετά από λίγα δευτερόλεπτα... ο σχεδιασμός μάλλον άκαρπος... μήπως να τον ακολουθήσω; σκέφτηκε δυνατά χωρίς να το καταλάβει. Εκείνη την ώρα ένιωσε να εμφανίζεται η γνωστή της σαν φάντασμα δίπλα της... έχασε την ευκαιρία.. και τώρα έπρεπε να υποστεί και την φλυαρία της...της... ωχ ούτε το όνομα της δε θυμάμαι... ντροπή...
«Έλενα τι κάνεις;» έσκυψε να τη φιλήσει αρκετά χαρούμενη για την συνάντηση τους..
«Καλά είμαι γλυκιά μου...» αρκέστηκε να πει αφού δεν είχε καμία όρεξη
«Χαίρομαι... βλέπω ότι ψώνισες μπράβο... ελπίζω να επισκεφτείς και το κοσμηματοπωλείο μας». Το πρόσωπο της έλαμψε προς στιγμήν... «εάν θυμάμαι καλά λατρεύεις τα κοσμήματα...»
«Ναι ναι φυσικά, δε μου είναι κόπος... φαντάζομαι πως η δουλεία σου είναι ιδιαίτερη και έχεις να κάνεις συχνά με δύστροπους πελάτες».
«Δίκιο έχεις καλή μου... πες το ψέματα»... σαν και του λόγου σου δεσποινίς ψηλομύτα... ούτε το όνομα μου δε θυμάσαι... σκέφτηκε και γέλασε από μέσα της.
Εκείνη τη στιγμή ήξερε πως να προσεγγίσει το θέμα άγνωστου νεαρού « Και για να σε ρωτήσω ο κύριος που μιλούσες προηγουμένως είναι ένας τέτοιος πελάτης;»
«Ποιος βρε ο Αλέξανδρος;» είδε την Έλενα να χαμογελάει πονηρά και σκέφτηκε πως ήταν η ευκαιρία που περίμενε να την πειράξει λίγο. «Ναι λίγο ιδιότροπος αλλά θα τον χαρακτήριζα τελειομανή περισσότερο... είναι γνωστός μου και πελάτης ταυτόχρονα».
«Α! μάλιστα μου φάνηκε πως τον γνώριζα από κάπου εάν και δεν τον είδα πολύ καλά»....η κουβέντα γινόταν πιο ενδιαφέρουσα επιτέλους.
«Με ξέρεις εμένα Έλενα πάντα κάνω ωραίες γνωριμίες... άλλωστε στο σχολείο είχα και τη φήμη της προξενήτρας... δε ξέρω εάν θυμάσαι Δέσποινα η προξενήτρα ήταν το παρατσούκλι μου...»...και το δικό σου Έλενα η ψωνάρα.., πως να το ξεχάσω... μονολόγησε θυμούμενη τις πράξεις της κακομαθημένης Ραζή
«Μα ναι φυσικά τι μου θύμησες τώρα... άρα λογικά θα είναι όμορφος ο νεαρός...»
«Βεβαίως είναι αυτό που λέμε διαθέτει όλο το πακέτο... δουλειά-εμφάνιση-χαρακτήρα... βασικά τώρα που το σκέφτομαι θα ήσασταν αρκετά ταιριαστοί μαζί... αλλά μόνο που... αλλά μόνο που...»
«Έλα και μη σκας...τι μόνο που;.. ξέρεις ότι δεν φημίζομαι για την υπομονή μου...»...ίσως είναι παντρεμένος... φτου να πάρει γκαντεμιά... Έβρισε από μέσα της η Έλενα...
Η Δέσποινα κατάλαβε αμέσως και ήρθε η ώρα να πάρει το αίμα της πίσω... «κοίτα να δεις είναι πολύ καλό παιδί, δικηγόρος στο επάγγελμα, με καταπληκτικό σώμα, πανέξυπνος και το σημαντικότερο καπαρωμένος... σε μακροχρόνια σχέση βασικά»
«Έλα βρε και με τρόμαξες νόμισα ότι θα μου έλεγες παντρεμένος... σε σχέση ε!! σιγά....οι άνθρωποι χωρίζουν όλη την ώρα και πάντα γνωρίζουν νέους...έτσι είναι η ζωή».. λες και αυτό με είχε εμποδίσει στο παρελθόν... πόσο λίγο με ξέρεις ανόητη μονολόγησε με τον αέρα της νικήτριας...
«Δε θα σου πω ψέματα... η αλήθεια είναι πως αυτό το ´κρεατάκι´ δεν είναι για τα δοντάκια σου...» και πολύ άργησα να σου την πω... έλεος πλέον δεν έχεις αλλάξει καθόλου... πάντα έκλεβες τα αγόρια γνωστών σου αφού το όχι δεν το γνώρισες ποτέ και πάντα ξεφτίλιζες τους άλλους...συνέχισε με πιο αυστηρό ύφος .«Ακόμη και για σένα το εγχείρημα Αλέξανδρος είναι σχεδόν ακατόρθωτο...»
«Αχ πόσο λίγο με ξέρεις... ίσως έχεις πολύ καιρό να με δεις » η λέξη ακατόρθωτο δεν υφίσταται στο λεξιλόγιο μου ανόητη...
«Μπορεί να έχω να σε δω καιρό αλλά δεν πιστεύω ότι έχεις αλλάξει και πολύ...» είχε κοκκινίσει από το θυμό αλλά έπρεπε να τις πει δυο φράσεις τελευταίες.., «Αυτό που ξέρω με σιγουριά πως ο συγκεκριμένος δε θα γύριζε πότε να σε κοιτάξει γιατί πολύ απλά έχει δίπλα του έχει το τέλειο... την απόλυτη θεά....η Αρετή είναι προικισμένη με εσωτερικά και εξωτερικά χαρίσματα... αυτά δηλαδή που ουσιαστικά υστερείς εσύ...». Παρατηρούσε την Έλενα που φούντωνε από θυμό και ήταν έτοιμη να βάλει τα γέλια, αλλά συγκρατήθηκε... καλά να πάθεις το χρειαζόσουν αυτό... «Σε αφήνω τώρα έχω δουλειά.....αααα... και μη στεναχωριέσαι δεν έγινε και τίποτα όλο και κάποιον άλλον θα βρεις για παιχνιδάκι, στο φινάλε δεν τον είδες και καλά... ίσως να μη σου άρεσε κιόλας...» αι στο καλό σου το χρειαζόσουν αυτό... η Έρικα θα είναι πολύ περήφανη για μένα... πρέπει να της τηλεφωνήσω... τη μισούσε το ίδιο με μένα. Με σταθερά βήματα απομακρύνθηκε από τη μαρμαρωμένη Ραζή.... είχε πάρει το αίμα της πίσω...
Η Έλενα στεκόταν όρθια αλλά ένιωσε τα πόδια της να λυγίζουν από το σοκ... δε μπόρεσε να αρθρώσει λέξη και όπως έβλεπε τη Δέσποινα να φεύγει από δίπλα της γελώντας, ήταν έτοιμη να ουρλιάξει. Πραγματικά δε μπορούσε να το πιστέψει, κάνεις δεν είχε τολμήσει στο παρελθόν να της μιλήσει έτσι... τα νεύρα της ήταν εκτός ελέγχου... θα σου δείξω εγώ βρομοθήλυκο... τιποτένια ποια είναι η Έλενα Ραζή... Μόνο όταν πρόσεξε τον πατέρα της να πλησιάζει ηρέμησε για να μην καταλάβει τίποτα ο ίδιος, αφού μια ανάκριση σίγουρα θα ξεκινούσε και δεν είχε καμία όρεξη απολύτως. Το μόνο που ήθελε είναι να πάρει εκδίκηση, το πως δεν την ενδιέφερε παρά μόνο το αποτέλεσμα...
Σε καμία περίπτωση δε φανταζόταν πως αυτήν η επιλογή της εκδίκησης της θα είχε αντίκτυπο σε πολλά άτομα γύρω της μιας που θα προκαλούσε πόνο ακόμη και στο πιο αγαπημένο της πρόσωπο μακροπρόθεσμα... Δυστυχώς το παιχνίδι είχε ξεκινήσει, τα πιόνια είχαν πάρει θέση και η μοίρα είχε χαράξει την τύχη τους ήδη... Οι πρώτες κινήσεις είχαν χαραχτεί αλλά κανείς δε γνώριζε εάν αυτήν η παρτίδα σκάκι θα τελείωνε με την πτώση του βασιλιά....

                                                                              ****************************

Η Αρετή κατέβηκε από το ταξί έξω από το σπίτι του Αλέξανδρου... η υγρασία έκανε την ατμόσφαιρα αποπνικτική εάν και η ώρα είχε πάει δέκα το βράδυ... επίσημα το καλοκαίρι δεν είχε ξεκινήσει αλλά αυτές οι βραδιές του Μαΐου την έκαναν να αποζητά την δροσιά της θάλασσας... είχε μεγάλωσε στο βουνό αλλά η θάλασσα ήταν το καταφύγιο της. Δυσκολευόταν να αναπνεύσει και μια παροδική ζαλάδα την έκανε να ακουμπήσει στον κοντινό στύλο... ίσως με πείραξε η πρωινή μου έκθεση στον ήλιο... δεν έχω φάει και τίποτα όλη μέρα, μόνο με δύο καφέδες. Μετά από λίγα λεπτά αισθανόταν καλύτερα οπότε με γρήγορα βήματα κατευθύνθηκε στο διαμέρισμα του καλού της.
Η υποδοχή του όπως πάντα θερμή και το φιλί του πιο παθιάρικο από ότι συνήθως... δεν την πείραξε καθόλου το αντίθετο την εξέπληξε ευχάριστα... το μωρό μου είναι τόσο γλυκό, μάλλον του έχω λείψει, ούτε μια μέρα δε μπορεί χωρίς εμένα, μάλλον είμαι το “ναρκωτικό του”. Ποτέ δε θα τον άφηνε να απεξαρτηθεί αντιθέτως θα επιδίωκε την πλήρης εξάρτηση του...
Η ατμοσφαίρα ιδιαιτέρως ρομαντική, με τα κεριά αναμμένα να διακοσμούν το ξύλινο τραπεζάκι του σαλονιού και μια απαλή μουσική να ακούγεται από το στερεοφωνικό σχεδόν κατάλληλη για να του ανακοινώσει την απόφαση της... μια απόφαση που σίγουρα θα τον έκανε χαρούμενο... ποτέ δε θέλω να σε απογοητεύω αγάπη μου, είμαι έτοιμη να κάνω τα πάντα για μας και το μέλλον μας... Ξαφνικά όλος ο ρομαντισμός χάθηκε με το που ακούστηκε το στομάχι της να γουργουρίζει, ντράπηκε πάρα πολύ και τα μάγουλα της σίγουρα κοκκίνισαν..
Ο Αλέξανδρος γέλασε, την πήρε αμέσως αγκαλιά και την οδήγησε κατευθείαν στην κουζίνα. Κάπως έτσι ξεκίνησε το πείραγμα του « “Τερατάκι” μου τι έπαθες;» της χάιδεψε τη μύτη και συνέχισε «μα που πήγε ο ρομαντισμός σου μου λες;.. τόσο κόπο έχω κάνει... κεράκια, μουσική... μέχρι και καρμπονάρα σου μαγείρεψα, πράμα ασυνήθιστο για μένα αλλά είπα να κάνω μια εξαίρεση σήμερα... καταλαβαίνεις πόσο προνομιούχα είσαι φαντάζομαι;»
Σχεδόν κατσουφιασμένη κούνησε το κεφάλι της «το ξέρω λες να μη το ξέρω... και εγώ τα κατέστρεψα όλα... αλλά επειδή κοντεύω να λιποθυμήσω δε τρώμε πρώτα και μετά το συζητάμε το όλο θέμα σε παρακαλώ αγάπη μου... δεν αντέχω άλλο ειλικρινά...»
Βάλανε και οι δύο τα γέλια, άλλωστε κάνεις τους δεν ήταν πραγματικά ρομαντικός απλώς αραιά και που προσπαθούσαν να αναδείξουν και αυτήν την πλευρά του χαρακτήρα τους... φυσικά με μερικές αποτυχίες ανά καιρούς.... αλλά η προσπάθεια μετρούσε ως γνωστόν... Τελειώσαν το γεύμα τους και αφού γέμισαν τα ποτήρια τους με ροζέ κρασί χώθηκαν ανάμεσα στα μαξιλάρια του καναπέ....
Η Αρετή ένιωσε σαν έχουν φορτιστεί η μπαταρίες της, άλλος άνθρωπος πλέον θεώρησε πως ήταν η καλύτερη στιγμή να του ανακοινώσει την απόφαση της... «Νομίζω πως η περιποίηση σου απέδωσε σήμερα περισσότερο από κάθε φορά, για να δεις λοιπόν ότι δεν είμαι αχάριστη έχω να σου ανακοινώσω κάτι...» Σταμάτησε για λίγο... διασκέδαζε απλώς γιατί φαινόταν τόσο χαμένος... «Για να μη μου πάθεις και τίποτα λοιπόν έχω να σου ανακοινώσω ότι δέχομαι να σε συνοδεύσω στο μεθαυριανό πάρτυ».
Δε μίλησε, ήταν φανερό ότι δε το περίμενε... όταν αποφάσισε πλέον να πει κάτι αρκέστηκε σε κάτι απλό αλλά τόσο γλυκό... «Ήξερα ότι δίπλα μου πάντα είχα έναν άγγελο, σε ευχαριστώ που κάθε μέρα μου το επιβεβαιώνεις με τις πράξεις σου...»
Την φίλησε στο στόμα τρυφερά αλλά μόλις έκανε να την αφήσει, τον τράβηξε ξανά προς το μέρος της για να συνεχίσουν... ένιωσε τη γλώσσα του να της γλύφει το αυτί και μετά το λαιμό.... είμαι όλη δική σου πάρε με.... έβγαλε το φανελάκι του και με αργές βασανιστικές κινήσεις ξεκούμπωσε το σκούρο μπλε πουκάμισο της... στην θέα του κόκκινου σουτιέν χαμογέλασε από ικανοποίηση, δεν ήθελε να της το βγάλει, τον ερέθιζε το χρώμα...
Η Αρετή ήρθε και κάθισε πάνω του σηκώνοντας τη φούστα αφαίρεσε το κιλοτάκι της. Τα χέρια της βρέθηκαν στο επίμαχο σημείο που είχε “φουσκώσει” αρκετά, ξεκούμπωσε το παντελόνι του και ενώ αυτός συνέχισε να τη φιλάει στο στόμα, έπιασε με δύναμη το μόριο του και το “έβαλε” μέσα της βαθιά. Δυο ταυτόχρονα επιφωνήματα ηδονής ακούστηκαν ενώ τα σώματα τους άρχισαν να πάλλονται ρυθμικά. Το τελείωμα τους ήταν σχεδόν ταυτόχρονο, ενώ ο ιδρώτας έκανε τα στήθη τους να κολλάνε. Ένιωσαν σαν να βρίσκονταν στον παράδεισο, ενώ η κόλαση των φιλιών τους δε άφηνε κανένα περιθώριο αυτοσυγκράτησης για το υπόλοιπο βράδυ. Πράγματι η νύχτα ήταν ιδιαίτερα καυτή με την ίδια μάλιστα σε ρόλο ενορχηστρωτή του απόλυτου συγχρονισμού μεταξύ νου και σώματος... του απόλυτου πόθου...
 
                                                               *****************************

Η ημέρα της δεξίωσης....

Ξημέρωσε Σάββατο πρωί και ο Φίλιππος προτίμησε να πάει για τρέξιμο πριν πιάσει η πολύ η ζέστη. Φόρεσε λευκό φανελάκι με μπλε βερμούδα και τα μαύρα αθλητικά παπούτσια, αλλά ενώ ήταν έτοιμος να τρέξει προς το άλσος στην πίσω μεριά της μεζονέτας του διέκρινε ένα αυτοκίνητο να εισέρχεται στο εσωτερικό της αυλής του. Το αναγνώρισε αμέσως, δεν κυκλοφορούσαν και πολλά τέτοια θεόρατα τζιπάκια στην πόλη. Ο καλός του φίλος Πέτρος με τη γυναίκα του αποφάσισαν να του κάνουν πρωινή επίσκεψη. Μάλλον θέλουν να βεβαιωθούν ότι θα παραστώ απόψε, άλλη λογική εξήγηση δεν υπάρχει... μονολόγησε απορημένος. Το ζεύγος Αναστασίου φαινόταν ιδιαίτερα ευδιάθετο με άκρως καλοκαιρινό ντύσιμο...
«Τι ευχάριστη έκπληξη είναι αυτήν..πρωινοί πρωινοί βλέπω, κάτι σοβαρό θα έχει συμβεί σίγουρα» τους καλωσόρισε εμφανώς έκπληκτος. «Μυρτώ χαίρομαι πολύ που σε συναντάω... εάν δεν κάνω λάθος καιρό έχουμε να τα πούμε...»
«Καλήμερα Φίλιππε ναι δεν έχεις και άδικο μήνες πάνε από την τελευταία φορά... καταλαβαίνω.. έχεις και εσύ τα δικά σου». Κοίταξε τον άνδρα της με αυστηρό ύφος και συνέχισε... «Φυσικά με το
φίλο σου από εδώ συναντιόσαστε πιο συχνά... μάλλον έχετε πιο ενδιαφέρουσες ασχολίες...»
«Υπερβάλεις... να.. να είναι και η δουλειά με το ξενοδοχείο καταλαβαίνεις... έτσι είναι αυτά, πολύ ξενύχτι...» Κόμπιασε προς στιγμήν σχολιάζοντας από μέσα του... η κατάσταση δε σώζετε με τίποτα, ας αλλάξω θέμα συζήτησης... «Φαντάζομαι πως η επίσκεψης σας έχει κάποιο σκοπό;»
«Γυναικούλα μου ας τα αφήσουμε αυτά τα καλύτερα... για άλλο λόγο ήρθαμε...» είπε ο Πέτρος, φοβούμενος πως η κουβέντα έχει ξεφύγει....
Διέκοψε τον άνδρα της. «Από ξενύχτι άλλο τίποτα δε το συζητάω... αλίμονο... απορώ που βρίσκετε δυνάμεις;» για χαζή με περνάτε είπε θυμωμένα ...«Τελοσπάντων πάω να δω το μωρό μου μέσα και εσείς καθίστε να πείτε τα περί “δουλειάς”» Έφυγε ρίχνοντας ένα φονικό βλέμμα στον άνδρα της...
«Έλα να καθίσουμε διπλά στη πισίνα φίλε μου γιατί παραζεσταθήκαμε μου φαίνεται». Πραγματικά απορώ.... τι δικαιολογίες βρίσκεις κάθε φορά φίλε μου... αλλά εγώ δεν φταίω όμως. «Καφεδάκι νομίζω πως είναι απαραίτητο... για πες μου λοιπόν πως και από το σπιτικό μου;».
Ο Πέτρος λες και κατάλαβε τις σκέψεις του συνεταίρου του... «Ευχαριστώ φίλε μου τι θα έκανα χωρίς εσένα» Χαμογέλασε πονηρά σαν να δήλωνε ουσιαστικά πως δεν αλλάζει ο άνθρωπος τόσο εύκολα... «Ήρθα να σου αφήσω κάποια στοιχεία για την ιδιοσυγκρασία και τις επαγγελματικές δραστηριότητες του Απόστολου Σταύρου». Ήπιε μια γουλιά καφέ και με ικανοποίηση συμπλήρωσε... «ξέρω πως πριν από κάθε συνάντηση θέλεις να μελετάς τον “αντίπαλο” εκ των προτέρων, ώστε να είσαι πάνοπλος για τη μάχη...»
«Και πολύ καλά έκανες... το νομικό μου επιτελείο με ενημέρωσε για κάποια θέματα και υποθέσεις με τις οποίες έχει ασχοληθεί στο παρελθόν αλλά όχι για κάτι που θα μας βοηθούσε να πιέσουμε τις καταστάσεις». Ακούστηκε προβληματισμένος αλλά η ευστροφία του ποτέ δεν τον είχε απογοητεύσει στο παρελθόν....
Κάπως έτσι στρώθηκαν στη δουλειά και ώρα κυλούσε χωρίς να το καταλάβουν... μέχρι και πρωινό ξέχασαν να πάρουν σήμερα. Την προσήλωση τους την διέκοψε η φωνή της Έλενας σε αυστηρό ύφος
«Νομίζω “θείε” ότι χρειάζεστε ένα διάλειμμα ή καλύτερα να σταματήσετε τελείως γιατί τα κρύα σάντουιτς είναι καθόδων μαζί με άλλα εκλεκτά εδέσματα δια χειρός Μαργαρίτας...»Δε δεχόταν το όχι σε καμία περίπτωση... Παρότρυνε τη Μυρτώ να την υπερασπιστεί... «Γλυκιά μου “θεία” πάρε θέση διπλά στον άνδρα σου και πες και εσύ επιτέλους κάτι... εσένα σε ακούνε σίγουρα»
Η “θεία” Μυρτώ αναστέναξε με νόημα και κούνησε το κεφάλι της. «Νομίζω πως το παιδί έχει δίκιο η ώρα πήγε 12... η καλύτερη ώρα για το πρόγευμα... κάτι ελαφρύ φυσικά αφού το βράδυ ο μπουφές θα είναι μοναδικός...»
Δε τους χάλασαν το χατήρι, δεν είχε κανένα νόημα άλλωστε να αντιδράσουν. Γνώριζαν καλά πως οι γυναίκες χρειάζονται τουλάχιστον 2-3 ώρες να ετοιμαστούν οπότε τα χρονικά περιθώρια είναι κάπως στενά με τη δεξίωση να ξεκινάει στις 9 το βράδυ, συν τη μία ώρα της διαδρομής... Κανείς άνδρας δεν μπορούσε τελικά να παλέψει υπό ίσους όρους με μια γυναίκα...

                                                                               *********************************

Η Αρετή βρισκόταν από νωρίς στο σπίτι της φίλης της Έρικας. Το ραντεβού τους ήταν στις 3 το μεσημέρι αφού σύμφωνα με ένα πρόχειρο υπολογισμό όλη η μεταμόρφωση χρειάζεται περίπου τρεις ώρες.
Με παιχνιδιάρικη φωνή γεμάτη ενθουσιασμό φώναξε... «Αχ! Νιώθω σαν την σταχτοπούτα... μόνο η άμαξα λείπει που θα με παραλάβει να με πάει στον πρίγκηπα μου...». Ένιωσε πολύ ευτυχισμένη. «Τι όμορφο συναίσθημα Θεέ μου....καλή μου νεράιδα σε ευχαριστώ». Στράφηκε προς τη φίλη της που με δεξιότητα ετοίμαζε τις παλέτες, τα μολύβια και τα βουρτσάκια για το μακιγιάζ...
«Να με ευχαριστήσεις αργότερα... πρέπει να με υπακούσεις μέχρι τέλους αυτό είναι βασικότερο...». Έπρεπε να ήταν αυστηρή μαζί της παρόλα αυτά της χαμογέλασε. «Ώρα για ένα τζακούζι με φυσικά αιθέρια έλαια από κανέλα, πορτοκάλι, λεβάντα και πεύκο δεσποινίς μου...» Η διαταγή της ακολουθήθηκε αμέσως, ενώ η ίδια συνέχισε να τακτοποιεί τα σύνεργα του μακιγιάζ.
Η Αρετή βγήκε από την μπάνιο αναζωογονημένη, έτσι όπως ήταν τυλιγμένη με την πετσέτα της η Έρικα άρχισε να της δείχνει 3 διαφορετικά φορέματα. «Ας ξεκινήσει η πασαρέλα λοιπόν..».
Η πρώτη της δοκιμή έγινε με ένα ένα μακρύ απλό ασπρόμαυρο σατέν φόρεμα, στράπλες, σφιχτό στο μπούστο - το στήθος της φαινόταν ακόμη μεγαλύτερο – αλλά και με μια εξαιρετική κεντημένη-ενσωματωμένη ζώνη από κρύσταλλα swarovski. Το υπόλοιπο από τη ζώνη και κάτω, χυτό και ανάλαφρο. Φανταστικό πραγματικά τονίζει την σοκολατένια επιδερμίδα μου και το στήθος μου. Φωτίστηκε όλο το πρόσωπο της.
Το δεύτερο φόρεμα ήταν ακόμη πιο εντυπωσιακό. Στα χρώματα του ουράνιου τόξου έδενε στον έναν ώμο, σατέν επίσης το ύφασμα και το μπούστο μπροστά σε σχήμα καρδιάς με μια σφιχτή ζώνη. Το υπόλοιπο εφάρμοζε πλήρως πάνω της αναδεικνύοντας τις πλούσιες καμπύλες της και τα υπέροχα ψηλά πόδια. Χμμ! ενδιαφέρον και αυτό με τρελαίνουν τα χρώματα του. Ένιωθε τόσο οικεία με αυτά τα χρώματα...
Τρίτο και τελευταίο ήταν ένα μεταξωτό μάξι χυτό φόρεμα που σε παρέπεμπε στο μπλε του ουρανού και της θάλασσας. Έδενε διακριτικά στο λαιμό καθώς κάλυπτε όλο το μπούστο αλλά κολάκευε παράλληλα τους ώμους και το λαιμό της, Μια ζώνη στο ίδιο χρώμα έδενε στο πίσω μέρος ενώ το υπόλοιπο της πλάτης είναι τελείως εκτεθειμένο. Μπα...με τίποτα αυτό δε μπορώ να εμφανιστώ έτσι θα φαίνεται και το σουτιέν..τελείως αντιαισθητικό.!!. Απογοητευμένη έκανε την κίνηση να το βγάλει από πάνω της αλλά το απότομο τίναγμα της φίλης την έκανε να σταματήσει.
Η Έρικα σηκώθηκε από τη θέση της και πήγε προς το συρτάρι με τα εσώρουχα της... «νομίζω πως βρήκαμε το φόρεμα μας και δεν χρειάζεται καν να παιδευτείς παραπάνω... το φοράς ήδη!!!». Χάρηκε με τη σοκαρισμένη έκφραση της φίλης της... έβαλε τα γέλια... «Σε ξέρω πολύ καλά και πολύ περισσότερο τι σκέφτηκες γιαυτό το φόρεμα... ξέρεις τι είναι το αόρατο σουτιέν σιλικόνης;» μα που το έχω βάλει.... ααι στα κομμάτια ...«Νάτο το βρήκα.. λοιπόν δεσποινίς μου αυτό κάνει θαύματα με τα εξώπλατα φορέματα... δοκίμασε το να το δούμε ολοκληρωμένο και πάρε αυτά τα μαύρα πέδιλα επίσης..
Τι να έκανε η καημένη η Αρετή ένιωσε σαν να παλεύει με το θεριό... υπάκουσε και αυτήν τη φορά. Φόρεσε και τα μαύρα πέδιλα, φάνταζαν τόσο απλά και μπορεί να μην ήταν πολύ ψηλά αλλά το τακούνι διακοσμημένο με μικρές πετρούλες επίσης swarovski έδινε μια αίσθηση πλούτου και δύναμης. Σχεδόν αμέσως κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και δεν αναγνώριζε τον ίδιον της εαυτό... έτσι απλά μόνο με το φόρεμα και ένα ζευγάρι πέδιλα. Πως θα φαίνομαι δηλαδή με το μακιγιάζ και τα περιποιημένα μαλλιά; αναρωτήθηκε σχεδόν φοβισμένη... όλα της φαίνονταν μαγικά.. Την απάντηση θα την λάμβανε σε δύο ώρες από τότε δια στόματος Αλέξανδρου...

                                                                      *****************************

Ο Φίλιππος περίμενε υπομονετικά την κόρη του. Εάν ήθελαν να είναι στην ώρα τους έπρεπε να ξεκινήσουν στο επόμενο μισάωρο. Ήταν έτοιμος να φωνάξει την Μαργαρίτα όταν ξαφνικά είδε την κόρη του να κατεβαίνει αέρινα τα σκαλιά. Κοκάλωσε ένιωσε σαν να έβλεπε τη συχωρεμένη τη γυναικά του ολοζώντανη μπροστά του...η ομοιότητα τους τον έκανε να χάσει τα λογικά του. Μετά από λίγα λεπτά η αυτοσυγκράτηση κέρδισε τελικά και μετά από το πρώτο σοκ επανήλθε στην πραγματικότητα.
Άπλωσε το χέρι του και η μικρή ανταποκρίθηκε αμέσως «Είσαστε έτοιμη πανέμορφη μου δεσποινίς;»
«Φυσικά και είμαι.. έγινα όσο πιο όμορφη μπορούσα για να συνοδεύσω τον άψογο πατερούλη μου σήμερα το βράδυ...». Σχεδόν έλαμπε σαν αστέρι του ουρανού. Το φόρεμα που είχε επιλέξει ήταν κοντό, σατέν, με υπέροχη λαιμόκοψη και φαρδιά μανίκια να πέφτουν στους ώμους της ενώ οι ασημί παγιέτες κεντημένες πάνω του πρόσθεταν μια κομψότητα και θηλυκότητα. Τα ψηλά ασημί πέδιλα δεν την δυσκόλευαν καθόλου στο περπάτημα και το τσαντάκι της ήταν μικρο και διακριτικό.
«Έκανα ότι μπορούσα .και εγώ, εάν και δε νομίζω να τα κατάφερα το ίδιο καλά όπως και εσύ» σχολίασε υποτιμητικά το δικό του ντύσιμο...
«Ε όχι και δε τα κατάφερες καλά μια χαρά.... κούκλος όπως πάντα..». του απάντησε η κόρη του για να του τονώσει το ηθικό...
Ο ίδιος επέλεξε ένα γκρι - μολυβί κοστούμι με ένα γαλάζιο πουκάμισο και μια ροζ απαλή γραβάτα, συνδυασμός που τόνιζε τα γαλάζια του μάτια, Παρόλο το χρώμα του κουστουμιού μαρτυρούσε την ηλικία του, ο νεανικός συνδυασμός πουκάμισου-γραβάτας τον έκανε ταυτόχρονα 10 χρόνια νεότερο...
«Μαργαρίτα ... Μαργαρίτα πες σε παρακαλώ τον οδηγό να ετοιμαστεί....θα προτιμούσα σήμερα να ταξιδέψουμε με το ακριβό μας αυτοκίνητο... δε συμφωνείς κόρη μου;»
«Φυσικά.. είμαστε η οικογένεια Ραζή... έτοιμοι για την μάχη...» Βάλανε και οι δυο τα γέλια ταυτόχρονα περιμένοντας το αυτοκίνητο...
Μια μάχη σίγουρα θα ξεκινούσε, μια μάχη που θα είχε σίγουρα ηττημένους και κερδισμένους και πολλές απώλειες ειδικά σε συναισθηματικό επίπεδο. Καρδιά εναντίον λογικής, ίσως ένας άνισος αγώνας αλλά ήδη τα πιόνια ήταν έτοιμα να υπακούσουν στον νικητή...

                                                                   *******************************

Ο Αλέξανδρος έφτασε στο σπίτι της Έρικας λίγο καθυστερημένος, η διακοπή ρεύματος σε όλο το οικοδομικό τετράγωνο τον ανάγκασε να κάνει μπάνιο σχεδόν υπό το φως των κεριών. Άκρως ρομαντική ατμοσφαίρα εφόσον έχει κάποιος δίπλα το ταίρι του... όταν βιάζεσαι είναι μια απελπιστική κατάσταση ειδικά με παγωμένο νερό μονολόγησε μες στο αυτοκίνητο... Το ξύρισμα ήταν ακόμη πιο μαρτυρικό. έμοιαζε σαν επικίνδυνη αποστολή των ειδικών δυνάμεων. Ευτυχώς δεν είχαμε παράπλευρες απώλειες.... τον χλεύαζε το υποσυνείδητο του... Κοιτάχτηκε στο καθρέφτη για να βεβαιωθεί, όντως η “επιχείρηση” κόντρα ξύρισμα στο σκοτάδι ήταν απόλυτα επιτυχής, το πρόσωπο του αψεγάδιαστο.
Ευτυχώς το ρεύμα ήρθε με το ξεκίνησε να ντύνετε. Με λυπήθηκε ο Θεός φαίνεται... Το κοστούμι που είχε αγοράσει για τη βραδιά... για τη σημαντική αυτήν βραδιά τόνιζε τα χαρακτηριστικά του προσώπου του. Εάν και 28 χρονών πλέον και ύψος στα 1.85 με αθλητικό παρουσιαστικό δεν επέλεξε κάτι σε πολύ νεανικό στυλ... ήθελε κάποιο ρούχο που θα του προσδώσει κύρος και φινέτσα. Κατέφυγε λοιπόν στη λύση ενός απαλού μπεζ λινού υφάσματος με ροζ πουκάμισο και απαλή ροζ γραβάτα. Έλεγξε ξανά τη γραβάτα του. Ηρέμησε Αλέξανδρε σαν παρανοϊκός κάνεις.... Δεν ολοκλήρωσε τη σκέψη του όμως....
Η Αρετή κατέβαινε τα σκαλιά.....όπως πάντα κούκλα... έμοιαζε περισσότερο με βασίλισσα με την τιάρα στα μαλλιά, να της προσδίδει μια λάμψη που κάλυπτε ακόμη και φως της δύσης του ηλίου. Βγήκε γρήγορα από το αυτοκίνητο να την αγκαλιάσει και να τη θαυμάσει από κοντά. Το μπλε φόρεμα της την κολάκευε πολύ και αναδείκνυε τις πλούσιες καμπύλες της...
«Αγάπη μου είσαι πανέμορφη μπράβο!»
«Μπράβο στην Έρικα θες να πεις... εάν δεν ήταν αυτή δε ξέρω πιο θα ήταν το αποτέλεσμα.» Χαμογέλασε εμφανώς χαρούμενη. «Η προσωπική μου στυλίστρια για απόψε επιμελήθηκε τα πάντα» Το αποτέλεσμα άκρος εντυπωσιακό. «Είναι απορίας άξιον γιατί η ίδια δεν ασχολείται επιμελώς με την εμφάνιση της ενώ διαθέτει τα πάντα;»
«Ίσως επειδή είναι πλούσια και δεν έχει να αποδείξει τίποτα σε κανέναν».
«Δίκιο έχεις μου φαίνεται... πρόσεξε σε παρακαλώ το πίσω σχέδιο του φορέματος» Γύρισε απότομα και είδε τα κάστανα του μάτια να καρφώνονται στην πλάτη της. «Λοιπόν καλό;»
«Τερατάκι βάλθηκες να με τρελάνεις απόψε... το ξέρεις ότι πάμε στη δεξίωση για να δικτυωθούμε». Χλωμό το κόβω βασικά αλλά λέμε τώρα... Μάλλον θα παριστάνω το σωματοφύλακα σου όλο το βράδυ... δε μπορώ να επιτρέψω κανέναν να σε κλέψει!»
Ένα ελαφρύ χαχάνισμα ακούστηκε από την πλευρά της « Μην ανησυχείς δεν υπάρχει ποτέ πιθανότητα να με κλέψει κανείς... εσένα θέλω μόνο...». Μπήκε στο αυτοκίνητο έτοιμη για την αναχώρηση τους. «Μήπως να ανησυχώ για σένα κύριε Οικονόμου;... όπως πάντα γοητευτικός.»
«Ε εντάξει κάτι έκανα και εγώ έστω και στα τυφλά... σε ευχαριστώ»
« Στα τυφλά;»
«Ναι ναι θα στα πω όλα για το πόσο δύσκολη μέρα είχα» Έβαλε μπρος. Και οι δυο ήταν έτοιμοι για το ταξίδι στο άγνωστο με καθοδηγητή την επιθυμία της επιβίωσης...

                                                                     **************************

Η οικογένεια Ραζή έφτασε λίγο πριν τις 9 στο εξοχικό του Σταύρου. Είχε προσλάβει ειδική εταιρία ασφάλειας με προσωπικό γύρω στα δέκα άτομα κυρίως για να διασφαλίσει την ηρεμία των καλεσμένων του μακρυά από το άγρυπνο βλέμμα των δημοσιογράφων. Δυο τέτοιοι “μπράβοι” τους υποδέχτηκαν στην είσοδο του αυλόγυρου, κρατούσαν τη λίστα με τους καλεσμένους στα χέρια τους, όταν έβλεπαν την επίσημη πρόσκληση τότε μόνο επέτρεπαν την είσοδο των αυτοκινήτων στον εσωτερικό χώρο.
Ένας παρκαδόρος τακτοποίησε τον αυτοκίνητο τους σε διακεκριμένη θέση στα αριστερά του σπιτιού και η φωταγωγημένη βίλα ένιωθες λες και ήθελε να σε αγκαλιάσει ενώ ο κήπος με τα πολύχρωμα λουλούδια και τους υπέροχους θάμνους στα αριστερά και δεξιά του δρόμου κάτω από το φως του φεγγαριού έδιναν την αίσθηση μιας αρμονικής συνύπαρξης μεταξύ γης και θάλασσας.
Ανέβηκαν στα σκαλοπάτια προς την κύρια κατοικία και ένας φωτογράφος κάτω από μια πέργολα διακοσμημένη με άνθη λευκών και κόκκινων λουλουδιών, τους τράβηξε μια αναμνηστική φωτογραφία. Ο Φίλιππος κρατούσε τρυφερά αγκαζέ την όμορφη του κόρη , ξεχειλίζοντας από
περηφάνια. Η οικογένεια τους ήταν πολύ γνωστή στους κύκλους της καλής κοινωνίας και θεωρούνταν και όχι και άδικα από τις πλουσιότερες, κερδίζοντας το σεβασμό και την εκτίμηση όλου του επιχειρηματικού κόσμου. Μπορεί ο ίδιος να μην συνήθιζε τις εξόδους σε τέτοιες εκδηλώσεις σίγουρα όμως ήταν από τις σπάνιες περιπτώσεις που τον συνόδευε η κόρη του. Ήθελε να εκμεταλλευτεί στο έπακρον αυτήν την ευκαιρία, διασκεδάζοντας λίγο μαζί της, αλλά και να καταφέρει να κλείσει την συμφωνία που τόσο επιθυμούσε. Δουλειά και διασκέδαση μαζί... ο καλύτερος συνδυασμός... κάπως έτσι έχουν συμφωνηθεί μεγάλα συμβόλαια και συνεργασίες μεταξύ επιχειρηματιών στο παρελθόν... μουρμούρισε σε χαμηλό τόνο ανεβαίνοντας τα τελευταία σκαλιά λίγο πριν συναντήσει το ζεύγος Αναστασίου στην είσοδο ενός δευτέρου τεράστιου κήπου πολύ κοντά στην πισίνα.
«Θεία μου είσαι υπέροχη όπως πάντα...η βραδινή τουαλέτα σε κάνει τουλάχιστον 10 χρόνια νεότερη... αναρωτιέμαι ποιος τη σχεδίασε...» είπε η Έλενα αντικρίζοντας τους αγαπημένους της “θείους”...
«Σε ευχαριστώ πολύ γλυκιά μου και εσύ δείχνεις υπέροχη-αρχοντική... τώρα καταλαβαίνω γιατί ο μπαμπάς σου σε αγαπάει τόσο και είναι πάντα υπερπροστατευτικός...». Μπορεί να μη είχε γνωρίσει ποτέ καλά από κοντά της μητέρας αλλά η ομοιότητα της σήμερα με αυτό το ντύσιμο και χτένισμα ήταν πραγματικά μοναδική.
«Γυναίκες φίλε μου μπορούν να φλυαρούν με τις ώρες.... πάμε να χαιρετίσουμε τον οικοδεσπότη και την οικογένεια του τι λέτε;» τους παρότρυνε ο Πέτρος και όλοι μαζί συμφώνησαν.
Ο Απόστολος Σταύρου υποδεχόταν όλους τους καλεσμένους στη είσοδο του κυρίως κήπου του και αυτό συνοδευόταν με ένα ποτήρι σαμπάνια. Όταν είδε τις δύο οικογένειες να τον πλησιάζουν, το χαμόγελο του ήταν εμφανές. Με θέρμη έσφιξε τα χέρια των δυο ανδρών, ενώ υποκλίθηκε σαν ιππότης στις όμορφες κυρίες.
«Σας ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνατε... ελπίζω να απολαύσετε τη βραδιά...». Στράφηκε προσωπικά προς το Φίλιππο... «Κύριε Ραζή τιμή μου που σας γνωρίζω από κοντά, γνωρίζω ότι δε το συνηθίζετε... οπότε η παρουσία σας με χαροποιεί ιδιαιτέρως»
«Ευχαριστούμε και εμείς για την πρόσκληση... να σας συστήσω την κόρη μου Έλενα Ραζή...». Πήρε μια βαθιά αναπνοή... ένιωσε στην ατμόσφαιρα ένα άρωμα γνώριμο.... κανέλα και πορτοκάλι μα που το έχω μυρίσει αυτό ξανά; αναρωτήθηκε... Το απαλό αεράκι έφερνε το άρωμα όλο πιο κοντά... αποσυντονίστηκε αλλά έλεγξε τον εαυτό του και συνέχισε... «Την οικογένεια Αναστασίου τη γνωρίζετε φυσικά».
«Δεσποινίς Ραζή είστε πραγματικά πολύ όμορφη σίγουρα ο πατέρας σας πρέπει να αισθάνεται πολύ περήφανος...»
«Σας ευχαριστώ πολύ... τα γονίδια φταίνε όπως βλέπετε...» κράτησε τον πατέρα της σφιχτά από
το χέρι καθώς διέκρινε μια μικρή αμηχανία και μία σκληρότητα στο πρόσωπο του. Τον παρότρυνε να συνεχίσουν προς τα μέσα για να γνωρίσουν και τους υπόλοιπους καλεσμένους...
Ο κύριος Σταύρου χαιρέτησε τον Πέτρο και τη Μυρτώ Αναστασίου με ιδιαίτερα κολακευτικά λόγια και τους γνώρισε επίσης την γυναίκα και τον γιο του, οι οποίοι στέκονταν ακριβώς δίπλα του.
«Υπάρχει άφθονη ποικιλία φαγητών μεσογειακής κουζίνας μέχρι και ασιατικής, υπέροχα δροσερά ποτά και κοκτέιλ και για του λάτρης της σοκολάτας μοναδικά γλυκά για όλα τα γούστα. Απαλή μουσική θα μας συνοδεύει καθ όλη τη διάρκεια της βραδιάς». Σχολίασε ικανοποιημένος...
«Σας ευχαριστούμε... τιμή που μας καλέσατε... Να ευχηθούμε τα καλύτερα στο γιο σας...» δήλωσε λιτά το ζεύγος Αναστασίου και γρήγορα έσπευσε να ακολουθήσει την Έλενα και τον Φίλιππο...
Ο Φίλιππος γύρισε διακριτικά το κεφάλι λίγο προς τα αριστερά του και με την άκρη του ματιού του πρόσεξε ένα όμορφο ζευγάρι να ανεβαίνει τα κάτω σκαλιά. Φαίνονται πολύ ερωτευμένοι.. Δεν ολοκλήρωσε τη σκέψη του και αμέσως τον κυρίευσε το ίδιο άρωμα, έτοιμο να τον πνίξει... Πρέπει να μάθω από που προέρχεται και την στην ευχή μου θυμίζει... δε μπορεί να γελιέμαι τόσο πολύ... Το μυαλό του είχε θολώσει, ακόμη και κάτι τέτοιες λεπτομέρειες ήταν αδιανόητο να τις ξεχάσει... Κοντοστάθηκε για λίγο και τότε άκουσε από κάτω τον Απόστολο να λέει τα μικρά ονόματα του νεαρού ζευγαριού... Αλέξανδρος και Αρετή...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου