Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΤΗς ΦΩΤΙΑΣ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ 7


©2015. All Rights Reserved.
 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΠΤΑ




Δυο εβδομάδες μετά



Η Αρετή στόλιζε το νέο της σπιτικό με πολύ μεράκι. Είχε μαζέψει αρκετά χρήματα από τη δουλειά της οπότε μπορούσε να αγοράσει ότι επιθυμούσε. Το είχε απωθημένο από το παλιό της σπίτι... στο οποίο αρχικά δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να το διακοσμήσει όπως ήθελε. Είχε βοηθήσει η Μάρθα αλλά δεν ήθελε να την επιβαρύνει παραπάνω... Μέχρι και γλάστρες έβαλε στο μπαλκόνι της... Η ώρα ήταν 8 η ώρα το πρωί Σάββατο... και ο Μάριος κοιμόταν ακόμη... έκανε αρκετή ησυχία αλλά δεν είχε και πολλά περιθώρια και μόνο ένα Σαββατοκύριακο να κάνεις της δουλειές του σπιτιού... άνοιξε τα παράθυρα να αεριστεί ο χώρος και στην πορεία είχε σκοπό μετακίνησε τους καναπέδες διότι δεν της άρεσε και πολύ η διάταξη... Αποφάσισε μετά από σκέψη να ξυπνήσει το Μάριο εάν και τον λυπόταν για να την βοηθήσει... ένιωθε αρκετά αδύναμη τις τελευταίες μέρες αλλά πρόσεχε τουλάχιστον περισσότερο. Είχε ανοιχτό τον υπολογιστή της... είχε λάβει ένα μήνυμα στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, στη διεύθυνση της δουλειάς... Εδώ και μέρες από ένα άτομο περίμενε τέτοιο μήνυμα από τον αστυνομικό Νίκο Γεωργίου... της είχε υποσχεθεί πως θα έβρισκε όσες περισσότερες πληροφορίες για τον Μάριο... δεν γνώριζε και κάτι ιδιαίτερο για εκείνον εκτός από το επίθετο και το όνομα των γονιών του... Ίσως ήταν αρκετό για έναν έμπειρο αστυνομικό... Πράγματι το μήνυμα ήταν από εκείνον... ήταν σύντομο αλλά περιεκτικό... έγραφε επί λέξη...

Δεσποινίς Βασιλείου,

όπως συμφωνήσαμε σας αποστέλλω όσες πληροφορίες κατάφερα να συλλέξω για το Μάριο Φωτίου και τον πατέρα του Ανδρέα Φωτίου... φυσικά δε θα σταθώ στις νόμιμες ενασχολήσεις τους αλλά σε αυτό που μου κίνησε την περιέργεια εξαρχής... από ότι φαίνεται ο πατέρας του γνώριζε τον πατέρας σας στο παρελθόν εάν και δεν την επιβεβαίωσα αυτή την πληροφορία διότι βρήκα μόνο κλειστά στόματα... από τα λίγα μισόλογα κατάλαβα πως είχαν μια μικρή αυτοκρατορία με ένα σωρό περίεργες δραστηριότητες πάντα καλυμμένες με το πέπλο της νομιμότητας και την ανοχή της αστυνομίας εκείνης της εποχής... Θα ξαναψάχω το τότε σας το υπόσχομαι... έχω τον τρόπο να μάθω αλλά χρειάζομαι χρόνο... Στο τώρα φαίνεται πως ο γιος του έχει κάνει ένα ξεκαθάρισμα εάν θέλετε... ασχολείται πλέον με επενδύσεις και λοιπές επιχειρήσεις... το μοναδικό παράνομο στοιχείο για το οποίο είμαι σίγουρος είναι η ύπαρξη μια χαρτοπαικτικής λέσχης και πολύ πιθανόν κάποια ανάμειξη σε υποθέσεις λαθραίων ποτών... και πάλι το δεύτερο με μια επιφύλαξη... όλα φυσικά με την ανοχή κάποιων ανωτέρων... καταλαβαίνετε... Πάντως το επίθετο τους είναι γνωστό... ο μικρός προσπαθεί να χτίσει ένα καλύτερο όνομα από τον πατέρα του... Η ιστορία του Ανδρέα Φωτίου παραμένει ένας γρίφος... Θα επανέλθω με νέο μήνυμα όταν θα έχω νεότερα...να προσέχετε... μην κάνετε κάτι απερίσκεπτο...

Νίκος Γεωργίου

Η Αρετή απάντησε γρήγορα πριν την καταλάβει ο Μάριος... δεν είχε και πολλά στοιχεία αλλά τουλάχιστον γνώριζε βρισκόταν στο σωστό δρόμο πλέον... Έπρεπε πάση θυσία να γνωρίσει τον φοβερό Ανδρέα Φωτίου... μια κουβέντα μαζί του και ίσως της λύνονταν αρκετές απορίες εφόσον ήταν πρόθυμος να μιλήσει.

Κύριε Γεωργίου

σας ευχαριστώ πολύ... περίμενα πως και πως τα νέα σας... συμμερίζομαι τις ανησυχίες σας αλλά σας διαβεβαιώ πως είμαι απόλυτα ασφαλής... ίσως το ότι είμαι κόρη του Δημήτρη Βασιλειάδη μετράει ακόμη... αυτό θα το ανακαλύψω πολύ σύντομα... Πρέπει να γνωρίσω τον Ανδρέα Φωτίου μπας και βγάλω μιαν άκρη... όσο μπλέκομαι σε όλη αυτή την ιστορία τόσο πιστεύω πως ο πατέρας μου δεν πέθανε από ένα απλό ατύχημα... βέβαια αυτά είναι λόγια του αέρα και υποψίες χωρίς αποδείξεις... Παρακαλώ για ότι νεότερο επικοινωνήστε μαζί μου με τον ίδιο τρόπο... είναι ο ασφαλέστερος τρόπος...

Φιλικά

Αρετή Βασιλείου



Η Αρετή έσβησε γρήγορα το μήνυμα του σε περίπτωση που... δε χρειαζόταν μπελάδες από το πουθενά... ήταν χαρούμενη διότι βρισκόταν πολύ κοντά στην αλήθεια... Οι τελευταίες δυο εβδομάδες προχώρησαν χωρίς εντάσεις. Δεν θα ήταν υπερβολή να ψιθυρίσει τη λέξη ευτυχισμένη... ο Μάριος την γοήτευε για διαφορετικούς λόγους... ήταν το αντίθετο του Φίλιππου εάν και ξεροκεφαλιά ήταν χαρακτηριστικό και των δυο... και ο ίδιος επιθυμούσε να κερδίζει πάντα αλλά υπολόγιζε και τις παράπλευρες απώλειες... Ήταν τελειομανής, οξύθυμος, κτητικός και αυταρχικός στα θέματα της δουλειάς του, τον είχε ακούσει άπειρες φορές στο τηλέφωνο να δίνει σαφείς εντολές και ποτέ δεν αποδεχόταν δικαιολογίες... Προς εκείνην ήταν άψογος... πραγματικά κύριος... υπομονετικός... γλυκός, αστείος, μεταμορφωνόταν σε ένα παιδί για χάρη της και δε φοβόταν να τσαλακωθεί... Τι νιώθεις για εκείνον; τόλμησε να τη ρωτήσει το υποσυνείδητο της, το οποίο αμέσως κρύφτηκε πίσω από του ανάστατους καναπέδες για να μην ακούσει κάτι τρομαχτικό... Δυστυχώς όχι αγάπη... όχι τον έρωτα με την κλασσική έννοια... ένα περίεργο δέσιμο μαζί του ίσως... μια συνεχής ασφάλεια λες και είχε βρει ένα καταφύγιο σε αυτό το δύσκολο ταξίδι... ίσως ερχόταν κάποια στιγμή, ίσως οι συγκυρίες την οδηγούσαν στην αγκαλιά του...

Αποφάσισε να ξυπνήσει τον υπναρά του σπιτιού επιτέλους, οι σκέψεις μπορούσαν να περιμένουν μια μέρα... μπήκε αθόρυβα στο δωμάτιο και κάθισε δίπλα του στην άκρη του κρεβατιού. Για λίγα δευτερόλεπτα τον παρατηρούσε... είχε καστανόξανθα μαλλιά, ολόισια, ανοιχτόχρωμη επιδερμίδα, πολύ όμορφο χαμόγελο και αινιγματικά καστανά μάτια... τόλμησε να του χαϊδέψει τα μαλλιά... ήταν τόσο απαλά... σαν μωρού... Σίγουρα αναστατώθηκε από το άγγιγμα της διότι άνοιξε τα μάτια του και την κοίταξε έκπληκτος... σαν μην περίμενε αυτό το χάδι...

Χωρίς να το πολυσκεφτεί, καθοδηγούμενος από τις διαρκείς ορμές όταν ήταν διπλά του, ο Μάριος τέντωσε τα χέρια του και έσπρωξε την Αρετή δίπλα του ώστε να χωθεί κάτω από τα σκεπάσματα... Ήταν αρκετά δυνατός αλλά δεν χρειάστηκε και πολύ δύναμη... εκείνη υπάκουσε σε αυτό το κάλεσμα... Ξεκίνησε να τη φιλάει στο λαιμό, δεν του αντιστάθηκε λες και την γοήτευσε η πρωτοβουλία του αυτή... τα φιλιά του γινόταν όλο και πιο έντονα... πιο βίαια λες και η Αρετή είχε ελευθερώσει ένα τέρας από μέσα του... Ήταν πιο υπομονετικός στο κομμάτι του σεξ γενικά, ήθελε να παιδεύει τις γυναίκες αλλά εκείνη τον έστελνε διαφορετικά μηνύματα... Ήταν η πρώτη φορά που είχαν προχωρήσει τόσο πολύ, ήταν η πρώτη φορά που η Αρετή δεν πετάγονταν στο άγγιγμα του... είχε φτάσει επιτέλους η πολυπόθητη ώρα... Συνέχισε να τη φιλάει στο στόμα, ενώ εκείνη του χάιδευε απαλά τα μαλλιά... όλα είχαν το ρυθμό τους ακόμη και η αναπνοές τους ήταν αργές συντονισμένες για να απολαύσουν το κάθε φιλί ξεχωριστά... Δεν άντεχε άλλο, βάθυνε τα φιλιά του ακόμη περισσότερο, μαρτυρώντας έναν άσβηστο πόθο... ενώ βρέθηκε αμέσως από πάνω της... τα πόδια της τυλίχτηκαν γύρω από το κορμί του, ήθελε να τον φυλακίσει και της το επέτρεψε... ήταν έτοιμος να ακούσει κάθε προσταγή της...

Η Αρετή δεν κατάλαβε τι συνέβη, λες και είχε ξεχάσει τον πόνο της ξαφνικά, λες και είχε βρεθεί τόσο κοντά στην λύτρωση... Οι διαθέσεις του Μάριου γνωστές εδώ και μέρες, το άγγιγμα του από τη μια έδιωχνε το πικρόχολο παρελθόν μακριά... από την άλλη την αποσυντόνισε τελείως... Καλοδέχτηκε τα καυτά φιλιά του λες της πρόσφεραν λίγη δροσιά σε ένα καυτό καλοκαιρινό μεσημέρι... λες και θα ξεδιψούσε και θα ικανοποιούσε κάποια δικά της θέλω πλέον και όχι κάποιου άλλου... Βρίσκονταν στο κρεβάτι με έναν άνδρα που σίγουρα δεν της ήταν αδιάφορος, φαίνονταν τόσο ανήμπορος να αντισταθεί στη γοητεία της αλλά από την άλλη δεν ήθελε να τον μετατρέψει σε υποχείριο... Χρειαζόταν να γίνει ποθητή από κάποιον με όλη τη σημασία της λέξης... η λέξη έρωτας έπρεπε να αποκτήσει το σωστό νόημα, το λογικό, δηλαδή πάθος, ένταση και τρυφερότητα... είχε ξεχάσει πλέον το φυσιολογικό... ήθελε να νιώσει τη μαγεία του έρωτα ως σωματική πράξη για να θυμηθεί πως ήταν γυναίκα... και όχι ένα κομμάτι κρέας... Του τράβηξε τα μαλλιά πιο πολύ αυτή τη φορά... ενώ με τα χέρια της αφαίρεσε το μπλουζάκι του... Εκείνος συνέχισε τα φιλιά στο στήθος της... είχαν ερεθιστεί και οι δυο σε απίστευτο σημείο... δεν θα άντεχαν για πολύ ώρα...

Τα λεπτά κυλούσαν και ο Μάριος έμοιαζε ασυγκράτητος... φιλούσε και χάιδευε το στήθος της και εκείνη τον κοίταζε σαν να τον παρακαλούσε και για άλλα φιλιά... πιο έντονα πιο παθιασμένα... της είχε αφαιρέσει τα ρούχα επίσης... είχε μείνει με τα λευκά εσώρουχα... Σταμάτησε για λίγο ώστε να ελέγξει τις αντιδράσεις της... ήταν το ίδιο παραδομένη σε μια οδύνη συναισθημάτων... Ξαφνικά τα φιλιά της έγιναν επίσης πιο βίαια... λες και της άρεσαν τα παιχνίδια... υπάκουσε αμέσως... ακολούθησε τους ρυθμούς της... Αναζήτησε τα πιο απόκρυφα σημεία της για να την παιδέψει ακόμη περισσότερο... Τρελαινόταν στο άγγιγμα της, του χάιδευε την πλάτη τόσο αισθησιακά... δεν άντεχε άλλο αυτό το μαρτύριο. Βρήκε το προφυλακτικό που είχε μαζί του εδώ και μέρες, η καρδιά του χοροπηδούσε από ένα ακατάπαυστο πόθο για τη διαφαινόμενη λύτρωση. Δεν είχε ξανανιώσει έτσι... όλες οι κινήσεις τους ακολουθούσαν με προσήλωση τον βασικό ενορχηστρωτή αυτού του παραληρήματος, ο εγκέφαλος τους είχε σιωπήσει... έκανε κουμάντο η καρδιά. Κάθε ιαχή απόλαυσης που έβγαινε από το στόμα τους συντονιζόταν απόλυτα με τις νότες του πενταγράμμου... όλα έμοιαζαν τόσο μελωδικά... τόσο ρομαντικά... κάθε νότα και μια στιγμή απόλαυσης, κάθε ήχος μια λύτρωση....

Η Αρετή ήθελε να αναλάβει η ίδια τα ινία πριν το τέλος... ανέβηκε πάνω του και ρυθμικά κουνούσε το κορμί της λες και άκουγε κάποιο τραγούδι στο δωμάτιο... Έτσι γινόταν ποθητή, έτσι ακολουθούσε το δρόμο της αμαρτίας... ένα δρόμο δίχως γυρισμό αλλά μικρή σημασία είχε... εκείνη είχε τον έλεγχο πλέον... τα πράσινα μάτια της δεν έπαψαν να χαζεύουν το γλυκό του πρόσωπο... σίγουρα είχε καταφέρει να αποδεσμευτεί από το άσχημο παρελθόν... Τα δευτερόλεπτα κυλούσαν αργά, βασανιστικά αλλά το ευχαριστιόνταν... Οι κινήσεις τους αρμονικές... οι ήχοι γύρω της απέκτησαν άλλη έννοια... δε φοβόταν πλέον... η στιγμή της κορύφωσης το ίδιο συντονισμένη... ακούστηκαν ουρλιαχτά από μακριά αλλά δεν τρόμαξε... τελικά ήταν τα δικά τους όμως ουρλιαχτά της ικανοποίησης... Οι δείκτες του ρολογιού ξεκόλλησαν... ο χρόνος συντονίστηκε με το τώρα... ήταν και οι δυο εξαντλημένοι πλέον αλλά τα χαμόγελα τους ήταν η καλύτερη αποζημίωση... δεν ήταν χαμόγελα ευτυχίας... απλής απόλαυσης για κάτι τόσο δεδομένο όπως ο έρωτας... Το καλύτερο για εκείνη ήταν η αγκαλιά του αμέσως μετά... ήθελε να την κρατήσει φυλακισμένη όλη μέρα στο κρεβάτι... δεν ήθελε να του χαλάσει χατήρι... τα γυμνασμένα μπράτσα του ίσως ήταν ένα προσωρινό καταφύγιο αλλά ήθελε να ρουφήξει κάθε στιγμή δίπλα του... Της έδινε δύναμη για να πολεμήσει αργότερα... τα μέτωπα αρκετά... και ο εφιάλτης θα επέστρεφε δριμύτερος με άγριες προθέσεις... έλπιζε όχι στο τώρα... το αύριο μπορούσε να περιμένει λίγο ακόμη μαζί με όλη την κακία... το αύριο θα ερχόταν πολύ γρήγορα και δυστυχώς θα ήταν και πάλι απροστάτευτη...



************************



Το φαξ στο γραφείου του Φίλιππου ήσυχε δυνατά... επιτέλους αυτό που περίμενε με ανυπομονησία είχε σταλεί όπως του είχαν υποσχεθεί άλλωστε... Οι εντολές συγκεκριμένες έναντι αδράς αμοιβής... Έπρεπε οπωσδήποτε να ανακαλύψει τη νέα διεύθυνση της Αρετής... Λίγες μέρες μετά το πάρτυ του Λασκαρίδη... την αναζήτησε στο σπίτι της... Κανείς όμως δεν απαντούσε και τα φώτα ήταν πάντα σβηστά... Είχε κάποιες υποψίες και όταν τελικά μια γειτόνισσα του επιβεβαίωσε τους φόβους του επέστρεψε ακόμη πιο οργισμένος σπίτι του... Η Αρετή είχε χαθεί από τη ζωή του, όπως του είχε υποσχεθεί... αλλά με τη διαφορά πως εκείνος ουδέποτε τη διέταξε... η Αρετή του άνηκε... δεν θα επέτρεπε κανέναν να την ακουμπήσει... αλλά για μια φορά ακόμη έκανε του κεφαλιού της... Την είχε προειδοποιήσει πως θα την έκανε να γονατίσει μπροστά του... εάν την έβλεπε να τον παρακαλάει τότε ίσως υποχωρούσε... αυτή τη άμυαλη και πονηρή όμως κοπέλα γέμισε τα βαρετά βράδια του και τίποτα άλλο... έτσι έλεγε τουλάχιστον στον εαυτό του... τον παραμύθιαζε για να γλιτώσει από τη μιζέρια του. Είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως από εγωισμό μόνο και μόνο δεν ήθελε να τη βλέπει ευτυχισμένη... έπρεπε να ακολουθήσει τα χνάρια της δικής του δυστυχίας... ή στην κόλαση μαζί ή στον παράδεισο μαζί... ήταν αποφασισμένος πλέον... Όσο και να πάλευε να τη βγάλει από το μυαλό... τόσο εκείνη ρίζωνε μέσα του... με κάθε όχι δικό του οι ρίζες της μεγάλωναν, αναζητώντας μια πηγή δροσιάς... Δυο βήματα μπροστά, τρία πίσω... είχε βαρεθεί πλέον...τρελαίνονταν... Ακόμη και ο Αλέξανδρος πιστοποίησε τα γεγονότα... ήθελε να προκαλέσει πόνο, όλα τα είχε οργανώσει επίτηδες για εκδίκηση... ίσως να μην και τόσο τρελός... ίσως να τα έβλεπε τώρα όλα πιο καθαρά. Όταν τους πέτυχε στο νοσοκομείο ναι μεν ζήλεψε γιατί ο Φωτίου τόλμησε να ακουμπήσει κάτι δικό του αλλά από εδώ και πέρα έπρεπε να καταστρέψει δυο εχθρούς, δεν είχε άλλη επιλογή... ο αφελής μόνος του το προκάλεσε... εάν άφηνε την Αρετή στην ησυχία του τότε όλα θα ήταν πιο εύκολα... Ο νεαρός Φωτίου είχε δύναμη αλλά δεν ήξερε πως να τη διαχειριστεί, εκείνος ήταν πιο δυνατός και πιο ζυμωμένος στις επιταγές της κοινωνίας... Ο Φίλιππος είχε δώσει εντολή να τον ενημερώσουν για οποιαδήποτε κίνηση στο σπίτι της... ήθελε να ξέρει όλα ώστε να προετοιμαστεί καλύτερα...

Διάβασε προσεχτικά το φαξ... Αρετή Βασιλείου, Νέα διεύθυνση Τριών Ιεραρχών 78, Πυλαία... Η παρακολούθηση συνεχίζεται όπως συμφωνήσαμε... Το σπίτι της βρίσκεται στον τελευταίο όροφο αλλά μοιάζει σαν να φρουρείτε συνεχώς... Κάνουμε ότι μπορούμε να συλλέξουμε και άλλες πληροφορίες... Τελικά με τα λεφτά βρίσκεις πάντα τους καλύτερους... συλλογίστηκε ενώ έβαζε φωτιά στο χαρτί με το αναπτήρα του... Το μυαλό του είχε ήδη καταγράψει το πολύτιμο στοιχείο... ήταν η σειρά του να επιδείξει τη δύναμη του... είχε βρει τα κατάλληλα άτομα γι' αυτή τη δουλειά και ήταν διατεθειμένος να πληρώσει ακόμη περισσότερα...

Το μεσημέρι είχε κανονίσει να βρεθεί με την Αλίκη... τον πολιορκούσε στενά... εκείνος κολακεύονταν από όλο αυτό το κυνηγητό εάν και είχε αρχίσει να το βαριέται... παρόλα αυτά διασκέδαζε με την παρέα της... όποτε προς το παρών αποφάσισε να την κρατήσει δίπλα του... ίσως τον βοηθούσε τελικά όπως του είχε υποσχεθεί... Το σημείο συνάντησης ήταν στο εμπορικό της πόλης... σχεδίαζε μάλιστα να πάρει και ένα δώρο στην Έλενα για να την καλοπιάσει, στην συνέχεια θα δειπνούσαν εκεί πέρα... Κοίταξε το ρόλοι του... η ώρα είχε περάσει... έπρεπε να ετοιμαστεί στα γρήγορα εάν ήθελε να προλάβει το ραντεβού. Είχε μια ενδιάμεση στάση φυσικά να κάνει... έπρεπε να ελέγξει την κατάσταση... δε θα ησύχαζε διαφορετικά... είχε παραξενευτεί μάλιστα με το σχόλιο στο φαξ.. πως το σπίτι μοιάζει σαν φρούριο... Τι στην ευχή σημαίνει αυτό; Έχει προσλάβει και μπράβους ο Φωτίου για να την προστατεύσει; αναρωτήθηκε δυνατά....

Λίγο πριν φύγει άνοιξε το κομοδίνο του κρεβατιού... κράτησε σφιχτά στα χέρια του ένα κουτί τυλιγμένο με χρυσό χαρτί και χρυσή κορδέλα... Ήταν το δώρο που δεν μπόρεσε ποτέ να δώσει στην Αρετή... τα γεγονότα τους προλάβανε... οι μάσκες πέσανε νωρίτερα και οι μεγάλες προσδοκίες κατακεραυνώθηκαν από το ειρωνικό της γέλιο... Το κολιέ ήταν ειδική παραγγελία... είχε τα αρχικό του ονόματος της... μόνο εκείνη του δικαιούνταν... Πήρε το κουτί και το έκρυψε στην εσωτερική τσέπη του σακακιού... κάποια στιγμή θα της το φορούσε... όχι γιατί την αγαπούσε αλλά επειδή ήθελε να της θύμιζε όλα τα λάθη της στη σειρά... όλες τις ψεύτικες υποσχέσεις και το τέλος μια εντυπωσιακής παράστασης...



Έφτασε γρήγορα στη διεύθυνση... πάρκαρε το αυτοκίνητο του λίγο πιο πέρα σε μια τεράστια αλάνα... και απλώς παρατηρούσε γύρω του... Σε δυο διαφορετικά σημεία κοντά στην πολυκατοικία, υπήρχαν δυο άτομα γεροδεμένα... οι οποίοι έλεγχαν με ματιές κάθε περίεργη κίνηση χωρίς να προκαλέσουν φυσικά αναστάτωση... Οι πληροφοριοδότες του είχαν δίκιο τελικά... κάτι περίεργο συνέβαινε... Τότε ξαφνικά τους είδε... ο Μάριος έβγαινε από την εξώπορτα της πολυκατοικίας και η Αρετή ξεπρόβαλε από πίσω του... Για λίγα λεπτά συνομίλησαν ενώ φεύγοντας ο εχθρός τη φίλησε παθιασμένα στο στόμα. Η Αρετή καλοδέχτηκε το φιλί του και του χάιδεψε τρυφερά τα μαλλιά... το άγγιγμα της του προκάλεσε ρίγος... και ας ήταν τόσο μακριά... η επιρροή που είχε πάνω του τρομαχτική αλλά πλέον τα χείλια της γεύονταν κάποιου άλλου τα φιλιά... Θα τους έπαιρνε και τους δυο μαζί στον πάτο... δεν υπήρχε γυρισμός πλέον... είχε έρθει η ώρα να χρησιμοποιήσει τη δύναμη του, τη δύναμη του πλούτου... Πάτησε το γκάζι στο αυτοκίνητο μην μπορώντας να ελέγξει τα νευρά του... ήταν ικανός για όλα.... παρακάλεσε από μέσα του Βασιλείου το καλό που σου θέλω να μη βρεθείς σήμερα στο δρόμο μου... Φυσικά ο Θεός του είχε γυρίσει την πλάτη, δεν άκουγε τις προσευχές του... ήταν μια ψυχή περιπλανώμενη χωρίς αγάπη μέσα της... Θα διαπίστωνε με τον πιο ύπουλο τρόπο πως ο Θεός είχε άλλα σχέδια για εκείνον... είχε να περάσει αρκετές δοκιμασίες ακόμη... και περισσότερα να μάθει... ο παντοδύναμος Φίλιππος Ραζής δε μπορούσε να ελέγξει το ριζικό...



**********************



Η Αλίκη Λασκαρίδη αποφάσισε να συναντηθεί με την Έλενα Ραζή πιο νωρίς... Είχε περίπου μια ώρα και κάτι περιθώριο όποτε θα μπορούσαν να κουβεντιάσουν άνετα. Πριν μερικές εβδομάδες είχε λάβει ένα περίεργο μήνυμα από την ίδια αλλά εξαιτίας ενός επαγγελματικού ταξιδιού δεν κατάφερε να τη συναντήσει πιο νωρίς. Πραγματικά το αινιγματικό της μήνυμα της κέρδισε το ενδιαφέρον... είχε μαζί της και την Ερατώ μιας που δεν είχε μυστικά ποτέ από την αδερφή της. Ο πατέρας της την ενδιέφερε αρκετά εάν και ο ίδιος ήταν αρκετά απόμακρος... μοιάζανε και αρκετά ως χαρακτήρες οπότε δεν της φάνηκε και τόσο περίεργο... Πίστευε πως με υπομονή και έμπρακτα θα κέρδιζε επάξια μια θέση στην καρδιά του, μισούσε άλλωστε τις ρομαντικές κουβέντες, είχε πιο πρακτικό μυαλό αλλά για το Φίλιππο ήταν διατεθειμένη να κάνει την υπέρβαση. Παρόλα αυτά μπροστά στην Έλενα έπρεπε να δείξει αυτοσυγκράτηση... ήθελε να την ακούσει πρώτα και μετά να ζυγίσει τις πιθανότητες... Η Έλενα τις περίμενε σε μια από τις καφετέριες όπως είχαν συμφωνήσει... Τις υποδέχτηκε ιδιαίτερα θερμά... λες και ήταν φίλες χρόνια... Μίλησε πρώτη...

«Έλενα πολύ χαίρομαι που συναντηθήκαμε επιτέλους... έφερα και την Ερατώ μαζί μου... μιλά ελευθέρα μπροστά της... » Έκανε νόημα στη σερβιτόρα να έρθει, η υπομονή δεν ήταν μία από τις αρετές της...

«Πολύ καλά τότε... αφού εσύ δεν έχεις θέμα... θα είμαι σύντομη και περιεκτική...»

Η Ερατώ παρενέβη... «Είμαστε όλο αυτιά... μας έχεις εξάψει την περιέργεια αυτές τις μέρες...»

Η Έλενα κοίταξε και τις δυο κοπέλες... αναστέναξε λες και ήθελε να διώξει ένα τεράστιο βάρος από μέσα της... «Πολύ καλά τότε... λοιπόν όπως σου έγραψα στο μήνυμα τώρα είναι η κατάλληλη ευκαιρία να πλησιάσεις τον πατέρα που είναι λίγο ευάλωτος... Ο Φίλιππος Ραζής είναι ένας πολύ δύσκολος άνδρας για μια γυναίκα να συνυπάρχει δίπλα του... κουβαλάει τα δικά του πιστεύω στο θέμα της γυναίκας... δύσκολα δένετε και εύκολα βαριέται... » Κούνησε το κεφάλι της δύσπιστα... «Αυτό που θέλω να πως είναι ότι έχει ξεχάσει τη λέξη έρωτας προ πολλού... » Σταμάτησε απότομα για να δει τις αντιδράσεις τους...

Η Αλίκη σχολίασε πρώτη... «Αυτά είναι γνωστά... έχει τα απωθημένα του ο πατέρας σου... αλλά ποτέ δε ξέρεις... είναι εύκολο να την πατήσεις...»

Η Ερατώ συμπλήρωσε... «Από μια έξυπνη γυναίκα... ίσως... και κοίταξε την αδερφή της...»

Η Ραζή συνέχισε για έχουν μια σφαιρική εικόνα... «Μακάρι να ήταν έτσι... την πάτησε από κάποια που δε θα έπρεπε ούτε καν να γυρίσει να κοιτάξει... μια εχθρό της οικογενείας μας... »

«Δηλαδή;» αναρωτήθηκαν οι δυο αδερφές ταυτόχρονα...

Η Έλενα είχε σκεφτεί αρκετά για το πως θα προσεγγίσει «Αυτή η κοπέλα είναι... η Αρετή Βασιλείου... η πρώην του Αλέξανδρου, μια πολύ πανούργα γυναίκα, με περίεργο παρελθόν και σίγουρα εάν την υποτιμήσει κάποιος θα καταστραφεί...»

«Κατάλαβα... σε αυτήν αναφέρθηκες στο πάρτυ... άθελα μου άκουσα τις κατηγορίες σου» σχολίασε η Αλίκη

Η Έλενα κοκκίνισε... δεν έπρεπε να είχε παρασυρθεί έτσι σε ένα τέτοιο χώρο... «Ναι... συγγνώμη... δεν έπρεπε... »

«Μη ζητάς συγγνώμη» τη μάλωσε η πιο ατίθαση Ερατώ.... «Κάποια άλλη θα πρέπει να ντρέπεται... προφανώς όμως βρίσκει και τα κάνει απορώ ποιος της έδωσε θάρρος...»

Η Αλίκη κοίταξε για λίγο τη Ραζή... φοβούμενη την απάντηση της έκανε νόημα στην αδερφή της να σωπάσει... «Άστην να μας πεις την ιστορία... μου φαίνεται πως κάτι κρύβεται πίσω από αυτή τη συμπεριφορά... »

«Πράγματι... η εν λόγω τσούλα λοιπόν αφού είδε πως ο Αλέξανδρος πλέον δεν ενδιαφέρεται για εκείνην τότε αποφάσισε να βάλει το σχέδιο της σε εφαρμογή... για να μας εκδικηθεί προσπάθησε να τυλίξει τον πατέρα μου και ως ένα βαθμό τα κατάφερε... »

Η Αλίκη σχολίασε... «Δηλαδή ο φοβερός Φίλιππος Ραζής υπέκυψε στη γοητεία της... ενδιαφέρον...» Μέσα της ζήλεψε αρκετά εάν και δεν είχε ακούσει όλη την ιστορία, ούτε γνώριζε λεπτομέρειες... από την αρχή είχε ζηλέψει τη συγκεκριμένη κοπέλα, η άνεση και η ομορφιά της είχε μαγνητίσει τα βλέμματα όλων των ανδρών... Η προκλητική συμπεριφορά στο τέλος δεν άφησε ασυγκίνητο το Φίλιππο... και εκείνος τη ζήλευε προφανώς... η εμφάνιση της με έναν άλλον άνδρα σίγουρα τον εξόργισε... πάνω σε αυτό έπρεπε να ποντάρει... αυτό εννοούσε η Έλενα με τη λέξη ευάλωτος...

Η Ερατώ συμφώνησε με την αδερφή της... «Δεν το περίμενα ούτε και εγώ... μπράβο της πάντως... δεν μπορείς να την υποτιμήσεις... »

«Αυτό συνέβη με μας και μετά μας βρήκαν όλες οι συμφορές... Παρέσυρε τον Αλέξανδρο και εξαιτίας της συνέβη τον ατύχημα... ο Αλέξανδρος πήγε να τη συναντήσει... Βέβαια και τον πάτερα μου βαρέθηκε... έπαιξε μαζί του και τώρα βρήκε άλλο κορόιδο... να της τα στάζει... »

Οι δυο αδερφές δε μπορούσαν να πιστέψουν τις τόσες συμπτώσεις... «Τι να πούμε... θέλει ένα γερό μάθημα μου φαίνεται... » σχολίασε η Ερατώ..

Η Έλενα ήταν ασταμάτητη πλέον... «Έχασα το μωρό εξαιτίας της... και η μάνα μου σκοτώθηκε από μια γυναίκα που όπως έμαθα αργότερα ήταν η γκόμενα του πατέρα της... για αυτόν έπινε... Τώρα όπως καταλαβαίνετε δεν έχω τίποτα να χάσω... πρέπει να προστατεύσω την οικογένεια μου...»

Η Αλίκη αισθάνθηκε άσχημα, σπάνια λυπόταν κάποιον αλλά την Έλενα τη λυπήθηκε... ακούγονταν τόσο αβοήθητη σε αυτόν τον αγώνα... Χωρίς να το πολυσκεφτεί πάνω στον ενθουσιασμό της της δήλωσε «Θέλω να σε βοηθήσω... θέλω να κάνω τον πατέρα σου να την ξεχάσει... θέλω...» σταμάτησε απότομα....

Η Ερατώ την κοίταξε έκπληκτη, η αδερφή της πάντα έκανε σωστούς υπολογισμούς πρώτα πριν αποφασίσει κάτι και τώρα είχε αλλάξει μέσα σε λίγες εβδομάδες... «Αλίκη τι λες... πως μπορούμε να βοηθήσουμε... » τη ρώτησε απορημένη

Η Αλίκη είχε έτοιμη την απάντηση της... «Με το να την καταστρέψουμε και εμείς... αρκετό κακό δεν έχει κάνει και η ίδια είναι σειρά της να πληρώσει...»

Η Ερατώ προσπάθησε να τη συνεφέρει... «Συνήλθε... σκέψου ποιοι είναι οι φίλοι της πρώτα... Ο Οδυσσέας Ιωάννου και ο Μάριος Φωτίου και οι δυο πολύ καλοί συνεργάτες του μπαμπά... εάν καταλάβει τι προσπαθείς να κάνεις θα θυμώσει... »

«Δε με νοιάζει πραγματικά... Έλενα ότι σου είπα ισχύει... πολύ σύντομα θα βάλω σε εφαρμογή το δικό μου σχέδιο... σιγά σιγά οι φίλοι της θα την κάνουν πέρα... ένας επιχειρηματίας είναι πρώτα επιχειρηματίας και μετά όλα τα υπόλοιπα δε θέλει να χάνει χρήματα...»

Η Έλενα ενθουσιασμένη με την ιδέα της... της χαμογέλασε... ήταν αρκετά έξυπνη για να υλοποιήσει ένα τέτοιο σχέδιο...

Η Αλίκη έπαιξε λίγο με τα νευρά της αδερφής της... «Που ξέρεις ίσως σου μείνει και σένα ο Οδυσσέας... νομίζεις πως δεν έχω καταλάβει ότι τον ενοχλείς... με μηνύματα ενώ ξέρεις πως έχει σχέση με αυτή την Έρικα...»

Η Ραζή πρόσθεσε... «Άλλη ηλίθια αυτή... πάντα προστατεύει τη φίλη της και ποτέ δε βρίσκει σφάλματα...»

«Μην ανησυχείς... θα πάρουν ότι τους αξίζει στο τέλος... »

Η Ερατώ δεν είχε πειστεί... «Και ο πατέρας σου Έλενα... τι θα συμβεί εάν μάθει τα σχέδια σας... »

Η Αλίκη πήρε το λόγο... «Αυτόν τον αναλαμβάνω εγώ... έχω τον τρόπο μου να τη μισήσει ακόμη πιο πολύ... »

«Είμαι σίγουρη πως ήδη τη μισεί... δε χρειάζεται να προσπαθήσεις και πολύ... » σχολίασε στο τέλος η Έλενα όρθια πλέον έτοιμη να φύγει... «Πρέπει να φύγω πριν με πετύχει πουθενά ο πατέρας μου... μιλάμε για ξεκινήσουμε από κάπου... δεν υπάρχουν περιθώρια για λάθη και σίγουρα δεν θα την ξανά υποτιμήσω... » Αναχώρησε σχεδόν αμέσως χαρούμενη για το κατόρθωμα της... δεν χρειάστηκαν καν δάκρυα για να τις πείσει... τελικά η Αλίκη η πιο ερωτευμένη από ότι πίστευα αναλογίστηκε φεύγοντας, μην μπορώντας να κρύψει το διαβολικό χαμόγελο...

Αυτό που δε γνώριζε αλλά θα μάθαινε στο πολύ κοντινό μέλλον ήταν πως τέτοιες πράξεις, γεμάτες δόλο και μίσος τιμωρούνταν παραδειγματικά... το εάν θα αναθεωρούσε τη συμπεριφορά της σίγουρα μετά την τιμωρία δεν ήταν στην κρίση της πλέον... έπαιζαν ρόλο και άλλοι παράγοντες με πρώτο και καλύτερο τον ίδιο τον πατέρα της...

Η Αλίκη μίλησε αμέσως με το οικονομικό σύμβουλο της εταιρίας και δεξί της χέρι... αμέσως είχε καταστρώσει ένα αρχικό σχέδιο δράσης και δεν χρειάζονταν να χαθεί πολύτιμος χρόνος... ήταν πανέξυπνη με κοφτερό μυαλό άλλωστε... ήξερε πολύ καλά με ποιον τρόπο θα χτυπούσε... ανακάλυψε τον τρόπο με τον οποίο θα έμενε η Βασιλείου ολομόναχη... ευάλωτη... έτοιμη να λυγίσει στις δυσκολίες ώστε τελικά να ξεκουμπιστεί από τη ζωή τους... έτσι ο δρόμος θα ήταν ανοιχτός... μόλις είχε ανοίξει τον ασκό του Αιόλου άθελα της... θα πανηγύριζε για τις νίκες της αρχικά αλλά οι υπολογισμοί τελικά δεν ευδοκίμησαν και τόσο... είχαν μια μεγάλη απόκλιση με άλλη πιο σκληρή πραγματικότητα...



**********************



Η Έρικα ήταν πάρα πολύ χαρούμενη... από χθες είχε μάθει κάτι πολύ ευχάριστο αλλά όλο το βράδυ το πέρασε σκεπτόμενη για το εάν θα έπρεπε να το πει στον Οδυσσέα ή όχι... Του κράταγε μούτρα ακόμη για τις βλακώδεις δικαιολογίες... και τους χαρακτηρισμούς που εξαπέλυσε για μια ακόμη φορά εις βάρος της... πάψε να συμπεριφέρεσαι σαν παιδί... πάψε να κάνεις σε τρελή... σύνελθε... αυτές οι φράσεις είχαν ειπωθεί άπειρες φορές τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες... Εκείνη δεν είχε σκοπό να κάνει πίσω εάν δεν της ζήταγε πρώτα συγγνώμη.... Το νέο σίγουρα θα τον χαροποιούσε αλλά η Έρικα ήθελε να τον παιδέψει λίγο ακόμη... Ήθελε όμως σε κάποιον να το πει και σίγουρα αναζήτησε το κατάλληλο άτομο... μόνο η φίλη της θα την καταλάβαινε... Είχε τη νέα της διεύθυνση εδώ και μέρες αλλά προτίμησε να μην την ενοχλήσει... ίσως ο ψυχάκιας Ραζής καιροφυλακτούσε κάπου και δεν ήθελε να προδώσει τη φίλη της. Ήταν Σάββατο μεσημέρι... ο Φεβρουάριος και μαζί με αυτόν και ο χειμώνας σύντομα θα τους αποχαιρετούσε... ήδη αισθάνονταν τον καιρό να αλλάζει... Αυτή η μουνταμάρα των τελευταίων ημερών την είχε ψυχοπλακώσει αλλά όλα είχαν μια λογική εξήγηση... όπως και τα σκαμπανεβάσματα στη διάθεση της... Και μόνο στην ιδέα πως θα μπορούσε να τρώει άφοβα πλέον ότι τραβούσε η όρεξη της ήταν διπλά ευτυχισμένη...

Μέσα σε λίγα λεπτά έφτασε στο νέο σπίτι της Αρετής... Ήταν μια μικρή πολυκατοικία, με τέσσερις ορόφους συνολικά και το πολύ δυο διαμερίσματα σε κάθε όροφο... Η Έρικα χαμογέλασε... Φωτίου δε σταματάς να με εκκλήσεις... έξυπνη κίνηση... πάνω σε πολυσύχναστο δρόμο... σε καλή γειτονιά με οικογενειάρχες.... θέλεις να προστατεύσεις τα κεκτημένα σου.... μονολόγησε ενώ πάρκαρε το αυτοκίνητο της παραδίπλα... Όταν βγήκε από το αυτοκίνητο παρατήρησε έναν άνδρα να την κοιτάζει λίγο περίεργα λες και δε του άρεσε η κίνηση της. Έκανε ένα μορφασμό και αμέσως αναζήτησε το θυροτηλέφωνο της φίλης της. Μέσα σε λίγα λεπτά βρέθηκε στο διαμέρισμα του τελευταίου ορόφου... Είχε δυο δωμάτια, ήταν αρκετά ευρύχωρο, όμορφα διακοσμημένο με απλά αλλά γουστόζικα έπιπλα και το κυριότερο διέθετε ένα τεράστιο μπαλκόνι... ενώ οι προσωπικές πινελιές της Αρετής ήταν εμφανείς στο χώρο... Κάποια κάδρα στους τοίχους του σαλονιού, μερικά διακοσμητικά στα τραπεζάκια και φυσικά ένα βάζο με λουλούδια θύμιζαν αρκετά το χωρίο και τη γιαγιά της... Η φίλη της την καλοδέχτηκε όπως πάντα, ενώ δεν έλειψαν τα περίεργα σχόλια...

«Να φανταστώ πως μια τέτοια ξαφνική επίσκεψη σίγουρα θα ακούσω κάτι συγκλονιστικό...»

«Ακριβώς έτσι... χωρίς εμένα η ζωή σου είναι πολύ μίζερη... τι πίστευες πως θα μου έλειψες τόσο πολύ... » γέλασε δυνατά... φυσικά και της είχε λείψει η κολλητή της.. φυσικά και την χρειάζονταν δίπλα της...

Η Αρετή ετοίμασε τα αγαπημένα τους καφεδάκια με άρωμα φουντούκι. Δυστυχώς δεν είχε να της προσφέρει κάτι άλλο... μιας που όλα τα σχέδια για πρωινά ψώνια πήγανε περίπατο... Γέλασε μόνη της στην κουζίνα... τελικά η ζωή ήταν τόσο απρόβλεπτη... κάθε δευτερόλεπτο είχε την αξία του... και κάθε κίνηση μπορούσε να αλλάξει προς το καλύτερο την ανιαρή ζωή κάποιου... είχε κάνει ένα βήμα προς τα εμπρός χωρίς να το πολυσκεφτεί αλλά ανταμείφθηκε...

Η Έρικα τη σταμάτησε απότομα... «Φιλενάδα τέρμα οι καφέδες για μένα... εάν έχεις πράσινο τσάι ή κανένα χυμό καλώς αλλιώς νεράκι του Θεού...»

Η Αρετή την κοίταξε έκπληκτη, διέκρινε μια άβολη συμπεριφορά... «Να φανταστώ πως... τα νευρά σου χάλια από τους πολλούς καφέδες... σου βάζω λίγο χυμό πορτοκάλι διότι σε βλέπω λίγο χλωμή...»

«Εγώ είμαι χλωμή αλλά εσύ λάμπεις φιλενάδα... κάτι μου λέει πως κάποιος ξύπνησε πολύ χαρούμενος σήμερα... άντε έλα εδώ να μου πεις να νέα σου με τον μυστικοπαθή κύριο Φωτίου... »

Η φίλη της κοκκίνισε... ακούμπησε το δίσκο προσεχτικά στο γυάλινο τραπέζι του σαλονιού... «Δεν έχω να πω και πολλά... όλα είναι μια χαρά... ήρεμα»

Η Έρικα ακούμπησε το πηγούνι της για να την κοιτάξει μες στα μάτια... «Άρε Αρετή δε ξέρεις να λες ψέματα... περιμένω να ακούσω λεπτομέρειες...»

«Ασπούμε πως πέρασα όμορφα τις τελευταίες μέρες μαζί του... πιο χαλαρά... σαν να γίνομαι η παλιά Αρετή... με μεταμορφώνει πάλι σε κάτι οικείο... με γοητεύει αρκετά... και ποτέ δε μου χαλάει χατήρι... »

«Αρά το κάνατε... ααα μπες στο ψητό... δεν έχουμε πολύ χρόνο πρέπει να προλάβουμε τα μαγαζιά ανοιχτά...»

Προτίμησε να μην απαντήσει... ο τρόπος που λαμπύριζε το πρόσωπο της τα έλεγε όλα... «Όλα είναι πολύ όμορφα... δε ξέρω πόσο θα κρατήσει αλλά... είμαι ευτυχισμένη... ξέφυγα από το παρελθόν και αυτό έχει σημασία... »

«Εντάξει τότε... ο Μάριος ανέβηκε στην εκτίμηση μου μόνο και μόνο για το γεγονός πως σε κάνει να χαμογελάς... μας τελείωσε ο Ραζής δηλαδή για τα καλά... μακάρι...» Κάτι μέσα της έλεγε πως αυτή η ιστορία δε θα τελείωνε τόσο απλά... αλλά δεν ξεστόμισε τίποτα για να μη στεναχωρήσει τη φίλη της... Έκανε ένα τελευταίο σχόλιο... «Πρέπει να ανησυχεί πολύ για σένα... δε θα έβαζε άτομο από κάτω από την πολυκατοικία σου σαν φρουρό... Σε λίγο πριγκίπισσα θα παίρνουμε άδεια για να σε δούμε... » Σταύρωσε τα χέρια της για να δηλώσει τη δυσαρέσκεια..

«Για λίγες μέρες μόνο... προληπτικά... φοβάμαι πολύ... ποτέ δε ξέρεις... »

«Να τον φοβόμαστε δηλαδή διότι δεν έστειλε κανένα ανθρωπάκι γι' αυτή τη δουλειά... ένα ντερέκι μέχρι εκεί πάνω... θα δεχτώ αυτή τη δικαιολογία όμως... μακάρι να κάνουν τόπι στο ξύλο τον Ραζή... θα του αξίζει... » έκανε ένα μορφασμό αγανακτισμένη...

Η Αρετή δε γέλασε... δεν είχε σκοπό να κάνει κακό σε κανέναν... την ησυχία της ήθελε λίγο... «Δεν έχει σκοπό να δείρει κανέναν... απλώς δε θέλω να με πλησιάσει ο ακατονόμαστος πλέον...»

«Εντάξει ηρέμησε... ελπίζω να μην μας ακολουθήσει στο εμπορικό... έχουμε πολλά ψώνια να κάνουμε...» της χάιδεψε τα μαλλιά... κάθε φορά που έλεγε το όνομα του αναστατωνόταν... της είχε κάνει μεγάλο κακό αυτό το κάθαρμα...

«Πάλι ψώνια βρε Έρικα δε βαριέσαι; αμάν...»

«Δεν βαριέμαι ποτέ... τα ψώνια είναι ένα τρόπο για να ξεχαστεί μια γυναίκα... ειδικά εάν ο φίλος της την έχει εκνευρίσει απίστευτα... »

«Έτσι μπράβο... πες μου τον πόνο σου... θέλω να δω πότε θα λήξει η παρωδία... σας έχω βαρεθεί... ο Οδυσσέας ούτε καν μιλιέται στο γραφείο...»

«Καλά να πάθει... του αξίζει αφού με αποκαλεί τρελή... τελοσπάντων μην τον αναφέρεις και μου χαλάς τη χαρά... φιλενάδα είμαι παρά πολύ ευτυχισμένη... έχω ευχάριστα νέα...»

«Λέγε μη με σκας επιτέλους... »

«Τα ψώνια θα δε θα κάνω για μένα αλλά... κάποιον άλλον... για το πλασματάκι που κουβαλάω εδώ και 6 εβδομάδες μέσα μου... » Σταμάτησε για να δει τις αντιδράσεις...

Η Αρετή δε πίστευε στα αυτιά της... ήταν σίγουρο το καλύτερο νέο που είχε ακούσει εδώ και μήνες... Έκλαψε από τη χαρά της... αγκάλιασε την Έρικα ευτυχισμένη... τα είχε χαμένα και έκανε μια ανόητη ερώτηση... «Μα πως;»

Η Έρικα αγρίεψε... «Με τον πελαργό... τι πως... θέλεις να μπω σε λεπτομέρειες;»

Η Βασιλείου της τσίμπησε απαλά το μπράτσο... «Θέλω να πω... το θέλατε... το προγραμματίσατε; δεν είστε και πολύ καιρό μαζί...»

«Υποθέτω πως όχι... όλα πρέπει να έγιναν ένα βράδυ που είμασταν αρκετά μεθυσμένοι... ξεδώσαμε λίγο παραπάνω... κακομοίρα μου μην τολμήσεις να του πεις τίποτα ακόμη... θέλω να τον παιδέψω... »

Η Αρετή κούνησε το κεφάλι της καταφατικά... δεν είχε κανένα δικαίωμα να επέμβει εάν και λυπόταν τον Οδυσσέα... λίγο πριν σηκωθεί για να ντυθεί τη συμβούλεψε... «Πρέπει να του το αποκαλύψεις το συντομότερο... δεν είναι σωστό... ο Οδυσσέας θα γίνει ένας καλός πατέρας... »

Η Έρικα της κούνησε τα χέρια... «Πήγαινε να ντυθείς... ξέρω τι κάνω... »

Ένας δυνατός αναστεναγμός ακούστηκε από το δωμάτιο... και μετά ένας ψίθυρος... «Μακάρι φιλενάδα... μακάρι... τουλάχιστον εσύ βρήκες το δρόμο σου... εγώ είμαι στα χαμένα εντελώς... »



***********************



O Αλέξανδρος κοιτάχτηκε στον καθρέφτη... ήταν λαβωμένος πλέον... η Αρετή του ισοπέδωσε τον ανδρικό εγωισμό... Ο εσωτερικός του κόσμος κάτι πάλευε να του πει αλλά δεν άκουγε... είχε κλειδώσει τις τύψεις του σε ένα μπαούλο... Με τις εξηγήσεις πλέον που άκουσε από το στόμα της ίδιας δεν είχε λόγο να μην προχωρήσει παρακάτω... της έδωσε την ευκαιρία να του ξεκαθαρίσει την κατάσταση και εκείνη δεν αναλώθηκε σε δικαιολογίες... ψυχρά λες και περιέγραφε το πιο φυσιολογικό πράμα του κόσμου του δήλωσε ξεκάθαρα πως εκείνη ουσιαστικά έφταιγε... τον χώρισε για να κάνει τη ζωή της και τελικά κατάφερε να παίξει και με το Ραζή και με εκείνον για πλάκα, για εκδίκηση... όταν βαρέθηκε τελικά τους πέταξε και τους δυο σαν σκουπίδια στην άκρη... Το Φίλιππο σίγουρα δεν τον λυπόταν, είχε τα πάντα, δεν είχε μάθει στις στερήσεις, ήταν πάντα προσγειωμένος, ενώ μιλούσε πάντα άπληστα σαν να μην υπολόγιζε ποτέ κανέναν... για ένα περίεργο λόγο τον ζήλευε όμως... Από την άλλη χάρηκε που την πάτησε με την Αρετή, έπρεπε να της το αναγνωρίσει παρόλο το θυμό του... η Έλενα πάντα εξυμνούσε τον πατέρα της λες και ήταν θεός αλλά ακόμη και ένας θεός σαν το Ραζή μπορούσε να υποκύψει σε πειρασμούς... Η αμνησία λες και του άλλαξε το μυαλό, μετρούσε πλέον τα πάντα με βάση το χρήμα και εκείνος ήταν έτοιμος να κατακτήσει μπόλικο αρκεί να συμπεριφερόταν έξυπνα... Οι αγάπες δεν τον ενδιέφεραν, πλέον είχε αποκτήσει πιο ματεριαλιστικό μυαλό με γνώμονα την επιτυχία και την ανάδειξη... Φυσικά δε θα μπορούσε να τα καταφέρει μόνος, χρειάζονταν πλάτες, είχε ναι μεν κοφτερό μυαλό αλλά χρειάζονταν ένα αντικλείδι στα χέρια του ώστε να ανοίξει τις καλά φυλασσόμενες πόρτες της καλής κοινωνίας... Τόσες μέρες αγνοούσε πεισματικά την ύπαρξη του αλλά τώρα είχε έρθει η ώρα να το αξιοποιήσει κατάλληλα.

Σίγουρα θα έπρεπε να κινηθεί πολύ προσεχτικά... οι κακομοιριές, οι λύπες και οι δυστυχίες ανήκαν πλέον στο παρελθόν. Του δόθηκε μια δεύτερη ευκαίρια και ήταν έτοιμος να την αρπάξει από τα μαλλιά. Η Αρετή προφανώς τον είχε εμποδίσει να αρραβωνιαστεί την πρώτη φορά... τώρα όμως οι συγκυρίες και οι προτεραιότητες είχαν αλλάξει, οι μάσκες πέσανε και εκείνος έπρεπε να προχωρήσει αργά αλλά με σταθερά βήματα μπροστά. Το μέλλον ήταν μπροστά του και έπρεπε να εκμεταλλευτεί κάθε στιγμή. Δεν ήθελε να σχεδιάσει κάτι, πίστευε πως η μοίρα θα τα τακτοποιούσε όλα... ήταν δικό της το σχέδιο εξαρχής... Τις μέρες που “κοιμόταν” του έδειξε το δρόμο... είχε μια δεύτερη ευκαιρία σίγουρα... αυτό άλλωστε του σιγοψιθύρισε το αυτί αρκετές φορές... έχω σχέδια για σένα... έχεις ένα σκοπό και πρέπει να τα καταφέρεις... Σίγουρα είχε έρθει αυτή η ώρα... επίσης θα φρόντιζε να πληρώσουν κάποιοι για τις αμαρτίες τους... Χτύπησε τη γροθιά του στο ξύλινο τραπέζι... έπρεπε να ξεσπάσει λίγο... τον έπνιγε το δίκιο... δεν ήξερε ποιον ακριβώς ήθελε να εκδικηθεί εκείνον ή αυτήν... και τους δυο μαζί θα ήταν το ιδανικό... Τις σκέψεις του διέκοψε ένα χτύπημα στην πόρτα... ήταν η Μαργαρίτα...

«Σου έφερα τα καφεδάκι παιδί μου...» είπε εκείνη...

«Να σαι καλά Μαργαρίτα μου... σε ευχαριστώ... μου έχεις συμπεριφερθεί καλύτερα από μάνα...» της είπε ο Αλέξανδρος χαμογελώντας, φυσικά δεν έλεγε ψέματα...

Το χαμόγελο του ήταν η καλύτερη ανταμοιβή... τον συμπαθούσε πολύ το παλικάρι μόνο και μόνο γιατί έκανε την Έλενα της ευτυχισμένη... Πίστευε πως ήταν ειλικρινής και σίγουρα τον λυπόταν για την κατάσταση του... Κούνησε το κεφάλι κάπως περίεργα σαν να ήθελε να βγάλει κάτι από μέσα της... «Να μου προσέχεις την Έλενα... έχει τραβήξει πολλά το κακομοίρικο τον τελευταίο καιρό... σε εμπιστεύομαι πολύ και είμαι σίγουρη πως θα την κάνεις ευτυχισμένη... εάν δεν έχανε και το μωρό τότε όλα ίσως ήταν διαφορετικά... θα χαμογελούσε και λίγο το χειλάκι της...» αναστέναξε βαθιά από τον καημό της... «Σε αφήνω να πιεις το καφεδάκι σου παιδί μου...»

Η γλυκιά Μαργαρίτα αναχώρησε γρήγορα χωρίς να προσθέσει κάτι άλλο. Τα αποκάλυψε όλα άθελα της... μια φράση της έκρυβε τόσο πόνο... εάν δεν έχανε το μωρό όλα θα ήταν διαφορετικά... Ο Αλέξανδρος δεν πίστευε στα αυτιά του... κανείς δεν του είχε αναφέρει αυτό το γεγονός... κανείς ούτε καν η Έλενα... αναζητούσε το γιατί αλλά δεν είχε απαντήσεις... Ήθελε να υπομείνει τον πόνο μονάχη της, ήθελε να τον προστατέψει... δεν ήθελε απλώς να τον στεναχωρήσει περισσότερο; Δεν είχε ιδέα, έπρεπε να μάθει οπωσδήποτε... το μωρό τους χάθηκε... το δικό τους μωρό... ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του... σπανίως έκλαιγε αλλά τώρα η συναισθηματική φόρτιση ήταν μεγάλη... Άκουσε τη φωνή της Έλενας στο σαλόνι και αμέσως βγήκε από το δωμάτιο του... Της ζήτησε να ανεβεί λίγο πάνω στο δωμάτιο του για να μιλήσουνε λίγο...

Μέσα σε λίγα λεπτά η Έλενα μπήκε στην κρεβατοκάμαρα και εκείνος βουρκωμένος την πήρε μια σφιχτή αγκαλιά... τόσες μέρες δεν είχε αυτή την ανάγκη όμως τώρα όλα αλλάξαν... Η Έλενα τον αγκάλιασε επίσης και τον ρώτησε έκπληκτη...

«Τι συμβαίνει αγάπη μου;»

«Γιατί δε μου είπες τίποτα για το μωρό; πώς μπόρεσες να μου κρύψεις κάτι τόσο σημαντικό;... θα μπορούσα να απαλύνω λίγο από τον πόνο σου...»

Η Έλενα έκπληκτη δε τόλμησε να τον ρωτήσει πως στην ευχή το έμαθε... είχε βρει τον ένοχο κιόλας... «Δε σου είπα τίποτα για να μην επιβαρύνω την υγεία σου... ο γιατρός μας είχε πει να μη σε στεναχωρούμε ή να σε πιέζουμε...»

Της κράτησε το χέρι και την οδήγησε στο κρεβάτι... είχαν πάρα πολλά να συζητήσουνε... «Πες μου τι συνέβη σε παρακαλώ...»

Η Έλενα προτίμησε να του αναφέρει τα άκρως απαραίτητα... αυτά που εξυπηρετούσαν τον σκοπό της... «Όταν πηγές να συναντήσεις τον πατέρα μου και την Αρετή... μίλησα πιο μπροστά με το Διονύση... αυτός ξέχασε το κινητό ανοιχτό και άκουγα τα πάντα... άκουσα τη φωνή αυτής της ακατονόμαστης... τη φωνή του πατέρα μου, όπως και τη δική σου φωνή... ξαφνικά στο τέλος ακούστηκε ένα φρενάρισμα αυτοκινήτου και εγώ τρόμαξα τόσο πολύ... πίστεψα πως είχες πάθει κάτι... εάν δεν πήγαινες εκεί πέρα... εάν δεν σε είχε παρασύρει αυτή η αναθεματισμένη γυναίκα τότε τίποτα δεν θα είχε συμβεί...» Σταμάτησε απότομα...

«Έχεις δίκιο μωρό μου... δίκιο έπεσα σαν βλάκας στην παγίδα της... ο μαλάκας... εάν βρισκόμουν εκείνο το απόγευμα εδώ μαζί σου τίποτα δε θα συμβεί...» τη φίλησε στο στόμα για να την ηρεμήσει...

Εκστασιασμένη πλέον η Έλενα τον φίλησε επίσης παθιασμένα... ένιωσε λες και ο παλιός της Αλέξανδρος επέστρεψε πίσω... «Αυτή φταίει για όλα... μόνο αυτή...» κατάφερε να πει πριν τα φιλιά του καλού της γίνουν πιο έντονα...

Μια ανεξήγητη δύναμη τον καθοδηγούσε πλέον... τα φίλια του βάθυναν και άλλο... ήταν και οι δυο ξαπλωμένοι στο κρεβάτι, παραδομένοι τα πάθη τους... Ενστικτωδώς εκείνη του χάιδεψε τα μαλλιά όπως κάποτε... εκείνος της ξεκούμπωσε αργά το πουκάμισο, ήθελε να γευτεί τα κάλλη της... σίγουρα η Έλενα δεν ήταν τυχαία γυναίκα, είχε την ομορφιά της, μπορούσε να γίνει ποθητή ανά πάσα στιγμή. Συνέχισε να τη φιλάει στο λαιμό και μετά στο στήθος... ήταν σίγουρος πως τον ήθελε πολύ... κάτι μέσα του έλεγε πως είχαν καλή χημεία... Έβγαλε τα ρούχα του και εκείνη τα δικά της... δε μπορούσε να κρατηθεί άλλο... ίσως η απραγία τόσων μηνών... ίσως η συναισθηματική φόρτιση... ίσως όλα μαζί... συμπεριφέρονταν σαν θηρίο ανήμερο... Τη σήκωσε ψηλά στα γόνατα του... κάθε άγγιγμα της του προκαλούσε ρίγος... κάθε γρατσουνιά από τα νυχιά της του θύμιζε τις ανοιχτές πληγές... Δεν υπήρχαν φωνές... προσπάθησαν και οι δυο να είναι διακριτικοί... αλλά τα μάτια τους μαρτυρούσαν τα πάντα... όλη αυτή τη δίψα... κούνησαν τα σώματα του αρμονικά... η ατμοσφαίρα γύρω τους μύρισε έρωτα... ήταν ένα μικρό βήμα προς τα μπρος αλλά τόσο ουσιαστικό... Μια πνιγμένη ιαχή ακούστηκε και από τους δυο... Μόλις είχαν έρθει πιο κοντά στη λύτρωση... μπορούσαν πλέον να κάνουν σχέδια για τη ζωή τους χωρίς εμπόδια... το μέλλον τους άνηκε δικαιωματικά...

Ο Αλέξανδρος δεν την άφησε να φύγει εύκολα... είχε να της προτείνει κάτι τελευταίο... το είχε αποφασίσει πιο νωρίς... «Πιστεύω πως ήρθε η ώρα να κάνουμε αυτούς τους αρραβώνες πλέον... ήρθε η ώρα να χαρεί αυτό το σπίτι δε νομίζεις;»

Η Έλενα ευτυχισμένη πλέον δεν πρόσθεσε κάτι... κούνησε το κεφάλι της και χάθηκε για λίγα λεπτά ακόμη στην αγκαλιά του... Δεν ήθελε να ξεχάσει αυτή την ημέρα... σήμανε μια νέα αρχή και για τους δυο... ενωμένοι πλέον θα μπορούσαν να επιτύχουν πολύ περισσότερα... αγαπημένοι θα μπορούσαν να νικήσουν τις κακοδαιμονίες... δεν είχαν να φοβηθούν τίποτα... είχε ο ένας τον άλλον...



***********************



Ο Φίλιππος ήταν δέκα λεπτά αργοπορημένος εξαιτίας της κίνησης... Η γραμματέας του τον ενημέρωσε για μια μικρή αλλαγή στο πρόγραμμα της Δευτέρας... αυτή η αλλαγή θα είχε αντίκτυπο και στα υπόλοιπα ραντεβού της εβδομάδας. Σίγουρα η ημέρα σίγουρα δεν εξελίσσονταν ιδανικά... το πρωινό θέαμα έξω από την πολυκατοικία της Αρετής δεν έλεγε να το καταπιεί τόσο εύκολα... Καταριόταν όποιον τον γρουσούζεψε... ήταν εκτός εαυτού αφού τέτοιες αλλαγές στο πρόγραμμα ιδίως σε σημαντικά ραντεβού είχαν συνέπειες αρνητικές... έπρεπε να αφιερώσει την Κυριακή στο γραφείο ώστε να ελέγξει την κατάσταση... ποτέ δεν άφηνε τίποτα στην τύχη του... Έστειλε μήνυμα στην Αλίκη για να απολογηθεί... εκείνη του απάντησε γρήγορα... είμαι με την αδερφή μου... μην ανησυχείς θα σε περιμένω...

Μετά από είκοσι λεπτά επιπλέον ταλαιπωρίας κατάφερε να παρκάρει το αυτοκίνητο. Δεν είχε πλέον όρεξη, βαριόταν αφάνταστα αυτή τη συνάντηση αλλά δεν είχε επιλογή... όλα είχαν τη σημασία τους πλέον... Σχεδόν τρέχοντας διέσχισε το εμπορικό για να φτάσει στην καφετέρια που είχαν δώσει ραντεβού... ήταν περίεργος να δει τι άλλο θα πήγαινε στραβά... Μόνο την Αρετή ευχόταν να μη δει...



***************************



Η Έρικα και η Αρετή έφτασαν στο εμπορικό ενθουσιασμένες... κάνανε τόσα σχέδια μέσα στο αυτοκίνητο... για το ποιος θα το βαφτίσει και άλλα παρόμοια σχόλια... φυσικά η Έρικα δήλωσε κατηγορηματικά πως θα ήθελε να έχει κορίτσι για να της μοιάζει λίγο... αφού όπως είπε χαρακτηριστικά εάν είναι αγόρι και μοιάζει το μπαμπά του δεν υπήρχε σωτηρία... Είχαν κολλήσει στην κίνηση αλλά καμιάς τους δε παραπονέθηκε... είχαν κοντά στις τρεις ώρες να ψωνίσουνε και να πιούμε ένα ακόμη καφεδάκι... η Αρετή ήθελε να μεταπείσει τη φίλη της σχετικά με το θέμα του Οδυσσέα... η Έρικα είχε αγύριστο κεφάλι αλλά αυτή τη φορά δε θα την άφηνε να περάσει το δικό της...

Όπως συμφωνήσει σήμερα ήταν η μέρα για τα ψώνια του μωρού... ήταν πολύ νωρίς βέβαια αλλά κανείς δε θα μπορούσε να πει όχι σε μια ευτυχισμένη μελλοντική μάνα. Μπήκαν σε ένα δυο μαγαζιά με μωρουδιακά αλλά η Έρικα τα βρήκε πολύ εξεζητημένα... μάλιστα σχολίασε χαρακτηριστικά... κάτι τέτοια θα τα αγόραζε μόνο η μάνα μου... εγώ ποτέ... ευτυχώς που δεν της έχω πει τίποτα ακόμη... θα έκανε σαν τρελή... Επισκέφτηκαν άλλα δυο καταστήματα, είχε μεγάλη ποικιλία σε μωρουδιακά φορμάκια και άλλα αξεσουάρ... Η Έρικα χωρίς να το πολυσκεφτεί αγόρασε δυο σετ φορμάκια σε ουδέτερο χρώμα μιας που ήταν πολύ νωρίς για να μάθει το φύλο του μωρού. Χαρούμενη για τις αγορές της έπιασε αγκαζέ τη φιλενάδα της... είχαν μια ακόμη στάση να κάνουνε, ένα κατάστημα με καροτσάκια... Η Αρετή δεν άντεχε άλλο... όφειλε να την μαλώσει...

«Δεν είναι ανάγκη ομορφιά μου να ψωνίσεις το μισό εμπορικό σήμερα... είναι πολύ νωρίς για καροτσάκια και άλλα τέτοια... άλλωστε πιστεύω πως θα ήταν καλύτερα να έρθεις με τον Οδυσσέα... »

Η Έρικα την κοίταξε δύσπιστα... «Είμαι τόσο πολύ χαρούμενη φιλενάδα... δε ξέρω πως να αντιδράσω... πετάω στα σύννεφα...»

«Το ξέρω αγάπη μου, καταλαβαίνω πως νιώθεις αλλά δεν χρειάζονται υπερβολές... όλα στην ώρα τους... άλλωστε θα έχει έμενα ως νονά... σίγουρα θα έχει τα καλύτερα... » Γέλασε για πείσει τη φίλη της... ήταν τόσο ευτυχισμένη και η ίδια άλλωστε... η χαρά της Έρικας γινόταν αυτομάτως διπλή χαρά και για εκείνη... «Εγώ λέω να πάμε να τσιμπήσουμε κάτι και να απολαύσουμε ένα χυμό... το στομάχι μου διαμαρτυρείτε από το πρωί... πεινάω σαν λύκος...»

Η Έρικα της χάιδεψε τα μαλλιά... «Άλλη είναι έγκυος άλλη πεινάει... είπαμε θα γίνεις η νονά αλλά μη σε καταστρέψω κιόλας... » Της σκούντησε τον ώμο πειραχτικά... Πεινούσε και η ίδια αρκετά όποτε η ιδέα ενός γεύματος ήταν πολύ καλή ιδέα... «Πάμε ξέρω το κατάλληλο μέρος... έχει και ωραίους χυμούς... »

Πιασμένες αγκαζέ οι δυο φίλες προχώρησαν προς την καφετέρια... Για κακή τους τύχη θα συναντούσαν τους προσωπικούς εφιάλτες, η Έρικα την Ερατώ και η Αρετή τον Φίλιππο... Η συμπτώσεις δεν έλεγαν να επιτρέψουν την Αρετή να αναπνεύσει ελευθέρα... Όσο πλησίαζαν στην καφετέρια τόσο το στομάχι της πονούσε... σαν να την προειδοποιούσε... αγνόησε το αίσθημα φόβου που πλημμύρισε την ψυχή της...

Έφτασαν στην καφετέρια... Δεν άργησε να τον εντοπίσει... Θα μπορούσε να τον βρει εύκολα και με δεμένα μάτια... η ζημιά που της είχε προκαλέσει ανεπανόρθωτη... η αγάπη που κάποτε ένιωσε για εκείνον έρεε σαν ναρκωτικό μέσα της... ήταν αδύνατο να απεξαρτηθεί... ήταν αδύνατο να γλιτώσει ακόμη και εάν προσπάθησε με διάφορους τρόπους να γλιτώσει από την πτώση στο κενό... Καθόταν ανέμελος, χάιδεψε προς στιγμήν τα μαύρα μαλλιά του ενώ τα γέλια της παρέας ηχούσαν δυνατά σε όλο το μαγαζί... Ήθελε να απομακρυνθεί το γρηγορότερο.. ήθελε να ξεφύγει... ακόμη και το Μάριο σκέφτηκε να καλέσει... η αγκαλιά του την λύτρωνε... έδιωχνε τα φαντάσματα... Ήταν όμως αργά τους είχε εντοπίσει η Έρικα... σίγουρα προβλεπόταν ένα δύσκολο απόγευμα... Η Αρετή έκανε δυο βήματα πίσω αλλά η Έρικα την κράτησε... με νόημα της τόνισε...

«Πάμε δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα... αυτοί θα πρέπει να ντρέπονται... μην ανησυχείς δε θα κάνω κάτι υπερβολικό... πάμε είπα...»

Η Αρετή δεν είχε άλλη επιλογή... έπρεπε να την ακολουθήσει ώστε να αποτρέψει καμιά τρελή πράξη από τη μεριά της... Φυσικά η ατίθαση Έρικα θα επέλεγε ένα τραπέζι σχεδόν δίπλα τους... δεν θα άφηνε μια τεράστια ευκαιρία ανεκμετάλλευτη... Η ημέρα δεν εξελίσσονταν ιδανικά...



************************



Ο Φίλιππος διασκέδαζε αρκετά με τις όμορφες παρουσίες δίπλα του... και οι δυο αδερφές είχαν καλή αίσθηση του χιούμορ, η δε μικρή ήταν πιο αστεία, πιο άνετη, δεν την πείραζε να τσαλακωθεί, η Αλίκη ήταν πιο εγκρατής αλλά και πάλι όταν τα αυθόρμητα σχόλια για να κάποια κουτσομπολιά της καλής κοινωνίας σίγουρα τον διασκέδαζαν αρκετά... Είχε ξεχαστεί σίγουρα για λίγο.. ήταν τόσο απορροφημένος στη συζήτηση που δεν πρόσεξε τις δυο κοπέλες να κάθονται στο παραδιπλανό τραπέζι... Η μία τον σκούντησε καταλάθος αλλά δε ζήτησε καν συγγνώμη... Απορημένος με αυτή την αγενέστατη συμπεριφορά κοίταξε προς το μέρος τους... Δεν πίστευε στα μάτια του... Ήταν αδιανόητο αυτό του συνέβαινε... αυτή η γυναίκα είχε βαλθεί να τον τρελάνει εντελώς... Η Αλίκη επίσης σχολίασε τη συμπεριφορά τους... είχε δεχτεί τον ρόλο του κομπάρσου σε αυτό το παιχνίδι, η θέση της πρωταγωνίστριας άνηκε δικαιωματικά σε μια άλλην...

«Τι αγενέστατο πλάσμα Θεέ μου... ούτε ένα συγγνώμη... οι γονείς του πρέπει να είναι περήφανοι σίγουρα...»

Ο Φίλιππος σχολίασε με τη σειρά του... «Σίγουρα οι γονείς τους είναι περήφανοι... ειδικά ο πατέρας τους με τα κατορθώματα της κόρης του... » Φυσικά το σχόλιο αφορούσε την Αρετή, δεν το ενδιέφερε η Έρικα... Δεν γύρισε ούτε μια φορά να τον κοιτάξει... μάλιστα προτίμησε να στρέψει την καρέκλα της προς την τζαμαρία για να χαζεύει έξω...

Η Ερατώ σχολίασε επίσης... «Αχώριστες πάντως οι φιλενάδες... που τις χάνεις που τις βρίσκεις πάντα μαζί... είναι να απορείς να κανείς... τι της βρίσκει ο άλλος...»

«Ποιος άλλος;» ρώτησε ο Φίλιππος πιστεύοντας πως αναφερόταν στην Αρετή...

«Τον Οδυσσέα φυσικά εννοώ... δίπλα του ταιριάζει κάποια άλλη και αυτή η άγαρμπη κοπέλα... τι να πω... χαραμίζετε...»

Ο Φίλιππος γέλασε... έβρισκε την αφέλεια της διασκεδαστική... «Ναι όντως είναι να απορείς αλλά με σας τις γυναίκες όλα είναι πιθανά υποθέτω...»

Η Αλίκη που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε πει πολλά, ζύγισε τις κουβέντες της... «Είναι εύκολο να εξαπατηθεί κανείς... οι άνδρες είναι πιο αφελείς... δε συμφωνείς Φίλιππε;»

Ο Ραζής την κοίταξε επίμονα με τα μπλε του μάτια... είχε απάντηση αλλά δεν ήθελε να τη μοιραστεί... ίσως είχε το καλύτερο παράδειγμα... «Πολλοί άνδρες ίσως το παίζουν αφελείς αγαπητή μου... » ψέλλισε για να δικαιολογηθεί...

«Σου έχω υποσχεθεί πως θα σε βοηθήσω... αυτή η γυναίκα δεν αξίζει παραπάνω οίκτο... δεν έχει καθόλου αξιοπρέπεια... είναι φανερό πλέον...»

Ο Φίλιππος επανέλαβε τη θέση του αγριεμένα... «Η Αρετή είναι δική μου υπόθεση κανείς δεν έχει δικαίωμα να κάνει το οτιδήποτε σε εκείνην εκτός από εμένα φυσικά... έχουμε παλιούς λογαριασμούς...» Γύρισε το κεφάλι προς το μέρος της... δε μπορούσε να δει το πρόσωπο της... αυτό τον πλήγωνε ακόμη περισσότερο... Παρατήρησε πως οι δυο φίλες συζητούσαν χαμηλόφωνα και στα χέρια τους κρατούσαν κάτι μωρουδιακά φόρμες... Ένιωσε το στομάχι του να ανακατεύεται... όσο πονούσε άλλα τόσο θύμωνε...

Η Αλίκη πήγε να προσθέσει κάτι αλλά η αδερφή της σκούντησε από κάτω από το τραπέζι... έπρεπε να ήταν πιο προσεχτική... ο Ραζής ήταν εγωιστής δε θα παραδέχονταν ποτέ την ήττα... είχε μάθει διαφορετικά και κάθε επιθυμία του μεταμορφώνονταν σε διαταγή... Είχε σκοπό να τον βοηθήσει με τον τρόπο της... Παρατήρησε τα ρουχαλάκια που κρατούσαν οι φίλες... ο Φίλιππος είχε καρφώσει το βλέμμα του εκεί... Δεν άντεξε... έριξε λάδι στη φωτιά... «Εάν δεν είναι για δώρο αυτά τα ρουχαλάκια τότε μια από τις δυο θα γίνει μελλοντική μητέρα...» Αγριοκοίταξε την Ερατώ, η οποία δε σταμάτησε να της χτυπάει το πόδι...

Ο Φίλιππος είχε χαθεί... εικόνες πέρασαν από μπροστά του... σε όλες η Αρετή ήταν παρούσα αλλά εκείνος απών... η Αρετή είχε συντροφιά πλέον και περνούσε όμορφα χωρίς εκείνον... ήταν παραπεταμένος σε μια γωνιά... Τα γέλια τους του προκάλεσαν πονοκέφαλο... Έπρεπε να πλύνει λίγο το πρόσωπο του... να ηρεμήσει... ίσως ήταν καλύτερα απλώς να έφευγε... κάποιο χέρι τον συγκράτησε... «Με συγχωρείτε 5 λεπτά... πάω να βρέξω το πρόσωπο μου... » είπε με τρεμάμενη φωνή και κατευθύνθηκε πολύ γρήγορα προς την τουαλέτα...



Μια γυναικεία σκιά, στεκόταν πιο πέρα... απλώς παρατηρούσε... ήταν όλα προκαθορισμένα, εκείνη έπρεπε να προσθέσει της τελευταίες πινελιές... Κάνεις από τους δυο δε μπορούσε να γλιτώσει το πεπρωμένο... οι αποφάσεις των επομένων ημερών θα κανόνιζε και την εξέλιξη των γεγονότων μελλοντικά... τα μονοπάτια τους πάλι ενώθηκαν... αυτή τη φορά πιο ισχυρά... το αποτέλεσμα το ίδιο αλλά η διαδρομή μέχρι το τέλος γεμάτη κινδύνους... Η κοπέλα κούνησε τα μακριά ξανθά μαλλιά απείθαρχα... μουρμούρησε... πρέπει να πηγαίνω... δεν έχω κάτι άλλο να πράξω... αυτοί κρατάνε τις τύχες τους από εδώ και πέρα... Αμέσως εξαφανίστηκε χαρούμενη για το επίτευγμα της... 
 


***********************



Η Αρετή είχε πιάσει τη κουβέντα με την Έρικα για το θέμα του Οδυσσέα. Επίτηδες γύρισε την καρέκλα της για να μην τον βλέπει... ακόμη και η συνύπαρξη στον ίδιο χώρο την ενοχλούσε πλέον... ένιωσε την ανάσα του καυτή... ίσως να την είχαν περικυκλώσει οι σπίθες της φωτιάς... ίσως αυτό που ένιωθε για εκείνον ήταν αδύνατο να το ελέγξει... δεν είχε λογική... δεν είχε σκοπό με βάση το μυαλό της να επιστρέψει αλλά κάθε φορά που έλεγε τη λέξη “μη” πόναγε διπλά.. Η Έρικα της έδειχνε με χάρη τα ρουχαλάκια του μωρού... ήθελε να προκαλέσει... ήθελε να περάσει τα δικά της μηνύματα στο αντίπαλο στρατόπεδο. Η ίδια δε ήταν ανάξια να περάσει το παραμικρό μήνυμά... κάνεις μα κάνεις δεν την καταλάβαινε ή έστω δε προσπάθησε ποτέ... Το υποσυνείδητο της την μάλωνε... πέρασε μην το σκέφτεσαι άλλο πιο δεν αξίζει... δεν έχεις περάσει και λίγα εξαιτίας του... Η Αρετή ανοιγόκλεισε νευρικά τα μάτια... όλες οι εικόνες ήταν τόσο ξεκάθαρες μπροστά της... είχε ήδη πάρει και τις αποφάσεις της αλλά δε μπορούσε να ξεκολλήσει... μια φωνή μέσα της την ρώτησε επίμονα... γιατί έτσι;... άθελα της ανασήκωσε τους ώμους... δεν είχε ιδέα. Ξαφνικά το στομάχι της γουργούρισε επικίνδυνα... τα κρύα σάντουιτς που παραγγείλανε με την Έρικα μάλλον ήταν λίγα... εκείνη πείναγε αρκετά...Η σερβιτόρα δε πρόλαβε να αφήσει τα σάντουιτς στο τραπέζι και η Αρετή αμέσως το πήρε στο χέρι της...

Η Έρικα την πείραξε... «Η νονά δεν κρατιέται πλέον... βρε είπες να συμπαρασταθείς στη φίλη σου;»

Η Αρετή πήγε να της απαντήσει με γεμάτο στόμα αλλά δε μπόρεσε ένας νέος πόνος πιο έντονος αυτή τη φορά, την ανάγκασε να αφήσει το σάντουιτς αμέσως στο πιάτο... Έπρεπε οπωσδήποτε να πάει στο μπάνιο... ίσως να έφταιγε και κάποιος άλλος για αυτήν την κατάσταση... «Έρικα μισό λεπτό λίγο... κάτι με πείραξε... πάω στο μπάνιο...»

Η Έρικα ανήσυχη τη ρώτησε «Θέλεις να έρθω μαζί σου; τι στην ευχή έπαθες τόσο ξαφνικά;» Δεν της απάντησε κάνεις... η φίλη της είχε τρέξει προς την τουαλέτα. Έριξε ένα απαξιωτικό βλέμμα προς το αντίπαλο στρατόπεδο...



Η Αρετή ένιωσε πολύ καλύτερα, ίσως θα έπρεπε να πάει σε ένα γιατρό από εβδομάδα. Είχε παραγίνει το κακό με αυτές τις στοματικές διαταραχές... κοιτάχτηκε για λίγο στον καθρέφτη... είχε χάσει το χρώμα της κυριολεκτικά. Έπλυνε το στόμα της και το πρόσωπο της... ήταν έτοιμη να απολαύσει το μισοφαγωμένο σάντουιτς επιτέλους... πριν βγει έξω παρακάλεσε την Παναγία να μην της συνέβαινε κάτι πιο σοβαρό, κάτι που θα μετάνιωνε για όλη της τη ζωή... κούνησε το κεφάλι της με δυσπιστία... Άνοιξε την πόρτα της γυναικείας τουαλέτας και τότε έπεσε πάνω σε ένα δαίμονα έτοιμο να την τρομάξει και πάλι... στα μάτια του έβλεπε μόνο μίσος...



Ο Φίλιππος αφιέρωσε 10 λεπτά σχεδόν μόνος του για να ηρεμήσει... τα λόγια της Αλίκης τον προβλημάτισαν προφανώς αλλά ήθελε να αποβάλλει το ενδεχόμενο η Αρετή να ήταν έγκυος... ήταν πεπεισμένος πως σε ενδιαφέρουσα βρίσκονταν η φίλη της... χτύπησε το στήθος του δυνατά... ο πόνος δεν έλεγε να εξαφανιστεί... δεν έπρεπε να υποκύψει όμως... κάποιος μέσα του φώναζε... και εάν κουβαλάει το παιδί του άλλου τι θα κάνες; θα συνεχίσεις να την κυνηγάς; Συνέχισε να ξεσπάει πάνω στο ίδιο του κορμί... Το στήθος του είχε πάρει φωτιά κυριολεκτικά... συμπεριφέρονταν λες και ήταν δυο άγνωστοι αλλά κοντά της ήταν ανήμπορος να βάλει σε εφαρμογή το οποιοδήποτε σχέδιο εξόντωσης... Μέσα στις τσέπες του σακακιού είχε ακόμη το δώρο της τυλιγμένο... κάποια στιγμή θα της το φορούσε με το ζόρι... Αποφάσισε να επιστρέψει στο τραπέζι... είχε καθυστερήσει αρκετά... Τότε την είδε μπροστά του... τα μάτια της τον διέταζαν πάλι να υποκύψει... κανείς τους δε μίλησε... τι άλλο είχαν άλλωστε να προσθέσουν... εκείνος δεν είχε πει την τελευταία του λέξη... είχε μάθει να μην χάνει... Όταν την είδε να του γυρνάει την πλάτη για να φύγει από κοντά του... την τράβηξε με το ζόρι πίσω στις γυναικείες τουαλέτες... κλείδωσε την πόρτα πίσω του... δεν είχε και πολλά να προσθέσει... ήθελε να της δώσει το δώρο της... Η Αρετή δεν αντέδρασε... ήταν αρκετά αδύναμη για να παλέψει μαζί του... Με τρεμάμενη φωνή τον ρώτησε...

«Τι θέλεις από έμενα Ραζή; δε σε ενόχλησα τυχαία βρέθηκα εδώ με την Έρικα... » σκέφτηκε να ουρλιάξει αλλά κάποιος την σταμάτησε, λες και πνίγηκε η φωνή της...

«Τελειώσατε τα ψώνια; διασκεδάσατε αρκετά;» την ρώτησε ειρωνικά... άλλο πράμα ήθελε φυσικά να τη ρωτήσει αλλά δε τόλμησε φοβήθηκε την αλήθεια...

«Ναι τα τελειώσαμε... ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σου... αλλά φαντάζομαι πως δε με έκλεισες εδώ πέρα για να ανοίξουμε κουβέντα περί ρούχων...» Απέκτησε περισσότερο θάρρος ξαφνικά, λες και είχε βρει τη δύναμη να τον αντιμετωπίσει για τα καλά... «Είμαι έτοιμη να ακούσω τη νέα κατηγορία ... σου δηλώνω πως είμαι ένοχη... για να τελειώνουμε μια και καλή». Πήγε να περάσει από μπροστά του, δεν είχε όρεξη για πολλές κουβέντες...

Ο Φίλιππος την συγκράτησε... δε θα την άφησε να περάσει τόσο εύκολα... έπρεπε να μάθει... «Είσαι έγκυος;» ξεστόμισε με δυσκολία την ερώτηση...

«Και εάν σου πω όχι θα με πιστέψεις;» αμφέβαλλε γι' αυτό...

«Ναι...» δεν είχε άλλη επιλογή, έλπιζε πως το όχι να ήταν τελικά η απάντηση...

«Όχι τότε... αλλά δεν έχεις και δικαίωμα να ρωτάς πλέον εάν δεν κάνω λάθος... »Προσπάθησε να ξεκλειδώσει την πόρτα... ήδη κάποιος χτύπησε την πόρτα...

Χωρίς να τον πολυσκεφτεί την έσπρωξε προς τον τοίχο... «Έχω όλα τα δικαιώματα του κόσμου μικρή μου μέχρι να βαρεθώ... μου ανήκεις να το ξέρεις... » Την πλησιάσει, έβαλε τα χέρια του γύρω από το σώμα της, ώστε να το φυλακίσει... «Διότι εάν είσαι τότε θα δε θα σε αφήσω να το χαρείς να το ξέρεις... πήρε κάτι πολύτιμο από την κόρη μου, ίσως θα πρέπει να κλέψω κάτι πολύτιμο από εσένα...» Της χάιδεψε την κοιλιά...

Η Αρετή ανατρίχιασε... αυτό το άγγιγμα της θύμισε πόσο αδύναμη ήταν... έπρεπε να ξεφύγει πάσα θυσία... «Δεν είμαι όμως... δεν είμαι όποτε μπορείς να αφήσεις κατά μέρος τα σχέδια σου... » Προσπάθησε να τον σπρώξει αλλά στεκόταν σαν βράχος μπροστά της, ανέκφραστος χωρίς αισθήματα...

«Θα φύγεις όταν το επιτρέψω εγώ με ακούς;» της χάιδεψε το μάγουλο... ένα δάκρυ είχε κυλήσει από το μάτι της... ήταν ολομόναχο χωρίς παρέα... ήταν μόνο του για να του θυμίζει απλώς τη δική του μοναξιά... «Δε με συγκινούν τα δάκρυα σου πλέον... όλοι με κοροϊδεύουν εξαιτίας σου αλλά δε θα σου περάσει... αυτή τη φορά θα σε κερδίσω...» Της έσφιξε το μπράτσο... ενώ συνέχισε το παραλήρημα... «Άφησε τον... με ακούς... σταμάτα τα παιχνίδια...»

Η Αρετή τα είχε χαμένα... προσπάθησε να ουρλιάξει αλλά τα χέρια του την εμπόδισαν... ο πόνος στο στομάχι επανήλθε πιο έντονος αυτή τη φορά... στεκόταν αβοήθητη μπροστά του αλλά έπρεπε να παλέψει... «Άφησε με να φύγω... έκανα ότι σου υποσχέθηκα... δεν μας ενώνει τίποτα άλλο... κάνε τη ζωή σου Ραζή με τη νέα σου γκόμενα και παράτα με ήσυχη...» Τον έσπρωξε για να περάσει...

Ο Φίλιππος αγρίεψε ακόμη περισσότερο... «Και να σε αφήσω να χαρείς τον έρωτα σου με την νέα σου κατάκτηση... ξέρεις πως έχω τη δύναμη να καταστρέψω κάποιον... πες μου αυτό θες;» Συνέχισε να της κρατάει τα χέρια... η κουβέντα δεν είχε τελειώσει ακόμη...

«Ακριβώς... μεγάλο παιδί είσαι Ραζή θα το αντέξεις... μείνε μακριά μου σε προειδοποιώ....»

«Εντάξει λοιπόν... μην έρθεις και με παρακαλάς αύριο μεθαύριο όμως... πριν φύγεις θέλω να σου δώσω κάτι... ανήκει σε σένα μόνο εσύ θα πρέπει να το φοράς... » έβγαλε από την τσέπη του το δώρο, ξετύλιξε το χρυσό χαρτί και άνοιξε το κουτί... «Εάν σε δω να το φοράς ίσως σε λυπηθώ... ίσως μετανιώσω... ίσως...» Εκείνη μια κίνηση ώστε να της το φορέσει το κολιέ αλλά δεν περίμενε τέτοια αντίδραση.

Η Αρετή δεν άντεχε άλλο... αυτός ο άνθρωπος ήταν τρελός... το κεφάλι της πήγαινε να σπάσει... Είχε φτάσει στο αμήν, χωρίς να το πολυσκεφτεί με μια κίνηση άρπαξε την αλυσίδα και την πέταξε κάτω λες και ήταν σκουπίδι... «Μη ξανατολμήσεις να με ακουμπήσεις Ραζή... η υπομονή μου έχει εξαντληθεί... » Ήταν η τελευταία της φράση πριν ξεκλειδώσει την πόρτα και βγει έξω από την τουαλέτα... Κάποιες κοπέλες την κοίταξαν με ερωτηματικό αλλά δεν την ενδιέφερε τίποτα... είχε σιχαθεί τους πάντες... είχε σιχαθεί όσους πίστευαν πως με τα λεφτά και τα δώρα μπορούσαν να εξαγοράσουν τα πάντα ακόμη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια...

Η Έρικα σηκώθηκε όρθια να την υποδεχτεί, αμέσως κατάλαβε πως κάτι είχε συμβεί... ο Ραζής την ακολουθούσε από πίσω σαν ταύρος... Προσπάθησε να της πιάσει τον ώμο .. Η Έρικα ούρλιαξε... ξεσηκώνοντας όλη τη καφετέρια ενώ άρχισε να του ρίχνει μπουνιές...Μέτα όλα συνέβησαν πολύ γρήγορα... η Αρετή αισθανόμενη τον Ραζή να την ακολουθεί, δεν άντεξε, σωριάστηκε στο πάτωμα... ο πόνος στο στομάχι έγινε αφόρητος... μέσα σε δευτερόλεπτα κείτονταν λιπόθυμη μπροστά του... Η Έρικα συνέχισε να χτυπάει το Φίλιππο αλλά εκείνος δεν ένιωθε τίποτα... βρισκόταν μόνο αυτός και η Αρετή παρόν κανείς άλλος... Ο Φίλιππος την πλησίασε τρομαγμένος... χωρίς να το πολυσκεφτεί την σήκωσε στην αγκαλιά του, έπρεπε να την πάει στο νοσοκομείο... Αγριοκοίταξε την Έρικα που προσπάθησε να τον εμποδίσει... τίποτα δεν θα κατάφερνε.. η Αρετή ήταν μόνο δική του... Η Αλίκη κάτι του έλεγε αλλά δεν άκουγε, στον δικό του κόσμο δεν υπήρχε κανένας άλλος... Την έβαλε γρήγορα στο αυτοκίνητο με προορισμό το ιδιωτικό θεραπευτήριο... τα λεπτά ήταν πολύτιμα... Πάτησε το γκάζι στο αυτοκίνητο όχι για να ξεδώσει όπως τις άλλες φορές αλλά για να σώσει εκείνη...



***********************



Ο Οδυσσέας καθόταν στο γραφείο του. Ήταν Σάββατο αλλά μια αρνητική εξέλιξη τον ανάγκασε να βρεθεί στην εταιρία... Μόλις είχε ακυρωθεί μια καλή συμφωνία και δε μπορούσε να καταλάβει το γιατί... Είχε δεχτεί ένα τηλεφώνημα από τον Γρηγόρη το δεξί του χέρι... Η Αλίκη Λασκαρίδη είχε προβεί σε αυτήν την ενεργεία χωρίς να δικαιολογήσει τη στάση της... Ο ίδιος είχε άριστες σχέσεις με τον πατέρα της αλλά πλέον τα νήματα τα κινούσε η κόρη του... Προσπάθησε να αναζητήσει τις αιτίες αλλά δυστυχώς δεν οδηγούνταν σε καμιά λογική εξήγηση. Εάν διέρρεε παραέξω πως η οικογένεια Λασκαρίδη προέβη σε αυτήν την κίνηση τότε πλήττονταν άμεσα η αξιοπιστία της εταιρίας που με τόσο προσωπικό κόπο είχε στήσει... Σίγουρα και άλλοι επενδυτές θα ακολουθούσαν... μπορεί το επίθετο του να είχε πέραση αλλά κάθε σωστός επιχειρηματίας θα προστάτευε το συμφέρον του πρώτα... Έριχνε μια ματιά στο συμβόλαιο που είχαν υπογράψει αρχικά... υπήρχε ρήτρα ακύρωση η οποία η άλλη πλευρά ήταν πρόθυμη να καταβάλει... Σκεφτόταν μήπως θα έπρεπε να προτείνει κάτι με πιο ευνοϊκούς όρους ή λιγότερο ρίσκο αλλά προς το παρών δεν είχε ιδέα... Ξαφνικά το κινητό του χτύπησε... ήταν η τυράννια της ζωής του... Απάντησε αμέσως...

Η Έρικα του μίλαγε λαχανιασμένη... «Είμαι στο εμπορικό... έλα να με πάρεις δεν είμαι σε κατάσταση να οδηγήσω... »

Ο Οδυσσέας φοβισμένος σηκώθηκε απότομα όρθιος... «Έρικα τι συμβαίνει... για το όνομα του Θεού μη με τρομάζεις... είσαι καλά;»

«Καλά είμαι... απλώς αρκετά συγχυσμένη... αγάπη μου δε είμαι σε κατάσταση να οδηγήσω πρέπει όμως να πάω στο νοσοκομείο... η Αρετή λιποθύμησε... ο Ραζής την πάει στο ιδιωτικό νοσοκομείο... δε θέλω να της συμβεί κάτι αλλά από την άλλη σε ξέρω εάν είναι σωστό να βρεθώ σε ένα τέτοιο χώρο... »

«Έρικα τι λες; μίλα καθαρά... μη με τρελαίνεις περισσότερο...» αγρίεψε η υπομονή του είχε εξαντληθεί μαζί της...

Η Έρικα που κατάλαβε αμέσως τη δυσφορία του μίλησε πιο αργά και κατανοητά... «Πήγαινε στο νοσοκομείο και θα συναντήσω εκεί και εγώ μόλις ηρεμήσω λίγο... δε μπορούμε να αφήσουμε την Αρετή έτσι μαζί με αυτό το τέρας...» του έκλεισε το τηλέφωνο γρήγορα...

Ο Οδυσσέας δεν είχε άλλη επιλογή... όταν λυνόταν και αυτό το πρόβλημα είχε να κάνει μια συζήτηση μαζί της... δεν έπαιρνε άλλη αναβολή το θέμα... Καλύτερα τώρα παρά αργότερα... αργότερα ίσως να ήταν και πιο δύσκολο... εάν όχι ακατόρθωτο...



*******************************



Είχε περάσει μισή ώρα και ο Φίλιππος δεν είχε καμιά ενημέρωση για την κατάσταση της υγείας της Αρετής... Ο γιατρός που την εξέτασε αρχικά δε μπορούσε να καταλήξει σε ασφαλή συμπεράσματα εφόσον δεν είχε μπροστά του τις αιματολογικές εξετάσεις... Ο Φίλιππος έπιασε το κεφάλι του... όλα αυτά που του συνέβησαν τους τελευταίους μήνες ξεπερνούσαν την ιστορία κάποιου συγγραφέα με καλπάζουσα φαντασία... Οι λέξεις από μόνες τους δεν ήταν σε θέση να περιγράψουν, συναισθήματα και πράξεις... καμιά κόλλα χαρτί δε θα μπορούσε να αποτυπώσει με γλαφυρό τρόπο τις εναλλαγές μεταξύ αγάπης και μίσους... τις εναλλαγές μεταξύ λογικής και τρέλας... υπνοβατούσε σίγουρα σε τεντωμένο σχοινί, κράταγε στην αγκαλιά του όμως και εκείνη, εάν έσπαγε στο σκοινί θα πέφτανε και οι δυο στο γκρεμό... δεν υπήρχε γυρισμός μετά από εκεί... ίσως ήταν καλύτερα... έτσι θα ήταν μόνο δική του...Ήθελε να την πληγώσει περισσότερο, τα ψέματα της τον εξόργιζαν περισσότερο αλλά κάθε φορά που την κοίταζε μέσα στα μάτια, κάθε φορά που διέκρινε την αδυναμία της πόναγε διπλά... Το θέμα της Αρετής είχε ξεφύγει αρκετά εξαιτίας του, αυτός το είχε επιτρέψει, αυτός είχε εξαπατηθεί από την ψεύτικη αθωότητα και τα δήθεν ειλικρινή μάτια... Δεν γελιόταν τόσο εύκολα... έκανε το καθήκον του την έφερε στο νοσοκομείο... δεν είχε κανένα λόγο να μείνει μαζί της... Το στήθος του έκαιγε... ενώ το μυαλό του φώναζε να φύγει μακριά της, η καρδιά του τον πρόσταζε διαφορετικά... Χτύπαγε ακανόνιστα, σαν να έπασχε από κάτι περίεργο που δεν είχε επιστημονική εξήγηση... Πόσο χαμηλά θα μπορούσε να πέσε εξαιτίας της; προφανώς είχε και άλλο πιο κάτω... Ξέσπασε στον τοίχο του νοσοκομείου... έριξε μια κλωτσιά εκεί για να ξεθυμάνει...

Είχε αποφασίσει να φύγει και να μην περιμένει τη φίλη της... άλλωστε δεν τον είχε ανάγκη, είχε κάποιον άλλον να τη στηρίξει πλέον... Έριξε μια γροθιά στο στήθος του για να ελευθερώσει τον πόνο από μέσα του... είχε φτάσει στο ασανσέρ όταν άκουσε το γιατρό να τον ψάχνει... προφανώς θα γνώριζε τα πιθανά αίτια αυτή της λιποθυμίας... Επέστρεψε γρήγορα δίπλα του, είχε μεγάλη περιέργεια...

Ο γιατρός ξερόβηξε... «Η ασθενής είναι μια χαρά... ίσως χρειαστεί να της χορηγηθεί σίδηρος προληπτικά μιας που αιματοκρίτης και η πίεση της είναι ιδιαίτερα χαμηλή...»

Ο Ραζής άνοιξε τα μάτια του διάπλατα... δεν έβγαζε άκρη από τα λεγόμενα του γιατρού... «Δεν καταλαβαίνω γιατρέ γιατί έτσι;»

Ο γιατρός τον ακούμπησε στον ώμο... «Δεν χρείαζετε να ανησυχείτε... σε παρόμοιες περιπτώσεις είναι συνηθισμένη η χορήγηση κάποιων βιταμινών και σιδήρου... δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας... θα σας ενημερώσει...»

Ο Φίλιππος τον διέκοψε... η πίεση του είχε ανέβει υπερβολικά, ένιωθε πως τρελαινόταν... Έπιασε το γιατρό από το γιακά... πίστευε πως όλο το σύμπαν συνωμότησε εναντίον του... τα είχε εντελώς χαμένα... «Μίλα καθαρά... τι έχει η Αρετή;»

«Ηρεμήστε σας παρακαλώ... η δεσποινίς Βασιλείου και το μωρό της είναι μια χαρά... θέλει προσοχή όμως, να αποφεύγονται οι εντάσεις και στεναχώριες... σίγουρα πρέπει να προσέξει και τη διατροφή της αλλά για όλα θα την ενημερώσει ο γυναικολόγος της...»

Ο Φίλιππος άφησε το γιατρό απότομα... το μυαλό του είχε θολώσει... σίγουρα δεν άκουσα καλά... κάποιο λάθος έχει γίνει... δε μπορεί... «Είσαι σίγουρος;» φώναξε δυνατά... κάποιες νοσοκόμες τους κοίταξαν περίεργα... κούνησαν απογοητευτικά το κεφάλι τους

«Φυσικά κύριε μου η κοπέλα είναι έγκυος... καλά θα κάνετε να την προσέχετε από εδώ και πέρα... ως μελλοντικός πατέρας θα πρέπει να τη βοηθήσετε... πρέπει να σταθείτε δίπλα της...» Δεν πρόσθεσε κάτι άλλο... αποχώρησε εκνευρισμένος...

Ο Ραζής με τρεμάμενη φωνή ψέλλισε... «Δεν είμαι εγώ ο πατέρας...» είχε δεχτεί το τελειωτικό χτύπημα. Γονάτισε στη μέση του διαδρόμου... μην πιστεύοντας την είδηση, ο γιατρός ήταν ξεκάθαρος... η Αρετή ήταν έγκυος... σίγουρα ο πατέρας ήταν ο άλλος ο ακατονόμαστος... ο Φωτίου... Προχώρησε προς το κρεββάτι της... είχε κλειστά τα μάτια, εμφανώς καταβεβλημένη... είχε χάσει το χρώμα της... Δε τόλμησε να πλησιάσει πιο κοντά λες και εάν την ακουμπούσε θα λερωνόταν... δεν έβλεπε το άλλοτε γλυκό πρόσωπο της, στα μάτια του αντανακλούνταν ένα άγνωστο πρόσωπο, μιας άγνωστης γυναίκας... Ήθελε να φύγει το γρηγορότερο από κοντά της... αλλά έπρεπε να πράξει κάτι τελευταίο... έπρεπε να ενημερώσει τον πατέρα του παιδιού... ειρωνεία της μοίρας και αυτή αλλά έτσι ήθελε να κάνει... Βρήκε το κινητό της ανάμεσα σε άλλα προσωπικά αντικείμενα... Βγήκε ξανά στο διάδρομο για να πραγματοποιήσει το τηλεφώνημα... Βρήκε το όνομα του πρώτο πρώτο στη λίστα των κληθέντων αριθμών... φυσικά ήταν ο νέος της γκόμενος... Με το δεύτερο χτύπημα απάντησε αμέσως...

«Αρετή μου με πρόλαβες θα σε έπαιρνα και εγώ... » η φωνή του σίγουρα ακούγονταν ενθουσιασμένη...

Ο Φίλιππος κράτησε το κινητό σφιχτά στο χέρι... ήθελε να το σπάσει αλλά συγκρατήθηκε... «Η Αρετή είναι στο ιδιωτικό νοσοκομείο κοντά στο εμπορικό... »

Ο Μάριος αναγνώρισε αμέσως τη φωνή... «Ραζή τι έκανες πάλι στην Αρετή... σε είχε προειδοποιήσει...»

«Εγώ δεν έχω ξεκινήσει καν να κάνω κάτι... πίστεψε με εάν κάνω την αρχή θα το καταλάβεις...» απάντησε με ειρωνικό ύφος στις απειλές του... συνέχισε με τον ίδιο τρόπο... «Προφανώς όμως εσύ έχεις κάνει την αρχή... δε με εμποδίζει τίποτα να συνεχίσω»

Ο Φωτίου κόντευε να τρελαθεί... είχε ήδη μπει στο αυτοκίνητο... πήρε και τον Μπάμπη μαζί του για καλό και για κακό... «Έρχομαι από εκεί Ραζή... μη τολμήσεις να την ακουμπήσεις...»

«Πιστεύεις πως θα σε φοβηθώ Φωτίου... θα ανακαλύψεις σύντομα για το τι είμαι ικανός να κάνω... δεν έχω επίδειξη ακόμη τη δύναμη μου... έτσι πως τη βλέπω ξαπλωμένη στο κρεβάτι του πόνου, μπορώ να πω ότι την λυπάμαι... είναι τόσο όμορφη...» Είχε σκοπό να τον προκαλέσει... ένα νέο παιχνίδι είχε ξεκινήσει... αυτός θα ήταν ο μαύρος βασιλιάς και εκείνος ο λευκός...

Ο Μάριος ούρλιαζε στο ακουστικό... δεν μπορούσε να ελέγξει τα νευρά του... σταμάτησε απότομα το αυτοκίνητο... ζήτησε από τον Μπάμπη να οδηγήσει αυτός... Εάν συναντούσε το Ραζή ήταν ικανός για όλα... ακόμη και να σκοτώσει... Συνέχισε να του μιλά... «Φύγε τώρα από δίπλα της... δεν αξίζεις να είσαι δίπλα της... φύγε διότι αλλιώς δε ξέρω τι μπορώ να κάνω...»

Ο Φίλιππος διασκέδαζε με τη συνομιλία... επιτέλους είχε προχωρήσει ένα βήμα μπροστά... «Ούτε εγώ θέλω να είμαι δίπλα της στην κατάσταση αυτή... εάν και μπορώ να πω πως δε θα έλεγα όχι ξέρεις για κάτι παραπάνω... ξέρεις το σεξ μαζί της ήταν πολύ καλό...μου κόστισε λίγο παραπάνω αλλά τι να κάνεις τίποτα δεν παρέχετε δωρεάν σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς...» Είχε ξεχάσει ότι μίλαγε τόσο απαξιωτικά για την Αρετή... είχε ξεχάσει προς στιγμήν όλες τις εικόνες στο μυαλό του...

Ο Μπάμπης του έκανε νόημα... απείχαν ένα τέταρτο από το νοσοκομείο... «Ραζή σήκω και φύγε τώρα... δε θα το ξαναπώ...»

Ο Φίλιππος τον διέκοψε... «Είμαι ακριβώς από πάνω της, της χαϊδεύω το μέτωπο... είναι τόσο όμορφη Φωτίου αλλά πλέον έχω χορτάσει... δε θέλω άλλο....» Οι κουβέντες του δεν είχαν γυρισμό, είχε χοντρύνει το παιχνίδι για τα καλά...

«Ραζή εάν δε θες συναντήσεις τη γυναίκα σου τότε το καλό που σου θέλω φύγε από κοντά της...»

Ήταν η σειρά του Μάριου να επιδείξει τη δύναμη του... ο Ραζής τον πέρασε για αμούστακο παλικαράκι... διαχειρίζονταν μια μικρή αυτοκρατορία από μόνος του πλέον... ήξερε πως να τακτοποιεί άτομα σαν και του λόγου του.

«Δε με φοβίζει ο θάνατος... λάθος κόλπο βρήκες για να με τρομάξεις... » Έριξε μια μπουνιά στον τοίχο στο διάδρομο, φυσικά δεν ήταν κοντά στην Αρετή, απλώς ήθελε να προκαλέσει... «Βαρέθηκα και φεύγω... μου είναι άχρηστη πλέον στην κατάσταση της... δε ξέρω και τι ψέματα θα σκαρφιστεί... και εσύ θα πρέπει να προσέχεις...»

«Ο δικός σου θάνατος ίσως να μη σε πολύ νοιάζει αλλά είμαι σίγουρος πως ενδιαφέρεσαι για την υγεία της κόρης σου... αρά πρόσεχε καλά τι κάνεις και τι λες... δε θα στο ξαναπώ...»

Ο Φίλιππος ένιωσε την αδρεναλίνη να έχει κατακλύσει κάθε σημείο του κορμιού του... Η κατάσταση είχε ξεφύγει... Έπρεπε να προστατέψει την Έλενα με οποιοδήποτε κόστος... Βιάστηκε να κλείσει την συνομιλία αλλά με σαφές υπαινιγμό... «Αυτό το παιχνίδι είναι τόσο βαρετό πλέον... έλα και συμμάζεψε την γκόμενα σου και το μπάσταρδο που κουβαλάει μέσα της...» Βιάστηκε να κλείσει το τηλέφωνο... Ο Φωτίου δεν μπλόφαρε σίγουρα... γνώριζε αρκετά για εκείνον και την οικογένεια του... Σε λίγα λεπτά θα έφτανε στο νοσοκομείο...



Ο Φίλιππος τοποθέτησε το κινητό πίσω στη θέση του... στεκόταν πάλι από πάνω της... παρατηρούσε το χαμόγελο της... σίγουρα κοιμόταν πολύ ήσυχα... ίσως να έβλεπε ένα όμορφο όνειρο... έσκυψε στο αυτί της, κάτι σιγοψιθύρισε... γελάς τώρα που μπορείς... αργότερα δε θα γελάς και τόσο πολύ... έχεις στα σπλάχνα σου ένα παιδί για το οποίο θα κάνεις τα πάντα για να το προστατεύσεις... Βασιλείου άθελα σου μου φανέρωσες μια αδυναμία σου... αυτό το παιδί θα γίνει ο μεγαλύτερος εφιάλτης σου... της χάιδεψε την κοιλιά ασυναίσθητα...



Εκείνη την ώρα η Αρετή άνοιξε τα μάτια... κάποιος την είχε ξυπνήσει... το ένστικτο της έλεγε πως έπρεπε να αντιμετωπίσει μια απειλή... ένιωσε τα χέρια του να ακουμπάνε την κοιλιά της, κοίταξε γύρω της τρομαγμένη... κάτι έπρεπε να προστατεύσει δεν ήταν σίγουρη για το που βρισκόταν... μια σκιά ορθώθηκε από πάνω της έτοιμη να την κατασπαράξει... το άγγιγμα ήταν γνώριμο... κατάφερε με δυσκολία να προφέρει το όνομα του... «Φίλιππε τι συνέβη;»

Όταν άκουσε το όνομα του έκανε ένα βήμα προς τα πίσω... «Πάψε να λες το όνομα μου το λερώνεις Βασιλείου... δε θέλω να το ακούω από τα χείλη σου... το λερώνεις...»

«Χάσου από μπροστά μου... ότι και να πω για σένα είναι λίγο... μαλάκα Ραζή... φύγε από τη ζωή μου... δεν υπάρχεις...» του είπε αμέσως... ήταν πολύ κοντά στο να ξεκινήσει αγωγή ηρεμιστικών για χάρη του...

Ο Φίλιππος γέλασε δυνατά... ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κρύψει τον πόνο του... «Μου χρωστάς και πάλι... μου χρωστάς και τώρα το τίμημα θα είναι πιο ακριβό σε προειδοποιώ... για μια ακόμη φορά σε έσωσα Βασιλείου... έσωσα εσένα και αυτό που κουβαλάς μέσα σου... »

«Τι λες; τρελάθηκες έτσι δεν είναι; πρέπει να φύγω από εδώ πέρα το γρηγορότερο». Η Αρετή προσπάθησε να σηκωθεί από το κρεβάτι... ζαλίστηκε όμως και ξανακάθισε πολύ γρήγορα... «Σου είπα δεν είμαι έγκυος... η Έρικα...»

Δεν την άφησε να τελειώσει τη φράση της... «Και άλλα ψέματα... σε πληροφορώ πως με έχεις φτάσει στα όρια μου... θα στο πως και δυνατά... θα βλαστημήσεις την ώρα και τη στιγμή που αποφάσισες να φέρεις σε αυτή τη ζωή το μωρό... δεν πρόκειται να κάνω πίσω...» Πρόσεξε τη νοσοκόμα να πλησιάζει... τη φώναξε κοντά του... «Σας παρακαλώ ενημερώστε την ασθενή από εδώ για το τι πάσχει... »

Η νοσοκόμα έκπληκτη τον κοίταξε αλλά έκανε αυτό που της διέταξε... «Δεσποινίς Βασιλείου είστε έγκυος... συγχαρητήρια...»

Η Αρετή δεν άκουγε τίποτα πλέον... το σοκ ήταν μεγάλο... όχι δεν μπορούσε να το πιστέψει, η μοίρα την τιμώρησε και πάλι... χάιδεψε την κοιλιά της ενώ τα γέλια του Ραζή φεύγοντας την αποσυντόνισαν εντελώς... όχι, όχι δεν είναι δυνατόν γιατί Θεέ μου γιατί σε έμενα αυτό... πάρε μου τη ζωή καλύτερα... καλύτερα να με σκοτώσεις... φώναζε για την ακούσει ο Θεός αλλά δεν πήρα καμιά απάντηση... ήταν πολύ αργά για απαντήσεις, το κακό είχε γίνει και έπρεπε να βρεθεί αντιμέτωπη με την πραγματικότητα...

Η νοσοκόμα βρέθηκε κοντά της... «Σας παρακαλώ ηρεμήστε... μην επιβαρύνετε άλλο την υγεία σας... »

Η Αρετή δε μπορούσε να ηρεμήσει... χρειαζόταν μια λύση και γρήγορα... αυτή η ψυχή μέσα της δεν έφταιγε σε τίποτα... Προσπάθησε να σηκωθεί όρθια... ο πόνος γινόταν διπλός... δεν είχε δυνάμεις... Πήγε να σωριαστεί στο πάτωμα αλλά δυο χέρια από πίσω της την συγκράτησαν... Προσπάθησε να δει ποίος ήταν... ο Μάριος στεκόταν ακριβώς από πίσω της... ναι σίγουρα η αγκαλιά του θα την χαλάρωνε... πήγε να πει κάτι αλλά της έκλεισε το στόμα...

«Ξέρω ξέρω... μαζί θα σκεφτούμε μια λύση... μαζί δε θα σε αφήσω...» την αγκάλιασε σφιχτά, ενώ η Αρετή έκλαιγε με αναφιλητά...

Κατάφερε να του ψιθυρίσει κάτι στο αυτί όταν είδε την Έρικα και τον Οδυσσέα να έρχονται προς το μέρος τους... του είχε ζητήσει να μην αποκαλύψει τίποτα ακόμη... μέχρι να βεβαιωνόταν... έτσι θα ήταν καλύτερα για όλους... είχε μια υποψία πως οι κίνδυνοι θα ήταν περισσότεροι από εδώ και πέρα... έπρεπε να τους προστατέψει...



Ο Φίλιππος απομακρύνθηκε πολύ γρήγορα... δεν είχε να προσθέσει κάτι παραπάνω... αισθανόταν ήδη νικητής... μια παρτίδα σκάκι μόλις είχε αρχίσει και τα τα χρονόμετρα των αντιπάλων μόλις μετρούσαν αντίστροφα... Όλοι είχαν πάρει τις θέσεις τους στη σκακιέρα... μια λάθος κίνηση και κινδύνευε να χάσει όλο το παιχνίδι... το σκάκι φανερώνει ευφυΐα και ο ίδιος ήταν αρκετά ευφυής... δε θα επέτρεπε τις λάθος κινήσεις από κανέναν... Όλοι είχαν ένα σκοπό... αλλά αυτός είχε το τελευταίο λόγο... κανείς δεν έπρεπε να παραβλέψει τις διαταγές του, κανείς δεν έπρεπε να τον αμφισβητήσει, πόσο δε να τον απειλήσει τόσο απροκάλυπτα με τη ζωή της κόρης του... Δεν είχε περάσει φυσικά από το μυαλό πως μέσα στη διαρκής προσπάθεια να προστατεύσει τη μοναχοκόρη του θα αρνούνταν πεισματικά την ύπαρξη του μελλοντικού παιδιού του... Δεν είχε ιδέα για το τι σενάρια είχε περιπλέξει πάλι η μοίρα αλλά φεύγοντας έτσι βιαστικά από το νοσοκομείο, οργισμένος και βρίζοντας ήταν σίγουρα η πρώτη αλλά όχι η τελευταία φορά που θα απαρνιόταν την ύπαρξη ενός πλάσματος που τελικά ουδέποτε είχε φταίξει σε τίποτα... Το αίμα νερό δε γίνεται λέγανε οι παλιοί αλλά ο Φίλιππος είχε βαλθεί να αποδείξει το αντίθετο με καταστροφικές συνέπειες για όλους... οι κίνδυνοι από όλα τα στρατόπεδα καιροφυλακτούσαν αλλά αυτός θα στεκόταν απλώς θεατής μπροστά στις εξελίξεις... Δυστυχώς κανείς δε μπορούσε να τον βοηθήσει... όλα ήταν στο χέρι του... η μοίρα έτσι είχε διατάξει... και κάποιοι θα εφάρμοζαν τα σατανικά του σχέδια ανενόχλητοι... κάποια στιγμή η Αρετή θα τον παρακαλούσε... πολύ σύντομα μάλιστα... αλλά στην ίδια θέση θα βρίσκονταν και αυτός κάποια στιγμή παρακάτω. Τα χτυπήματα κάτω από τη μέση απανωτά... θα τα έχανε μπροστά σε πάθη και ορμές ενώ θα σπαταλούσε κάθε ευκαιρία που θα του δίνονταν για να περισώσει κάτι από το δέντρο της ευτυχίας... τα λιγοστά κλαδάκια πριν το κάψει ολοκληρωτικά η φωτιά. Με λίγα λόγια κινδύνευε να μείνει μονάχος σε έναν ερειπωμένο σταθμό με μια βαλίτσα στο χέρι, πιστεύοντας πως το τρένο με προορισμό την αγκαλιά της θα εμφανίζονταν σύντομα... το τρένο είχε περάσει όμως... το είχε χάσει και το επόμενο είχε περισσότερες ενδιάμεσες στάσεις... εάν συνέχιζε έτσι θα έχανε και αυτό... το τελευταίο... Αυτός αποζητούσε εκδίκηση αλλά του έλειπε περισσότερο η αγάπη... μια λέξη που δεν είχε σκοπό να ξεστομίσει ακόμη και όταν εκείνη του έδειξε το δρόμο της λύτρωσης και της συγχώρεσης...