Τετάρτη, 26 Απριλίου 2017

Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΤΗΣ ΦΩΤΙΑΣ - ΚΕΦΑΛΑΙΟ 11


 


ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΝΤΕΚΑ

Το επόμενο πρωί βρήκε το Μάριο και την Αρετή αγκαλιασμένους στο κρεβάτι. Κάποιος όμως απρόσμενος επισκέπτη προσπάθησε να διαταράξει την ηρεμία τους. Η Αρετή κοιμόταν βαθιά, εξαιτίας της εγκυμοσύνης της το τελευταίο καιρό ο ύπνος ήταν αρκετά δύσκολος. Ο Μάριος ξύπνησε πρώτος για να ελέγξει την κατάσταση. Έκπληκτος, ανοίγοντας την πόρτα αντίκρισε τον Οδυσσέα. Σίγουρα δεν περίμενε αυτή την επίσκεψη αλλά είχε μια υποψία για τους λόγους. Ο Οδυσσέας αμήχανα τον καλημέρισε, φυσικά γνώριζε τη νέα τη διεύθυνση της Αρετής εδώ και καιρό. Ο Μάριος προφανώς από ευγένεια τον καλοδέχτηκε... ήθελε να του μιλήσει πρώτα... πριν σηκωθεί η Αρετή...
«Καλημέρα Οδυσσέα... χαίρομαι που σε πετυχαίνω έστω και έτσι... είναι μια καλή ευκαιρία να τα πούμε...» Έκανε νόημα να περάσει μέσα, παροτρύνοντας τον να μιλήσουν χαμηλόφωνα.
Ο Οδυσσέας έγνεψε το κεφάλι του καταφατικά... κράταγε μια εφημερίδα στα χέρια του... Αμέσως πέρασε στο ψητό... δεν είχε χρόνο για χάσιμο... έπρεπε να βγάλει μια άκρη... «Βασικά συγγνώμη για την ενόχληση δεν περίμενα να σε βρω εδώ πέρα... αλλά ίσως είναι καλύτερα έτσι... τα έχω χαμένα... κάποιος παίζει ένα βρώμικο παιχνίδι μαζί μας...»
Ο Μάριος τον άκουγε προσεχτικά... δεν είχε ιδέα για τι πράμα μιλούσε... βιάστηκε να τον ρωτήσει... «Δηλαδή; τι στην ευχή έγινε πάλι;»
«Βασικά πιστεύω πως η εταιρία μου δε δέχτηκε επίθεση τυχαία... η παραίτηση της Αρετής φυσικά με έβαλε σε σκέψεις ότι κάτι συμβαίνει...»
«Δεν έχουμε αποδείξεις βέβαια... αυτά συμβαίνουν στις εταιρίες...». Ο Μάριος γνώριζε πολύ παραπάνω από ότι έλεγε αλλά είχε υποσχεθεί στην Αρετή πως δεν θα άνοιγε το στόμα του ώστε να προστατεύσει τους φίλους της. «Εάν μπορώ να κάνω κάτι ευχαρίστως αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να συμπεριφερθούμε έξυπνα... μόνοι τους θα αποκαλυφθούν οι εγκέφαλοι... υποψιάζομαι πως δεν πίσω από αυτή την παγίδα δεν κρύβεται κανείς τυχαίος...» Και ο ίδιος δεν είχε ιδέα αλλά η νύχτα του είχε μάθει να είναι δύσπιστος προς όλους... «Ίσως ο πατέρας σου θα μπορούσε να πιέσει καταστάσεις...»
Ο Οδυσσέας τον κοίταξε με δυσπιστία... ήταν σίγουρος πως ο Φωτίου γνώριζε κάτι παραπάνω αλλά για χάρη της Αρετής δε θα άνοιγε το στόμα του... «Το σκέφτομαι... θα χρησιμοποιήσω τον πατέρα μου κάποια στιγμή αλλά η κατάσταση της υγείας του εάν και βελτιωμένη σίγουρα δεν επιτρέπει άγχος και εκνευρισμούς... Πίστεψε με θα το κάνω... το ίδιο μου είπε και η Έρικα... φυσικά δεν της έχω πει ακόμη για την παραίτηση της Αρετής.... για να μη τη στεναχωρήσω... είναι και η εγκυμοσύνη στη μέση...»
Ο Μάριος είχε μπερδευτεί... «Σε ποια εγκυμοσύνη αναφέρεσαι;»
«Της Έρικας φυσικά... δε το ήξερες;»
Ο Μάριος φυσικά δε το γνώριζε... ίσως η Αρετή είχε ξεχάσει να του το αναφέρει με τα τόσα προσωπικά θέματα... ήταν σίγουρος πως η καλή του δεν είχε πει τίποτα για τη δική της εγκυμοσύνη ακόμη στους φίλους της... οπότε όφειλε να σεβαστεί αυτήν την απόφαση της... «Ναι ναι συγγνώμη το ξέχασα... συγχαρητήρια τότε... με το καλό εύχομαι... συνέβη και κάτι άλλο μήπως;» Ο Μάριος πρόσεξε πως ο Οδυσσέας κράταγε την εφημερίδα νευρικά τόση ώρα...
Ο Οδυσσέας άπλωσε το χέρι του για να τους δείξει τις φωτογραφίες... όλο το πρωί το προσωπικό του κουτσομπόλευε πίσω από την πλάτη του και όταν και ο ίδιος αντίκρισε τις φωτογραφίες με εκείνον και την Αρετή, λίγο πριν αποχωριστούμε τότε κατάλαβε αμέσως... «Δες και μόνος σου... κάποιος τελικά δεν έχει στόχο μόνο εμένα αλλά και την Αρετή... κάποιος σίγουρα την παρακολουθεί...»
Ο Φωτίου επεξεργάζονταν προσεχτικά το φωτογραφικό υλικό και στιγμιαία τον τσίμπησε ένα ελαφρύ αίσθημα ζήλιας. Γρήγορα εγκατέλειψε την ανόητη σκέψη... εκνευρισμένος πλέον με τις εξελίξεις και με το γεγονός πως οι εχθροί του ήταν ένα βήμα πάντα μπροστά έσκισε την εφημερίδα σε χίλια κομμάτια... Με δυνατή φωνή που δε δέχονταν αμφισβήτηση τόνισε το εξής... «Αυτό το αναλαμβάνω εγώ... θα βρω την άκρη ακόμη και εάν χρειαστεί να χρησιμοποιήσω άλλα μέσα... »
Εκείνη την ώρα ακούστηκε η φωνή της μισονυσταγμένης Αρετής... η φωνή της ακούστηκε αυστηρή... «Δεν θα κάνεις τίποτα απολύτως... τα έχουμε ξαναπεί αυτά... κάποια στιγμή θα κερδίσουμε και εμείς και το κακό θα ηττηθεί...»
Ο Μάριος πήγε να πει κάτι αλλά το μετάνιωσε... έστω και αθόρυβα σίγουρα θα έκανες τις έρευνες του... σίγουρα κάποιοι τα βάλανε με το λάθος άτομο...
Ο Οδυσσέας σηκώθηκε αμέσως όρθιος για να χαιρετήσει την Αρετή... δεν θα ήταν υπερβολή να παραδεχτεί πως η εταιρία χωρίς εκείνην ήταν υπερβολική ήσυχη... «Χαίρομαι που είσαι καλά... Καλημέρα...»
Η Αρετή του χαμογέλασε... πλησιάσει προς το μέρος του για να τον αγκαλιάσει... «Καλημέρα και σε σένα... η γκρινιάρα η φιλενάδα μου τι λέει; ηρέμησε καθόλου ή μπα; έχω τόσες μέρες να τη δω μου έχει λείψει... έχω τόσα πολλά να της πω...»
Ο Ιωάννου βιάστηκε να απαντήσει... «Μια χαρά είναι... ο γιατρός της συνέστησε ξεκούραση... ο πόνος στη μέση πέρασε ευτυχώς... γκρινιάρα παραμένει... μόνο που δεν της έχω ενημερώσει για την παραίτηση σου... δεν έχω ιδέα τι να της πω ρε Αρετή... ακόμη δε μου έχεις εξηγήσει...»
Η Αρετή κάθισε δίπλα στο Μάριο... ακούμπησε τα χέρια του για να πάρει δύναμη... «Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω... έτσι έπρεπε να γίνει... τα έξοδα της εταιρίας τρέχανε... τα έσοδα ελάχιστα και κάποιος έπρεπε να την πληρώσει... ανέλαβε εγώ το φταίξιμο και αναχώρησα αξιοπρεπώς... πίστεψε με έτσι είναι καλύτερα...» Κοίταξε για λίγο το Μάριο προς στιγμή αναζητώντας ένα στήριγμα...
Ο Μάριος πήρε το λόγο αμέσως... «Είναι καλύτερα έτσι... φίλε μου... η Αρετή μην ανησυχείς θα επιβιώσει... έχει εμένα πλέον... και τις φωτογραφίες μη δίνεις σημασία... θα ξεχαστεί το θέμα... κοίτα να ορθοποδήσεις και τα ξαναλέμε... »
Ο Οδυσσέας πικραμένος ένιωσε λες και ήθελαν να το διώξουν με μια ανόητη εξήγηση... δεν είχε άλλη επιλογή όμως... δυστυχώς ο Μάριος επηρέαζε μάλλον την Αρετή... απογοητεύτηκε από την όλη τη συμπεριφορά που φανέρωνε ηττοπάθεια και μιζέρια... «Εντάξει λοιπόν... μιλάμε όταν κάποιος από τους δυο έχει κάποιο νέο... Καλημέρα... αντίο Αρετή και εύχομαι να μην μετανιώσεις για τις επιλογές σου...»
Η Αρετή είχε σηκωθεί όρθια για να κρύψει τα δάκρυα στα μάτια της, προφανώς ο Οδυσσέας την είχε παρεξηγήσει... προφανώς δεν είχε ιδέα αλλά έτσι ήταν καλύτερα και για εκείνον και για την Έρικα... «Στο καλό... να προσέχετε και οι δύο σας» αρκέστηκε να πει πριν το πρόσωπο της πλημμύρισε με περισσότερα δάκρυα...
Ο Οδυσσέας έφυγε, κλείνοντας δυνατά την πόρτα πίσω του... Ο Μάριος ενστικτωδώς βρέθηκε δίπλα στην πριγκίπισσα του... την παρακάλεσε να σταματήσει το κλάμα... «Σκέψου το μωρό... σκέψου στην υγεία σου... άσε με να σε βοηθήσω... άσε με ψάξω τους υπαίτιους...»
Η Αρετή, έστρεψε το κεφάλι της προς το μέρος του... επανέλαβε τις ίδιες κουβέντες... «Εάν πάω με τα νερά του τότε μόνο εσύ και οι φίλοι μου θα είστε ασφαλείς... δε γίνεται... δεν έχω μάθει έτσι... κάποια στιγμή θα λάμψει η αλήθεια... προς το παρών αντέχω Μάριε... αντέχω... το μωρό μου και εγώ αντέχουμε... μόνο εάν απειλήσει κάποιος το μωρό μου τότε θα λάβω μέτρα...»
Ο Μάριος την αγκάλιασε... Η Αρετή δεν έδωσε σαν σημασία στις φωτογραφίες... από κάποιες φωτογραφίες παλιότερα είχε ξεκινήσει ένας εφιάλτης που την ταλαιπώρησε ακόμη και τώρα. Δεν θα έκανε το ίδιο λάθος ξανά όμως... ήταν προετοιμασμένη...
Λίγα λεπτά αργότερα το κουδούνι του διαμερίσματος ήχησε δυνατά... Η Αρετή έκπληκτη είδε την Έρικα να στέκεται στην εξώπορτα. Πριν ανοίξει την πόρτα έκανε νόημα στο Μάριο να κρυφτεί για λίγο στην κρεβατοκάμαρα... έπρεπε να μιλήσει ιδιαιτέρως στη φίλη της... είχε να κλείσει και το τελευταίο μέτωπο για να την προστατεύσει...
**********************************

Η Έλενα είχε ενημερωθεί από το δημοσιογράφο πως οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν μια μέρα πιο νωρίς κατ' εντολήν του αφεντικού του... Κάτι πικάντικο ίσως ανέβαζε και τις πωλήσεις άλλωστε... Δεν έκανε καμιά απολύτως διαφορά στην ίδια... το αποτέλεσμα είχε σημασία... Έδωσε εντολή στο προσωπικό να της φέρουν την εφημερίδα το γρηγορότερο... Ο πατέρας της σίγουρα θα ήταν το πρώτο άτομο που θα της έβλεπε... με ικανοποίηση για τις πράξεις της περίμενε τις αντιδράσεις του... ο απρόβλεπτος Ραζής σίγουρα δε θα άφηνε έτσι... ο εγωισμός του θα πληγώνονταν ανεπανόρθωτα... Σίγουρα η σιγανοπαπαδιά Βασιλείου θα έβρισκε νέους μπελάδες... αλλά από την άλλη ήταν το προσωπικό της τεστ για τον πατέρα της... οι αντιδράσεις του σίγουρα θα έλεγαν πολλά...
Με χάρη κατέβηκε για να πάρει πρωινό μαζί του... όπως εκείνος διάβαζε την εφημερίδα αδιάφορος. Πρόσεξε το πρόσωπο του όμως... σαν κάποιος να τον είχε γρατσουνίσει... φαίνονταν πιο γερασμένο και πιο ταλαιπωρημένο λες και είχε υποστεί ένα ισχυρό τεστ... Τον καλημέρισε παρόλα αυτά χαμογελαστή...
«Καλημέρα πατέρα... δε σε βλέπω και πολύ χαρούμενο τις τελευταίες μέρες και ανησυχώ...»
Ο Φίλιππος την κοίταξε στοχαστικά... ήταν σίγουρος πως η μοναχοκόρη του προσπαθούσε να τον ψαρέψει... «Όλα είναι μια χαρά... γιατί ρωτάς τόσο επίμονα... » απάντησε υποκρινόμενος τον αδιάφορο... μέσα του η πληγή της προηγούμενης μέρας δεν είχε κλείσει... αλλά μια ανασυγκρότηση δυνάμεων ήταν απαραίτητη για να αντιμετωπίσει την άλλοτε ερωμένη του.
Η Έλενα συνέχισε την πονηρή προσέγγιση... «Απλώς φαίνεσαι αρκετά εκνευρισμένος... από χθες που γύρισες κλείστηκες στο δωμάτιο σου και δεν έχεις μιλήσει σε κανέναν... » Άνοιξε την εφημερίδα μπροστά του... ήταν σημαντικό να δει τις φωτογραφίες με την Αρετή και τον Οδυσσέα...
βέβαια δεν υπολόγισε το γεγονός πως ο ίδιος το είχε δει ζωντανά το όλο το σκηνικό...
Ο Φίλιππος έριξε μια ματιά γρήγορη στις διάφορες πόζες αλλά είχε μάθει να ελέγχει κάποια συναισθήματα αρκετά καλά... Ρώτησε την Έλενα το αυτονόητο... «Και γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρουν οι συγκεκριμένες φωτογραφίες κόρη μου... μάλλον σε κάποια άλλη θα πρέπει να της δείξεις... στον γκόμενο της ίσως...»
Η Έλενα πραγματικά δεν περίμενε μια τόσο αδιάφορη αντίδραση... πέρασε στην αντεπίθεση αμέσως, χωρίς να μπορεί να κρύψει την οργή της... «Μέχρι και κάμποσες βδομάδες πατέρα εθελοτυφλούσες για χάρη της... τα είχες βάλει με όλους για πάρτυ της και τώρα μου το παίζεις αδιάφορος... ποτέ μα ποτέ μη ξεχάσεις τι μας έχει κάνει αυτή και η οικογένεια της... πάντα θα στο θυμίζω γιατί είμαι κόρη σου...» Σηκώθηκε πάνω εκνευρισμένη... ο πατέρας της κάτι της έκρυβε σίγουρα... η Αρετή δεν είχε κλείσει για εκείνον ως κεφάλαιο, πάντα αυτή η σκύλα θα τον βασάνιζε... Πριν φύγει πρόσθεσε κάτι τελευταίο... «Αυτή η γυναίκα είναι αμείλικτη πατέρα... θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα...» Πήρε το παλτό της για να βγει μια βόλτα με το αυτοκίνητο... δεν άντεχε την υποκρισία...
Ο Φίλιππος μουρμούρησε εκνευρισμένος... «Το ξέρω κόρη μου... το ξέρω για τι είναι ικανή να κάνει... πίστεψε με δεν την πατάω ξανά... ακόμη και σε εχθρούς δείχνω οίκτο αλλά όχι σε εκείνην... τα ψέματα τελειώσαν...»
Η Μαργαρίτα είχε ακούσει όλη την κουβέντα... έφερε τον αχνιστό καφέ στο τραπέζι αλλά έριξε μια μάτια στις πόζες αυτής της παλιογυναίκας... «Και να τη φτύσω λίγο είναι κοίτα τη ξεδιάντροπη... η κόρη σου έχει δίκιο αφεντικό... τι αποζητάς ακόμη μαζί της; μας έχει καταστρέψει... μας έχει σαμπαραλιάσει τα νευρά με τα καμώματα της....»
Ο Φίλιππος της έριξε μια ένοχη ματιά... σαν να της ζήταγε συγγνώμη... «Μαργαρίτα έχεις δίκιο... πίστεψα πως... πως ήταν διαφορετική... αλλά τελικά όλες ίδιες είναι... εγώ φταίω ο μαλάκας και κανείς άλλος... πίστεψε με όλα θα διορθωθούν...» Από τα νεύρα του έριξε την εφημερίδα και ένα ποτήρι στο πάτωμα... αποχώρησε βρίζοντας χωρίς να απολογηθεί περισσότερο...ο προσωπικός του εξευτελισμός δεν είχε τέλος... ένιωσε πως όλοι τον χλεύαζαν...
Αποσύρθηκε στο δωμάτιο του χωρίς καν να ρίξει μια ματιά στο χαμογελαστό πορτραίτο της γυναίκας του, ίσως από ντροπή, ίσως επειδή πρώτα έπρεπε να της αποδείξει το πόσο δυνατός ήταν... τα μηνύματα του θα ήταν πιο ηχηρά από ποτέ... είχε πάρει το μάθημα του... το είχε ξαναπεί το “ποτέ” άπειρες φορές στο παρελθόν αλλά τώρα δεν υπήρχε γυρισμός... θα την ανάγκαζε να τον προσκυνήσει... θα ήταν η σειρά του φυσικά να την πετάξει σαν αποτσίγαρο... ουδέποτε χρειάστηκε να χρησιμοποιήσει τις γνωριμίες του και τη δύναμη του πλούτου για να συντρίψει κάποιον... τώρα πλέον ήταν επιτακτική ανάγκη... με το Φωτίου εκτός παρασκηνίου αναρωτιόταν τι θα σκαρφίζονταν η πονηρή Αρετή στην πορεία... το κόλπο με το μωρό αποκαλύφτηκε αμέσως... το πήδημα μαζί της πλέον δεν αποτελούσε κίνητρο, ανά πάσα στιγμή την είχε... όλοι οι κρυμμένοι άσσοι θα χάνονταν ξαφνικά...
Ο Φίλιππος όμως όσοι ώρα μελέταγε τις επόμενες κινήσεις του, κάποιος του είχε αφήσει ένα μήνυμα ηχογραφημένο στο κινητό... Μας ανακάλυψαν... δε μπορώ να κάνω κάτι παραπάνω... ο Φωτίου αποδείχτηκε πιο έξυπνος φυσικά... ο άνθρωπος μου τα ξέρασε όλα... γνωρίζει ποιος κρύβονταν πίσω από τις παρακολουθήσεις... πρέπει να ενεργήσουμε με προσοχή... ο Φωτίου δεν αστειεύεται...
Ο Ραζής έστειλε ένα μήνυμα σύντομο... ΟΚ... αναμένετε νέες εντολές... προς το παρών δε χρειάζεται να κάνετε κάτι άλλο... Περιμένω τη διεύθυνση του νυχτερινού μαγαζιού του... Δευτερόλεπτα αργότερα είχε λάβει τη διεύθυνση... είχε να κανονίσει μια έξοδο σήμερα στα δικά του λημέρια για να του δείξει πως δεν φοβόταν... θα έπαιρνε και τον Πέτρο μαζί του και αλλά δυο άτομα ως ασφάλεια. Ήθελε να ήταν προετοιμασμένος για όλα τα ενδεχόμενα...
Στο μυαλό του έφερε τα νέα δεδομένα... σίγουρα εκτός από τον ίδιο παρακολουθούσε την Αρετή όλο αυτόν τον καιρό και κάποιος άλλος... κάποιος σίγουρα είχε παρακούσει τις εντολές του. Υποψιάστηκε αρχικά την Έλενα αλλά δεν είχε αποδείξεις... το είχε πάρει άλλωστε το μάθημα της και ο ίδιος είχε ξεκαθαρίσει η θέση του... Δεν έβρισκε κάποιον άλλον όμως... κανείς άλλος δε τη γνώριζε τόσο καλά, ο κύκλος των γνωριμιών της ήταν πάντα περιορισμένος εκτός εάν υπήρχε κάποιος από το παρελθόν για τον όποιον είχε πλήρη άγνοια... ίσως τον κορόιδεψε και εκείνον, ίσως ήταν κάποια παλιά ιστορία από την εποχή της σχέσης της με τον Αλέξανδρο... Προς στιγμήν χάρηκε που και κάποιος άλλος ήταν εχθρός της και τον βοηθούσε άθελα του στα σχεδία του αλλά από την άλλη δεν ήθελε τρίτους να ανακατεύουν στις υποθέσεις του... η Αρετή αποτελούσε ένα προσωπικό στοίχημα... κάποτε της είχε δώσει λεφτά, τώρα πλέον ήταν διατεθειμένος να πράξει ακόμη πιο φοβερά πράματα... το παιχνίδι μόλις ξαναξεκινήσει με τους δικούς του όρους φυσικά αυτή τη φορά... Δεν ένιωσε τύψεις, δεν τον τρόμαζαν τα “γιατί”, δε φοβόταν το αύριο, τον ενοχλούσαν τα “μπορεί” ενώ τα “ίσως” αντικαταστάθηκαν από τα “πρέπει”. Αυτή τη φορά θα έκανε σωστούς υπολογισμούς... θα ξόδευε αρκετά αλλά άξιζε τον κόπο... το αίσθημα της δικαίωσης αργότερα θα τον εξιλέωνε... θα γέμιζε το συναισθηματικό κενό... Κάποτε είχε ερωτευτεί μια γυναίκα με το όνομα Αρετή... μια όμορφη, ξανθιά κοπέλα αρκετά νεότερη από εκείνον... με περήφανο βλέμμα, ασυμβίβαστη αλλά τόσο μα τόσο πονηρή... πίστεψε πως θα μπορούσε να ξεγελάσει τους πάντες με την αφέλεια της αλλά όχι εκείνον... προς στιγμήν την είχε πιστέψει... είχε παραδοθεί στις όμορφες κουβέντες αγάπης από τα χείλη της... είχε αναστατωθεί από τα άρωμα της ενώ κάθε άγγιγμα της πιο θανατηφόρο από ηλεκτρικό ρεύμα... Τώρα όμως γνώρισε μια άλλη κοπέλα με το όνομα Αρετή, τον άλλον της εαυτό... αυτόν που πάλευε να κρύψει πίσω από ψεύτικα δάκρυα, το ίδιο όμορφη και σαγηνευτική με την πρώτη Αρετή... είχαν και οι δυο υπέροχα πράσινα μάτια και κατάξανθα μακριά μαλλιά... το ίδιο τρυφερές με υπέροχο χαμόγελο... οι κουβέντες το ίδιο γλυκιές, ικανές να εξουσιάσουν και τις ανυπότακτες καρδιές... εκείνος όμως είχε αλλάξει, είχε δεχτεί απανωτές μαχαιριές, πλέον δε ήταν σε θέση να ξεχάσει... δεν ήταν σε θέση να συγχωρέσει. Την πρώτη Αρετή ίσως και να την αγάπησε, τη δεύτερη τη μισούσε σίγουρα...
Ο αδίστακτος και ισχυρός Φίλιππος Ραζής είχε ξεχάσει πως πρόκειται για το ίδιο άτομο... την ίδια κοπέλα που κάποτε είχε γνωρίσει υπό το φως του φεγγαριού, που τον είχε χαστουκίσει για πρώτη φορά στη ζωή του, που ζήλευε το άγγιγμα άλλου άνδρα πάνω της... την οποία θεωρούσε πάντα προσωπικό λάφυρο... και πάντα ο ίδιος δειλά απέφευγε να παραδεχτεί τα προσωπικά λάθη... Η φωτιά είχε χαράξει ένα νέο μονοπάτι... πιο απροσπέλαστο, πιο επικίνδυνο... στο τέλος του δρόμου πάντα θα εμφανίζονταν η μορφή της... οι κόσμοι τους είχαν γίνει ένα, ήταν πολύ αργά όμως για συγγνώμες... εκείνος ήταν ένας δαίμονας... οι σπίθες της φωτιάς δεν τον τρόμαζαν αλλά τον αγκάλιαζαν τρυφερά, όπως τον αγκάλιαζε κάποτε η Αρετή. Το μονοπάτι όμως που θα ακολουθούσε όμως ήταν και δικό της... θα συναντιόταν ξανά και ξανά ως δοκιμασία... ως προσωπική τιμωρία. Οι πράξεις του θα καθόριζαν τη μοίρα της και πολύ περισσότερο τις αποφάσεις απόγνωσης από εδώ και πέρα. Κάποτε είχε υποσχεθεί να της απλώσει το χέρι για να την προστατεύσει, κάποτε είχε υποσχεθεί στη γιαγιά της να την προσέχει, κάποτε ο Φίλιππος αγάπησε μια κοπέλα... την Αρετή...

*********************************

Η Έρικα έφυγε από την εταιρία του Οδυσσέα εκνευρισμένη. Αυτά που έμαθε δεν της άρεσαν καθόλου... φυσικά οι φωτογραφίες της Αρετής μαζί του είχαν γίνει πρωτοσέλιδο προκαλώντας ποικίλα σχόλια ειδικά ανάμεσα στο γυναικείο πληθυσμό... Βέβαια ανακάλυψε και κάτι που μέχρι σήμερα αγνοούσε αφού ούτε η κολλητή της την ενημέρωσε. Προς στιγμήν αισθάνθηκε προδομένη... δεν πίστεψε ουδέποτε πως συνέβαινε κάτι μεταξύ τους, σίγουρα οι φωτογραφίες ήταν ένα κακόγουστο αστείο αλλά αυτή η μυστικοπάθεια σχετικά με την παραίτηση της Αρετής ξαφνικά από την εταιρία σίγουρα έδινε τροφή για περισσότερα σχόλια αλλά την έβαζε και σε σκέψεις ως προς κίνητρα, Φυσικά δε συνάντησε τον Οδυσσέα αφού έλειπε από το πρωί για μια εξωτερική δουλειά. Την είχε ενημερώσει την προηγουμένη μέρα γι' αυτό το πρωινό ραντεβού όποτε δεν έδωσε σημασία. Πλέον είχε κατά νου έναν άλλον προορισμό... το σπίτι της κολλητής της.
Η Έρικα οδήγησε προσεχτικά μέχρι εκεί αλλά αναγκάστηκε να παρκάρει λίγο παρακάτω. Αισθανόταν ήδη καλύτερα όποτε λίγο παραπάνω περπάτημα θα της έκανε καλό... Καθώς πλησίασε προς την είσοδο της πολυκατοικίας τότε είδε κάτι που την σόκαρε και την ανάγκασε να αναθεωρήσει κάποια πράματα έστω και βιαστικά... Είδε τον Οδυσσέα να βγαίνει από την πολυκατοικία της Αρετής εκνευρισμένος αρκετά λες και μόλις είχε καυγαδίσει μαζί της... δε προσπάθησε να τρέξει ξοπίσω του... έπρεπε να μιλήσει πρώτα με τη φιλενάδα της πριν βγάλει τα όποια συμπεράσματα. Η εγκυμοσύνη την είχε μετατρέψει σε μια πιο ευέξαπτη κοπέλα αλλά τα συναισθήματα της γιγαντώνονταν μέσα της, χωρίς να μπορεί να τα κοντρολάρει... Μια κυρία έβγαινε εκείνη την ώρα από την πολυκατοικία, αντικρίζοντας τη ελάχιστα φουσκωμένη κοιλίτσα της, της κράτησε ευγενικά την πόρτα. Η Έρικα δεν έχασε χρόνο, με το ασανσέρ ανέβηκε στο διαμέρισμα του τελευταίου ορόφου. Χτύπησε την πόρτα της δυνατά... η Αρετή άργησε να της ανοίξει αλλά την καλωσόρισε χαμογελαστή... η αγκαλιά της ήταν κάπως διαφορετική πιο ένοχη...
Η Έρικα παρόλα αυτά στάθηκε στο ύψος της εάν και την έπνιγαν πρωτόγνωρα συναισθήματα... «Καλημέρα φιλενάδα... δεν ενοχλώ φαντάζομαι...»
Η Αρετή χαμογέλασε αμήχανα, την αγκάλιασε πραγματικά χαρούμενη... «Φυσικά και όχι... το σπίτι μου είναι ανοιχτό για σένα πάντα και το ξέρεις...»
Η Έρικα περπάτησε περήφανα προς το σαλόνι... τότε της ξέφυγε κάτι για το οποίο μετάνιωσε σχεδόν αμέσως... «Μόνο σε μένα;»
Η φίλη της την κοίταξε απορημένη... «Σε σένα και σε όσους θεωρώ φίλους μου φυσικά...» απάντησε βιαστικά ώστε να αποτρέψει μια παρεξήγηση... κάτι μέσα της έλεγε να ήταν ιδιαίτερη προσεχτική...
«Εντάξει τότε... χαίρομαι που αναφέρεσαι στους φίλους σου και όχι και κάτι άλλο...» σχολίασε αινιγματικά κάπως. Πρόσεξε στο πάτωμα τα αποκόμματα από τις εφημερίδες σκισμένες. Σήκωσε ένα κομμάτι από το πάτωμα... Έβγαλε περισσότερη κακία από ότι θα έπρεπε... «Έχετε πάντως φωτογένεια... δεν μπορώ να πω... για εξηγήσου μου σε παρακαλώ τι σκατά συμβαίνει και εσύ και εκείνος με έχετε φλομώσει στο ψέμα... γιατί πρέπει να τα μαθαίνω όλα πάντα τελευταία...»
Η Αρετή δάγκωσε τα χείλη της νευρικά... δεν είχε δει καν τις φωτογραφίες... την είχε αγνοήσει εντελώς... δεν την ενδιέφεραν πλέον τα κουτσομπολιά... «Παραιτήθηκα από τη δουλειά... αυτό έγινε... κάποιος έπρεπε να αναλάβει τις ευθύνες του... τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο... Δε ξέρω τίποτα για αυτές τις φωτογραφίες και δε με ενδιαφέρουν...» Το πρόσωπο της σκλήρυνε απότομα. Είχε βαρεθεί να δίνει εξηγήσεις σε όλους...
Η Έρικα πέρασε στην αντεπίθεση... αυτήν δεν ήταν ιδία με τους υπόλοιπους... ήταν η κολλητή της... έπρεπε να πάρει πιο πειστικές απαντήσεις.... «Είμαι μια ξένη δηλαδή για σένα; δεν έπρεπε να με ενημερώσεις... γιατί τόση μυστικοπάθεια... γιατί τόσες ενοχές... εκτός και εάν έχεις να κρύψεις κάτι και εσύ και αυτός...»
Η Βασιλείου δε πίστευε στα αυτιά της... η Έρικα είχε παρεκτραπεί για μια ακόμη φορά... το στόμα της πλέον έβγαζε πικρές κουβέντες... «Δεν έχω κάνει κάτι για το οποίο θα πρέπει να ντρέπομαι... με ξέρεις τόσο καιρό... δεν σου έσω δώσει το παραμικρό δικαίωμα... δε μπορείς να ξεχωρίσεις το ψέμα από την αλήθεια πλέον από τη ζήλια σου... όλα είναι ένα σχέδιο δε μπορείς να το καταλάβεις;»
«Και γιατί κάποιος να θέλει να προκαλέσει τόσα κουτσομπολιά με αυτές τις φωτογραφίες... δεν έχω πειράξει κανέναν ποτέ... η οικογένεια μου δεν έχει εχθρούς... έλα στη θέση μου Αρετή περιμένω το παιδί του... όλη η καλή κοινωνία το γνωρίζει πλέον χάρη στη μάνα μου... πες μου πως να το δικαιολογήσω.... και ποιος θα με πιστέψει...»
«Η παλιά Έρικα δεν έδινε σημασία... δεν την ένοιαζαν τα σχόλια των πλουσίων... αδιαφορούσε για τα καθώς πρέπει...»
«Παλιά ήμουν μόνη μου... τώρα κουβαλάω ένα παιδί μέσα μου... δεν είσαι μάνα για να με καταλάβεις... είναι περίεργη φάση και πολύ δύσκολη... ζεις μόνο για το παιδί που μεγαλώνει μέσα σου και δεν επιτρέπεις σε κανέναν να το πειράξει... έχουν αλλάξει οι καταστάσεις και εσύ οφείλεις ως φίλη μου να είσαι πιο προσεχτική...» την διόρθωσε αμέσως απογοητευμένη από την έλλειψη κατανόησης.
Η Αρετή της γύρισε την πλάτη... προσπάθησε να σώσει κάτι αλλά μέσα της πίστευε πως έτσι θα ήταν καλύτερα.... έτσι θα μπορούσε να την προστατεύσει... «Έχεις δίκιο... δε ξέρω πως αισθάνεσαι... προφανώς εσύ είσαι η έγκυος και ξέρεις καλύτερα... λυπάμαι για την αναστάτωση... έπρεπε να είμαι πιο προσεχτική... συγγνώμη δε θα ξανασυμβεί... αλλά να ξέρεις πως με πλήγωσαν οι κουβέντες σου...»
Η Έρικα προσπάθησε να δικαιολογηθεί... τα λεπτά κυλούσαν αργά... και κάθε δευτερόλεπτο ήταν πολύτιμο... προσπάθησε να καταλαγιάσει το αίσθημα ζήλιας που την έζωσε προς στιγμήν... είχε δίκιο όμως και δε έκανε πίσω αλλά από την άλλη δεν ήθελε να χάσει και την Αρετή από φίλη... «Εντάξει το δέχομαι... πρέπει να είσαι πιο προσεχτική... αυτά τα κουτσομπολιά έχουν επίπτωση και στην υγεία μου... πρέπει να είμαι πολύ προσεχτική για χάρη του μωρού μου... άντε να δω πως θα ηρεμήσω τη μάνα μου τώρα... θα με πρήξει με τις φιλενάδες της...» Σηκώθηκε όρθια επίσης αλλά τα είχε χαμένα... δεν ήξερε πως να ενεργήσει... γέλασε σαν χαζή για να σπάσει τον πάγο... ήταν αργά όμως...
Η Αρετή ακούστηκε απόλυτη, πικραμένη από τη συμπεριφορά της. Φυσικά την δικαιολογούσε... οι κακοί κέρδισαν και πάλι... κατάφεραν να διαταράξουν την φιλία τους... το σχέδιο τους ήταν σίγουρα καλά οργανωμένο αλλά εκείνη δεν είχε πει την τελευταία της λέξη... θα τους χάριζε προσωρινή χαρά... μόνο και μόνο για να προστατεύσει τη φίλη της... Έπρεπε να δώσει μια ακόμη πειστική παράσταση... η Έρικα είχε τον Οδυσσέα... θα την συμπαραστέκονταν σίγουρα... «Σε παρακαλώ πήγαινε... στεναχωρήθηκα πολύ... θα τα πούμε μια άλλη στιγμή καλύτερα... όταν ηρεμήσουμε και οι δυο μας... σου υπόσχομαι πως δε θα ξανασυμβεί κάτι τέτοιο... μην ανησυχείς... ζήτα στη μητέρα σου συγγνώμη από έμενα... αναλαμβάνω το φταίξιμο...» Της άνοιξε την πόρτα, βουρκωμένη, δεν επέτρεπε όμως στα δάκρυα να κυλήσουν... όχι μπροστά της...
«Αρετή τι κάνεις... έλα σε παρακαλώ... λες και δε με ξέρεις...» η κολλητή της την κοίταξε απορημένη... δεν πίστευε πως η Αρετή την έδιωχνε έστω και ευγενικά από το σπίτι της. Μίλησε και πάλι η περηφάνια της αγνοώντας εντελώς τα πραγματικά αίτια αυτής της στάσης. Κάνεις δεν την είχε διώξει ποτέ... αγαπούσε πολύ τη φίλη της αλλά έπρεπε να αποχωρήσει χωρίς να δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα...μουρμούρησε φεύγοντας κάτι τελευταίο... «Εάν ήσουν στη θέση θα με καταλάβαινες... οι κόσμοι μας είναι διαφορετικοί και οι προτεραιότητες μου έχουν αλλάξει...»
Η Αρετή την χαιρέτησε ευγενικά εάν το τελευταίο σχόλιο την πλήγωσε... τελικά όλων οι προτεραιότητες είχαν αλλάξει... μεγαλώσανε απότομα... «Αντίο... να προσέχεις την υγεία σου ειδικά τώρα με το μωρό... θα τα ξαναπούμε κάποια στιγμή όταν ηρεμήσουμε...». Έκλεισε πίσω την πόρτα και κατέρρευσε στο πάτωμα... ήθελε τόσο πολύ να κλάψει αλλά συγκρατήθηκε... μονολόγησε... «Σε καταλαβαίνω όσο κανείς άλλος φιλενάδα... όσο κανείς άλλος... ». Χάιδεψε την κοιλιά της λες και το μωρό μέσα της έδινε περισσότερη δύναμη... δεν είχε άλλα δάκρυα να χύσει... δεν είχε αλλά δάκρυα για κανέναν... είχε έρθει η σειρά της να προστατεύσει κάτι τόσο δικό της... χωρίς να δεχτεί πικρόχολα σχόλια και κηρύγματα για το δήθεν καλό...
Ο Μάριος την πλησιάσει ανήσυχος... δεν είχε λόγια να περιγράψει το πως ένιωσε και ο ίδιος ακούγοντας τις κουβέντες της Έρικας... η μικρή του πριγκίπισσα είχε πληγωθεί αρκετά... εκείνη επέτρεψε αυτή τη συμπεριφορά επίτηδες προφανώς για να την προστατεύσει όπως έπραξε άλλωστε και με τον Οδυσσέα... Η Αρετούλα του δέχονταν επίθεση από παντού και εκείνος αισθάνονταν τόσο ανήμπορος να τη βοηθήσει... είχε τη δύναμη αλλά εκείνη του απαγόρευσε τις όποιες κινήσεις πανικού... πίστευε αφελέστατα πως η καλοσύνη της θα υπερνικούσε τους διαβόλους της κολάσεως... Τρυφερά χωρίς να τη μαλώσει, χωρίς να την κρίνει τη σήκωσε όρθια... νοιάζονταν τόσο πολύ για εκείνην και το μωρό αλλά κρέμονταν από τα χείλη της για μια εντολή... μια μικρή λέξη... στην πορεία θα τα κανόνιζε όλα αυτός.... Η Αρετή τον παρατηρούσε γεμάτη ερωτηματικά... δεν είχε απαντήσεις για τίποτα... και ο ίδιος την ακολούθαγε σε αυτό το μοναχικό μονοπάτι... έπρεπε να σταθεί αόρατος φρουρός πίσω της. Ώρες πριν της είχε κάνει πρόταση γάμου... ώρες πριν ήταν έτοιμος για το μεγάλο βήμα. Τώρα πλέον γνώριζε πως μια πρόταση γάμου δεν ήταν ικανή να λύσει τους γόρδιους δεσμούς με το παρελθόν... έπρεπε να της χαρίσει τον ουρανό και τα άστρα... να αναγκάσει τον κόσμο όλον να προσκυνήσει την μεγαλόψυχη καρδιά της.
Η Αρετή τον κοίταζε επίμονα ανήμπορη να δώσει μια λογική εξήγηση... τελικά όχι μόνο η αγάπη της προς το Φίλιππο δεν είχε λογική αλλά ουσιαστική όλη της η ζωή. Απόψε ήθελε να βγει έξω να διασκεδάσει... εάν δεν είχε το μωρό θα έπινε αρκετά... ίσως ένα ποτήρι κρασί επιτρέπονταν... της ήταν αρκετό για να ξεχάσει προς στιγμήν την κακία και την υποκρισία του κόσμου. Ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο του Μάριου ελπίζοντας πως θα ανακάλυπτε κάποια δόση αλήθειας... Με σταθερή φωνή του δήλωσε την επιθυμία της...«Θέλω να βγω έξω απόψε να χορέψω... θέλω να με βγάλεις έξω... θέλω να επισκεφτώ το νυχτερινό μαγαζί σου... πρέπει να δω τον κόσμου σου επιτέλους...» Ακούστηκε πιο ανυπόμονη από ότι θα ήθελε... δεν τον διέταζε αλλά απόψε δεν είχε άλλη επιλογή... ήθελε να παραδοθεί στο χορό.... ήθελε να ντυθεί άκρως προκλητικά... ήθελε να κάνει κάτι τόσο παράλογο...
Ο Μάριος δε τη χάλασε χατήρι φυσικά... παραξενεύτηκε βέβαια... αλλά η συναισθηματική της φόρτιση της έκανε πλέον απρόβλεπτη... «Ότι θέλει η πριγκίπισσα μου... δε θα σου χαλάσω χατήρι... θα στείλω κάποιον να έρθει να σε πάρει... το κλαμπ σήμερα έχει αρκετό κόσμο αλλά εσύ δε θα περιμένεις στην ουρά φυσικά...»
Η Αρετή τον διόρθωσε... «Όχι θα έρθω μόνη μου με ταξί να σου κάνω έκπληξη... δε με νοιάζει και εάν περιμένω... μόνο να διασκεδάσω θέλω... δεν γνώριζα πως είσαι ο ιδιοκτήτης του συγκεκριμένου κλαμπ είναι πολύ γνωστό... θα το βρω εύκολα...»
Ο Μάριος εάν και δε του άρεσε αυτή τη πρωτοβουλία και πάλι δεν αντέδρασε... συμπλήρωσε με νόημα.... «Στο καλύτερο σημείο θα κάθεσαι σίγουρα... αυτό μπορώ να το κανονίσω δε νομίζεις... πρέπει να φύγω όμως έχω τόσα να κανονίσω... θα είσαι εντάξει μόνη σου;»
Εκείνη κούνησε καταφατικά το κεφάλι... ήθελε να ξαπλώσει λίγο ακόμη και αργότερα να ετοιμαστεί για την μεγάλη έξοδο και σίγουρα μια νέα έκπληξη...
Ο Μάριος αποχώρησε αμέσως... χαρούμενος διότι η Αρετή ήταν πιο πρόθυμη να γνωρίσει τον κόσμο του... βέβαια το βράδυ θα της μαρτυρούσε πως το συγκεκριμένο νυχτερινό κέντρο άνηκε παλιότερα στον πατέρα της. Στην ηλικία των 25 είχε χτίσει μια μικρή αυτοκρατορία... Η Αρετή άξιζε να βρίσκετε στο συγκεκριμένο χώρο περισσότερο από καμιά άλλη. Ήθελε να τα οργανώσει όλα στην εντέλεια... δεν χρειάζονταν προβλήματα και παρεμβάσεις από κανέναν... Πήρε μερικά τηλέφωνα με το που βγήκε από το σπίτι... οι άνδρες του είχαν σαφείς εντολές... τίποτα μα τίποτα δε θα πήγαινε στραβά... φυσικά δεν είχε υπολογίσει την τολμηρή εμφάνιση του Ραζή από τα λημέρια του... θα ήταν ένα βράδυ σίγουρα που θα άλλαζε τα δεδομένα κατά πολύ...

***********************

Ο Αλέξανδρος πηγαινόρχονταν πάνω κάτω εκνευρισμένος. Είχαν περάσει μόνο μερικές ώρες από τότε που η Αρετή του ομολόγησε την εγκυμοσύνη της και δεν είχε ιδέα πως να διαχειριστεί τα νέα δεδομένα. Είχε μέρες να επισκεφτεί το σπίτι της Έλενας αφού προτιμούσαν και οι δυο τη μικρή ερωτική φωλιά τους... ήταν βέβαιος πως ο Ραζής δεν είχε ενημερώσει... του είχε αναφέρει η Έλενα φυσικά πως ο πατέρας της τις τελευταίες μέρες ήταν ιδιαίτερα οξύθυμος... τα έβαζε με όλους στο σπίτι ακόμη και η αγαθή Μαργαρίτα δεν είχε γλιτώσει από το μένος του. Φυσικά ο Αλέξανδρος γνώριζε πολύ καλά τα αίτια... προφανώς η Αρετή τον είχε ενημερώσει για την εγκυμοσύνη της και σίγουρα προσπάθησε να του φορτώσει το παιδί. Δεν θυμόταν κάτι καλό από το χαρακτήρα της Αρετής παρά μόνο ελάχιστε στιγμές χαράς μεταξύ τους. Ο Διονύσης τον διαβεβαίωσε πως η πρώην του ήταν πολύ καλή κοπέλα αλλά αυτός δεν πίστευε κανέναν. Από τα χείλη της είχε ακούσει ένα σωρό και ουδέποτε προσπάθησε να κρύψει τα αποπίματα του παρελθόντος. Τώρα όμως κράταγε ένα ισχυρό χαρτί στο χέρι της. Εάν αυτά τα νέα έφταναν στα αυτιά της Έλενας τότε σίγουρα θα προσπαθούσε να τη βλάψει περισσότερο. Δεν θυμόταν τίποτα για αυτήν την κοπέλα... συμπεριφέρονταν σαν να τη μισούσε αλλά κάτι μέσα του έλεγε να την προστατεύσει στην παρούσα φάση. Αποφάσισε να κρατήσει μυστικό για μερικές μέρες την κατάσταση της... αργότερα η κοιλιά της θα την πρόδιδε αλλά ως τότε θα είχε κάνει μια αποτίμηση της κατάστασης. Φυσικά εάν το παιδί του Φίλιππου τότε οι ισορροπίες ανατρέπονταν... αυτό το παιδί είχε δικαίωμα σε ένα μεγάλο κομμάτι της πίτας, μιας πίτας που την ήθελε μόνο για τον εαυτό του. Εάν το μωρό ήταν κάποιου άλλου τότε δεν είχε σημασία... ας έβρισκε από μόνη της το τρόπο να προστατευτεί. Άλλωστε όλοι οι υποψήφιοι πατεράδες ήταν όλοι πλούσιοι... το μωρό της θα μεγάλωνε στα πούπουλα και με χρυσά κουτάλια.
Βέβαια είχε σκεφτεί και τη λύση μια μελλοντικής εγκυμοσύνης της Έλενας. Ο γιατρός του είχε προειδοποιήσει να μη δοκιμάσουν κάτι τόσο γρήγορα εξαιτίας του ιστορικού της. Όταν ξύπνησε από το κώμα δεν θυμόταν σχεδόν κανέναν... με την Έλενα αποφάσισε να βρεθεί πιο κοντά από όλους... δεν θα έβγαινε ζημιωμένος από την κατάσταση... και να ήθελε να ήταν με την Αρετή... δε θα προλάβαινε με τους τόσους υποψήφιους μνηστήρες... Το μυστικό μέσα του το ένιωθε βαρύ, σαν να είχε περάσει ξανά το ίδιο δίλημμα στο παρελθόν... δεν θυμόταν πως είχε διαχειριστεί την κατάσταση τότε και σε ποιον είχε μιλήσει αλλά και τώρα δεν άντεχε άλλο... σε κάποιον έπρεπε να μιλήσει... κάποιος έπρεπε να τον συμβουλέψει... Τηλεφώνησε στο Διονύση... από εκείνη τη μέρα δεν είχαν ξαναβρεθεί... τον απόφευγε σίγουρα ο φίλος του ίσως και να του είχε θυμώσει... Απάντησε αμέσως στην κλίση εάν και ακούστηκε κάπως απόμακρος... αλλά υπέκυψε κάτω από την πίεση του. Είχε σκοπό να του ζητήσει συγνώμη ούτε η άλλως αλλά ήταν πιο σημαντικό να δεχτεί τη συμβουλή του.... Έκοψε γρήγορα το τηλεφώνημα διότι η Έλενα άνοιγε την πόρτα του διαμερίσματος... δεν ήθελε να προδοθεί μέχρι να αποφάσιζε πως θα έπρεπε να ενεργήσει... Έλπιζε πως η Έλενα δεν είχε ακούσει το όνομα Αρετή...

Η Έλενα έψαχνε τα κλειδιά του διαμερίσματος του Αλέξανδρου στην τεράστια τσάντα της... Δεν όριζε τα χέρια της πλέον από το θυμό... Στέκονταν έξω από την πόρτα... όταν άκουσε τον Αλέξανδρο να μιλάει σε κάποιον... να κανονίζει ραντεβού μαζί του για το απόγευμα απόψε... υποψιάζονταν πως συνομιλούσε με το Διονύση... τότε άκουσε και το όνομα Αρετή στη μέση... παραξενεύτηκε αρκετά... κάτι είχε συμβεί και ίσως να είχε σχέση και με τον καλό της και τον πατέρα της. Άλλωστε η γρατσουνιά στο πρόσωπο του αποδείκνυε πως ο Ραζής κάπου είχε μπλέξει το προηγούμενο βράδυ. Ίσως ο Αλέξανδρος ήταν επίσης παρών αλλά προφανώς είχε αποφασίσει να της αποκρύψει το συμβάν για να μην τη στεναχωρήσει. Η περιέργεια όμως την έτρωγε... ήθελε να μάθει λεπτομέρειες... αποφάσισε να πράξει το ανήκουστο... να ακολουθήσει τον Αλέξανδρο στην έξοδο του αυτή... Μπήκε στο διαμέρισμα και εκείνος βιαστικά έκλεισε το τηλέφωνο από ενοχές φυσικά. Εκείνη έπαιξε το ρόλο της ανήξερης πολύ καλά... τον αγκάλιασε αμέσως σαν να μη συνέβαινε τίποτα...
«Αγάπη μου έλειψες αρκετά... αυτές τι δυο μέρες...» Του έδωσε ένα παθιασμένο φιλί στο στόμα...
Ο Αλέξανδρος της ανταπέδωσε το φιλί το ίδιο παθιασμένα. Κάθε μέρα που περνούσε αισθάνονταν όλο και σίγουρος για τις επιλογές... η Έλενα ήταν το στήριγμα του δεν έπρεπε να την απογοητεύσει... της χάιδεψε τα μαλλιά όλο γλύκα... «Πως και τόσο πρωινή... τόσο πολύ σου έλειψα... μωρό μου έπρεπε... είπα να δοκιμάσω ξανά τα δικηγορίστικα αλλά είναι σαν μην θυμάμαι τίποτα απολύτως... ο κύριος Απόστολος απορώ πως δείχνει τέτοια υπομονή...»
Η Έλενα του χαμογέλασε... εκτιμούσε πολύ την προσπάθεια του... επιτέλους τον ένιωσε τόσο δικό της... μόνο δικό της... πριν το ατύχημα είχε τις αμφιβολίες της τώρα όμως ο Θεός τους έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία... «Καλά έκανες...μην απελπίζεσαι όλα θα γίνουν... άλλωστε έχεις την επιλογή της εταιρίας του μπαμπά... εάν δε βοηθήσει το παιδί του και τον γαμπρό του ποιον άλλον θα βοηθούσε...»
«Το ξέρω αλλά πριν απορρίψω την πρόταση του Σταύρου ίσως έπρεπε να δοκιμάσω... τα έχουμε πει για την εταιρία του πατέρα σου... θέλω όσο τίποτα άλλο ν μάθω τα μυστικά και στο μέλλον να σε βοηθήσω όσο μπορώ... ». Της έκλεισε πονηρά το μάτι... είχε άλλα σχέδια για το πρωινό όμως... δεν θα την άφηνε να φύγει τόσο γρήγορα... Αμέσως την σήκωσε ψηλά στην αγκαλιά του, κατευθυνόμενος προς τη κρεβατοκάμαρα. Κάπως ήθελε να απελευθερώσει όλη αυτή την πίεση... Τα πονηρά γέλια της Έλενας τον συνεπήραν, τον οδήγησαν σε παράνομα μονοπάτια πάθους και ηδονής... Φυσικά δε γνώριζε τα σχέδια της Έλενας... ο ίδιος θα έβγαζε τα μάτια του από μόνος του... η Έλενα τελικά τον προλάβαινε... Κάνανε έρωτας με πολύ παθιασμένο τρόπο λες και δεν υπήρχε αύριο για κανέναν από τους δύο... λες και το αύριο θα έφερνε τρομακτικές αλήθειες στο προσκήνιο... για μια ακόμη φορά οι ισορροπίες θα κλονίζονταν... η μοίρα θα δοκίμαζε και τη συμπεριφορά τους για μια ακόμη φορά... κάνεις δε περίμενε διαφορετικές αντιδράσεις παρά τις αναμενόμενες... αυτές που παρακινούνταν από τον εγωισμό και τις φιλοδοξίες... τους είχαν δοθεί άπειρες ευκαιρίες να διορθώσουν λάθη και ατυχείς επιλογές του παρελθόντος αλλά καμιά δεν άρπαξαν από τα μαλλιά... δεν έβλεπαν καθαρά... η ομίχλη εμπόδιζε την όραση τους... σίγουρα ο Αλέξανδρος και η Έλενα ήταν ένα πολύ ταιριαστό ζευγάρι από πολλές απόψεις.... ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον... θα βρίσκονταν ως κατηγορούμενοι σε μελλοντικές επιλογές αλλά και συνένοχοι στα υπερβολικά κακόγουστα σχέδια. Πίστευαν πως δεν θα χρειάζονταν να λογοδοτήσουν σε κανέναν αλλά σίγουρα γελάστηκαν... κανείς από τους δύο δεν θα ήταν ασφαλής.

*****************************

Η Μάρθα έπλυνε τα λιγοστά πιάτα. Είχε σκοπό να βρεθεί στην Θεσσαλονίκη τις επόμενες μέρες. Περίμενε να καλυτερεύσει λίγο ο καιρός για να να ήταν πιο ασφαλή τα ζωντανά της. Είχε μέρες να δεχτεί κάτι νέο στο ταχυδρομείο... ίσως περίμενε ο άγνωστος αποστολέας κάποια κίνηση της. Κάτι μέσα της της έλεγε να περιμένει λίγο ακόμη... ο Αρετή ακούγονταν αρκετά ευδιάθετη εάν και αισθάνονταν πως κάτι της έκρυβε... κάτι πολύ σημαντικό... η εγγονή της θα μιλούσε μόνο όταν ήθελε... από μικρή έτσι ήταν... δεν της έπαιρνες κουβέντα ακόμη και για κάτι τόσο σημαντικό... το χαρτί της έδειχνε κάποια σημαντική αποκάλυψη... αλλά και μια μεγάλη χαρά... αυτό φυσικά που την προβλημάτισε είναι πως για κάποιο λόγο έβλεπε μια διατάραξη στις σχέσεις της με τη φιλενάδα της... αλλά είχε εμπιστοσύνη στα κορίτσια της... μια παρεξήγηση ήταν εύκολα να λυθούν. Οι εχθροί σίγουρα καιροφυλακτούσαν... περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία να δράσουν ανενόχλητοι... Εάν σε μερικές μέρες ο αποστολέας δεν της έδινε κάποιο άλλο στοιχείο σίγουρα θα ανέβαινε Θεσσαλονίκη... έπρεπε να βιαστεί να προλάβει αλλά δε γνώριζε το τι ακριβώς... σίγουρα είχε σχέση με την Αρετή... σίγουρα... Μια φωνή ακούστηκε από πίσω της... το πιάτο της γλίστρησε μέσα από τα χέρια... ήταν η φωνή της άλλης Αρετής....
«Συγγνώμη δεν ήθελα να σε τρομάξω... έχεις πολλά στο κεφάλι σου το ξέρω... αλλά πρέπει να τελειώσω την ιστορία... η εγγονή σου είναι δυνατή... θα αντιμετωπίσει ένα σωρό προβλήματα από εδώ και πέρα αλλά σίγουρα θα φανεί δυνατή... δεν έχει και άλλη επιλογή πλέον... όπως δεν είχα και εγώ κάποτε... »
Η Μάρθα αναστατώθηκε πάντα το πνεύμα με το όνομα Αρετή της μίλαγε τόσο αινιγματικά...τόλμησε να τη ρωτήσει... «Τι θα γίνει με την εγγονή μου πες μου... σε τι προβλήματα αναφέρεσαι;...»
«Η εγγονή σου θα είναι μια χαρά... έχει ένα πολύ ισχυρό σύμμαχο δίπλα της... κανείς δε μπορεί να τον κερδίσει... το θέμα είναι ποιανού τα λόγια θα πιστέψει στην πορεία... πάντα θα της δίνονται δυο επιλογές και κάθε επιλογή θα καθορίζει και τις επόμενες κινήσεις... από αυτήν εξαρτώνται όλα... και την αφέλεια της... κάποτε υπήρξα το ίδιο αφελής... πίστεψα τις όμορφες κουβέντες βέβαια δεν ειχα να αντιμετωπίσω τόσους εχθρούς όπως η εγγονή σου...»
Η γιαγιά είχε μπερδευτεί... ήθελε να μάθει περισσότερα για τον πόνο της κοπέλας... κάτι της έλεγε πως οι ιστορίες τους είχαν τόσες κοινές ομοιότητες με της Αρετούλας... «Σε ακούω πες μου...» μάζεψε τα γυαλιά από γύρω της και αμέσως κάθισε δίπλα στο τζάκι για να ζεσταθεί... το σπίτι είχε κρυώσει αμέσως...
Η άλλη Αρετή συνέχισε την εξιστόρηση της προσωπικής ιστορίας με μια μελωδική χροιά στη φωνή της...
Ο Μανώλης δεν άργησε να με συναντήσει τυχαία ένα μεσημέρι στο ποτάμι... προσπάθησα να τον αποφύγω και να είμαι ιδιαίτερη προσεχτική αλλά η μοίρα είχε άλλα σχέδια... είχε σκοπό να με βασανίσει περισσότερο... Έπλενα τα τελευταία ρούχα όταν άκουσα τη φωνή του από πάνω μου... μου ζήτησε να του προσφέρω λίγο νερό... Δε μπορούσα να ξεφύγω ήταν πολύ αργά ήδη... Μόλις κατάλαβε αμέσως ποια ήμουν φυσικά δε μου επέτρεψε να φύγω... με κράταγε σφιχτά από τα χέρια, εμποδίζοντας κάθε προσπάθεια μου να τρέξω ώστε να γλιτώσω... Στην αρχή με κοίταζε με μίσος στην πορεία το βλέμμα του άλλαξε... μαλάκωσε κάπως... παρόλα αυτά τα μάτια του έκρυβαν καλά την αλήθεια... Με ρώτησε τότε...
«Αρετή εσύ είσαι έτσι δεν είναι... δε μπορεί να κάνω λάθος... δε σε έχω ξεχάσει...»
Εγώ τον κοίταζα απλώς... δεν έδινα καμιά απάντηση... πίστευα πως τα είχε ξεχάσει όλα τόσα χρόνια αλλά τίποτα τελικά δε ξεχνιέται τόσο εύκολα... πάντα το παρελθόν σε βρίσκει κάποια στιγμή... τα μάτια του το πρόσωπο του γιαγιά όλα μα όλα μου θύμισαν τον άνθρωπο που κάποτε πίστεψα και αγάπησα, το ίδιο φυσικά άνθρωπο που με πρόδωσε και πίκρανε με το χειρότερο τρόπο. Αισθανόμουν τόσο αδύναμη κοντά του... λες και τίποτα δεν είχε σημασία... λες και όλα είχαν ξεχαστεί... όπως και οι λέξεις σε μια κόλλα χαρτί. Δεν απάντησα στην ερώτηση του... τα μάτια μου μαρτύρησαν τα πάντα... Εκείνος συνέχισε να με κρατάει σφιχτά από τα χέρια... δεν είχε σκοπό να με αφήσει τόσο εύκολα... Συνέχισε τις ερωτήσεις...
«Γιατί εξαφανίστηκες; έψαξα να σε βρω... είχα τόσα πολλά να σου πω... τόσα πολλά να σου εξηγήσω... αργότερα έμαθα ότι πέθανες και μαζί σου πέθανα και εγώ... είχα μια ελπίδα πως κάποια στιγμή θα σε συναντούσα... είχα μια ελπίδα πως ο Θεός θα μου έδινε μια δεύτερη ευκαιρία... ήμουν έτοιμος να σε συγχωρέσω Αρετή...»
Τότε θύμωσα πραγματικά... ο κάποτε καλός και τρυφερός Μανώλης είχε μπερδευτεί... με οργή του απάντησα... «Λυπάμαι πραγματικά αλλά δεν είχα άλλο τρόπο να προστατεύσω τον εαυτό μου... με ξεφτίλισες μου έκλεψες κάτι τόσο πολύ σημαντικό... ποτέ σου δε με εμπιστεύτηκες... πίστεψες τις κουβέντες και τις ραδιουργίες των γονιών σου αντί για μένα... και μετά με τιμώρησες με το χειρότερο τρόπο... εγώ θα πρέπει να σε συγχωρέσω και όχι το ανάποδο... τώρα άφησε με ήσυχη... κάνε πως δεν με είδες κάνε πως δε ζω... κάποτε σε αγάπησα αλλά προδόθηκα από την ίδια την αγάπη... συνέχισε τη ζωή σου... είμαι σίγουρη πως θα βρεις κάποια άλλη να σε αγαπήσει...»
Ο Μανώλης τότε με άφησε ελεύθερη... λες και είχε απογοητευτεί από τις κουβέντες μου... μου γύρισε την πλάτη αμίλητος και με σταθερά βήματα απομακρύνθηκε από κοντά μου... προφανώς δεν είχε άλλες δικαιολογίες... ίσως και από το πότο εκείνη τη μαύρη νύχτα να μη θυμόταν τι ακριβώς είχε πράξει... Παρόλα αυτά ήμουν αποφασισμένη να μη κάνω πίσω... Βρήκα αμέσως το ημερολόγιο μου είχαν περάσει εφτά χρόνια... δεν είχα προσθέσει και πολλά γεγονότα από τη μίζερη ζωή μου αλλά τώρα όλα άλλαξαν... η καρδιά μου ξαναχτύπησε ρυθμικά... μια ελπίδα γεννήθηκε μέσα μου... και πράγματι οι δρόμοι μας διασταυρώθηκαν ξανά πολύ σύντομα...
Η Αρετή περίλυπη κοίταξε έξω από το παράθυρο... Η Μάρθα δε τόλμησε να την ενοχλήσει... από μόνη της θα συνέχιζε την ιστορία... από μόνη της θα αποκάλυπτε τον πόνο... Πράγματι η Αρετή πήρε μια βαθιά ανάσα... η συναισθηματική φόρτιση ήταν εμφανής στη νεαρή κοπέλα και ο πόνος αγιάτρευτος....
Το κακό ήταν πώς πάλι πίστεψα στις όμορφες κουβέντες από τα χείλη του... η καρδιά με διέταζε να δώσω μια ευκαιρία σε μια αγάπη, που ουσιαστικά με πρόδωσε με το χειρότερο τρόπο... ήμουν τότε τόσο μικρή και αφελής... η λογική μου φώναζε να εξαφανιστώ από κοντά του... ούρλιαζε πως αυτός ο άνδρας θα ήταν η καταστροφή μου... εγώ όμως δεν έτρεξα... δε προσπάθησα να ξεφύγω... βούλιαζα όλα και πιο πολύ στο βούρκο... και κανείς δε μπορούσε να με σταματήσει... έστω να με προειδοποιήσει... εγωιστικά με ένοιαζε μόνο το τώρα αψηφώντας τους πιθανούς κινδύνους... Χωρίς να το πολυσκεφτώ έτρεξα πίσω του... φώναξα το όνομα του αρκετές φορές... δεν πήρα καμιά απάντηση όμως λες και είχε εξαφανιστεί τόσο γρήγορα... Όμως αυτός με περίμενε... γνώριζε καλά τις αδυναμίες μου... γνώριζε αρκετά το πόθο μου. Με κοίταξε επίμονα, μην μπορώντας να κρύψει το δικό του πάθος... είχε τόσα πολλά ερωτήματα αλλά κανένα δεν απαντήθηκε άμεσα. Αναζήτησα την αλήθεια μες από τα μάτια του... ήμουν σίγουρη πως ξανασυνάντησα τον παλιό και γλυκό Μανώλη... δε μου πέρασε ποτέ από το μυαλό πως όλα ήταν ένα παιχνίδι εγωισμού με λάφυρο μόνο έμενα. Δώσαμε ραντεβού μερικά βράδια αργότερα στη ρεματιά... εκεί θα είμασταν εντελώς μόνοι... δεν είχαμε να πούμε και πολλά... τα γιατί μπορούσαν να κρυφτούν για λίγο... τα σώματα μας μαρτυρούσαν άλλωστε τις πληγές...
Η Αρετή σταμάτησε την αφήγηση της... λίγο πριν φύγει τόνισε κάτι πολύ σοβαρό στη Μάρθα... «Έτσι και η εγγονή σου γιαγιά... ξεχνάει σαν και έμενα... τώρα όμως είναι διαφορετικά... θα είμαι δίπλα της... κάνεις δε μπορεί να τη βλάψει... φυσικά δεν έχω να προστατεύσω μόνο εκείνη...»
Η Μάρθα τόση ώρα την άκουγε προβληματισμένη... δεν την διέκοψε φυσικά... αυτό το περίλυπο βλέμμα ώρες ώρες κάποιον της θύμιζε... αλλά δεν είχε ιδέα. Μπροστά της έβλεπε μια όμορφη κοπέλα κοντά στα 18... η ιστορία είχε προχωρήσει τόσα χρόνια μετά δεν είχε ιδέα πόσες πληγές κουβάλαγε το σώμα της... έκρυβε τόση οργή μέσα της όμως... τα σημάδια δεν ήταν ορατά με γυμνό μάτι... η τελευταία φράση της όμως τη προβλημάτισε... της είχε υποσχεθεί πως θα ήταν δίπλα στην εγγονή της αλλά πάντα μίλαγε με μισόλογα... δυστυχώς και πάλι δεν την πρόλαβε... είχε εξαφανιστεί...
Ίσως τελικά οι κίνδυνοι ήταν πιο σοβαροί από ότι φαντάζονταν... ίσως έπρεπε να επισπεύσει το ταξίδι το γρηγορότερο... τα μέτωπα πολλά προφανώς και εκείνη είχε βαρεθεί να παρακολουθεί τις εξελίξεις... βέβαια οι εξελίξεις θα την προλάβαιναν... η εγγονή σύντομα θα της ανήγγειλε κάτι πολύ σημαντικό...

*********************************

Ο Διονύσης για μια ακόμη φορά περίμενε τον αργοπορημένο φίλο του. Ήταν αρκετά θυμωμένος μαζί του και είχε σκοπό να ξεκαθαρίσει την κατάσταση μπας και έβαζε λίγο μυαλό στον Αλέξανδρο. Έλπιζε πως με την αμνησία θα αναθεωρούσε κάποια πράματα αλλά δυστυχώς η κατάσταση του είχε επιδεινωθεί σε επικίνδυνο βαθμό. Συνέχισε να βρίσκεται κολλημένος στα φουστάνια της Ραζή λες και είχαν χαθεί όλες οι γυναίκες του κόσμου... οι φιλοδοξίες του πλέον τον είχαν κυριεύσει και εκείνος όφειλε να τον συνεφέρει... Είδε το φίλο του να μπαίνει ευδιάθετος στην καφετέρια... λες και δε συνέβη απολύτως τίποτα. Απόρησε πραγματικά με την απάθεια τους λες και μέσα του επικρατούσε ένα συναισθηματικό κενό. Ο Αλέξανδρος τον πλησίασε χαμογελαστός, κρύβοντας έτσι καλά την αμηχανία του...
«Καλησπέρα Διονύση... συγγνώμη για την καθυστέρηση αλλά νιώθω ακόμη σαν νέος οδηγός με τους δρόμους...»
«Καλησπέρα και σε σένα... καταλαβαίνω... αλλά πράματα όμως δε μπορώ να κατανοήσω...» πέρασε αμέσως στην αντεπίθεση... δεν είχε σκοπό να παίξει κρυφτούλι...
«Αμάν ρε Διονύση στάσου να πάρω μια ανάσα... πάντα έτσι ήσουν;»
«Και χειρότερος απλώς τώρα σε λυπάμαι... τελοσπάντων... μυαλό δε θα βάλεις τόσο εύκολα μου φαίνεται...» Κούνησε το κεφάλι του απογοητευμένος...
«Τι εννοείς ρε φίλε για στάσου... δεν έχω περάσει και λίγα...» του τόνισε νευριασμένος ο Αλέξανδρος.
«Το ξέρω... γι' αυτό είμαι εδώ να σου θυμίσω κάποια πράματα...» έβγαλε από την τσέπη τη φωτογραφία που απεικόνιζε τους τρεις φίλους μαζί... «ελπίζω αυτή να σου φρεσκάρει τη μνήμη σου... για να καταλάβεις πως επιτέλους παρεκτρέπεσαι...»
Ο Αλέξανδρος κράτησε στη παλάμη του τη φωτογραφία... τα γνώριζε όλα τα πρόσωπα... ήταν εκείνος, η Αρετή και ο Διονύσης... πραγματικά χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι... βέβαια όλα άνηκαν στο παρελθόν πλέον... «Τι θέλεις να μου πεις με αυτή τη φωτογραφία... δε καταλαβαίνω...»
«Πως κάποτε υπήρξες αρκετά ευτυχισμένος με την Αρετή αλλά δε σου έκανε μάλλον... είμαι σίγουρος πως την παρεξηγήσεις την κοπέλα και απλώς έψαχνες μια διέξοδο... ίσως να έσφαλε σε λέω... ίσως να σου έδωσε δικαιώματα αλλά εάν είχε απόλυτο δίκιο για τη συμπεριφορά σου τότε λεπτά πριν το ατύχημα έτρεξες από πίσω της για να την παρακαλέσεις... δίνοντας την την αλυσίδα... γιατί μου λες; δεν είχες κανένα λόγο να το κάνεις... αλλά παρόλα αυτά έριξες τα μούτρα σου... ίσως από ζήλια... ίσως από θυμό δε ξέρω... αλλά τι έκανες εσύ μετά από όλα αυτά έπεσες πάλι με τα μούτρα πάνω στη Ραζή...» Ήθελε να πει και άλλα στο τέλος υποχώρησε... λίγα και καλά ήταν αρκετά...
Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να δικαιολογηθεί... «Μα την αγαπάω την Έλενα... δεν είμαι μαζί της για άλλο λόγο... δες τα χάλια μου τώρα και πες μου ποια άλλη θα στέκονταν έτσι δίπλα μου...»
Ο Διονύσης προσπάθησε να κλείσει αυτό το κεφάλαιο... στο μέλλον θα του έλεγε και άλλα... «Εντάξει εσύ ξέρεις... δεν είσαι παιδί για να σε μαλώσω... με άκουσες τώρα είναι η σειρά μου να σε ακούσω... σίγουρα κάτι σε βασανίζει το ξέρω αυτό το ύφος...»
Ο Αλέξανδρος ξεκίνησε να εξηγεί στο Διονύση όλα όσα έμαθε χθες ή καλύτερα όσα του είπε η Αρετή...

Η Έλενα κάθονταν μερικά παραδίπλα αλλά άκουγε καθαρά την κουβέντα τους, η καφετέρια δεν είχε και πολύ κόσμο άλλωστε και η μουσική χαμηλή και απαλή... Δεν είχε προλάβει όλη την κουβέντα από την αρχή αλλά προφανώς δεν είχε χάσει κάτι το ουσιαστικό... Αθόρυβα παρήγγειλε τον καφέ της... Έλπιζε πως θα μάθαινε κάτι σημαντικό και πράγματι... η αλήθεια αποκαλύφτηκε από τα χείλια του Αλέξανδρου, ο οποίος ακούγονταν τρομερά ανήσυχος...

Ο Αλέξανδρος δε μπορούσε να το κρατήσει άλλο μέσα του... «Η Αρετή είναι έγκυος Διονύση... δεν είμαι σίγουρος για το ποιος είναι ο πατέρας αλλά ήταν σαφής... δεν έλεγε ψέματα...»
Ο Διονύσης τα έχασε... δεν περίμενε μια τέτοια εξέλιξη... «Δε μπορεί να είναι και πολλοί οι πιθανοί πατεράδες... ένας είναι σίγουρα ο Ραζής και ο άλλος αυτός που νταλαβερίζεται τον τελευταίο καιρό... Φωτίου εάν δεν κάνω λάθος...»
«Δε ξέρω τι να σου πω... μου τα μάσαγε σαν να μην ήθελε να αποκαλύψει την αλήθεια λες και διασκέδαζε με το όλο παιχνίδι... ο Ραζής πάντως το ήξερε από πιο νωρίς... εξοργίστηκε με τα σχόλια της λες και προσπάθησε επίτηδες να του φορτώσει το παιδί από την πρώτη στιγμή... δε ξέρω τι γίνεται... κάθε φορά που τη βλέπω τη μισώ όλο και πιο πολύ αλλά έχει βαλθεί να τους τρελάνει όλους με τα καμώματα της...»
Ο Διονύσης σκέφτηκε καλά πριν απαντήσει... η κατάσταση ήταν πολύ λεπτή σίγουρα... «Εάν το παιδί είναι του Φωτίου τότε δεν έχουμε κάποιο θέμα... εάν είναι του Ραζή τότε αλλάζουν τα δεδομένα... η Αρετή που ξέρω δε θα έπαιζε ποτέ με κάτι τέτοιο... είμαι σίγουρος πως ξέρεις πολύ καλά ποιος είναι ο πατέρας... Προς το παρών προτείνω να μην πεις τίποτα σε κανέναν μέχρι να δούμε τις επόμενες κινήσεις της... και σίγουρα δε πρέπει να το μάθει η Έλενα... κακομοίρη μου πρόσεξε καλά... μιλάμε για τη ζωή ενός μωρού...»
Ο Αλέξανδρος συμφώνησε εάν εξακολουθούσε και μια ανεξήγητη οργή εξαιτίας της... κάθε φορά αναστατώνονταν αρνητικά φυσικά... κάθε φορά που την αντίκριζε θυμόταν μόνο ψέματα και τίποτα άλλο... «Εντάξει ίσως προσπαθήσω να της μιλήσω... έμαθα την νέα της διεύθυνση από το αφεντικό της... εάν δεν εργάζεται πλέον εκεί πέρα... θα δω... ελπίζω να πει ψέματα για το συμφέρον φίλε μου... μόνο αυτό...»
Ο Διονύσης τον μάλωσε... «Σταμάτα τις μαλακίες... δεν παλεύεσαι... θα δούμε προς το παρών άχνα και βλέπουμε... θα έχει τους λόγους του και ο Ραζής που μέχρι τώρα δεν είπε τίποτα σε κανέναν... και αυτός κάτι περιμένει... Άντε πάμε γιατί με περιμένει και η Άρτεμις...»
Βγήκαν από τη καφετερία και οι δυο προβληματισμένοι χωρίς καν να υποψιαστούν την παρουσία της Έλενας όλη αυτήν την ώρα πίσω τους... προδόθηκαν από μόνοι τους στο πιο ακατάλληλο άτομο...

Η Έλενα τα είχε ακούσει όλα... είχε περάσει μια ώρα από τότε που έφυγαν οι δυο συνένοχοι και εκείνη είχε ριζώσει στην ίδια καρέκλα... χιλιάδες σκέψεις περνούσαν από το μυαλό της... έκανε μέρες να περάσει ο εφιάλτης... παντού άκουγε κλάμα μωρού... οποία πόρτα άνοιγε πάντα συναντούσε μια κούνια και άκουγε ένα γλυκό νανούρισμα... το δικό της μωρό είχε χαθεί εξαιτίας της... τώρα ήταν η σειρά της να της πάρει το μωρό... ακόμη και εάν ήταν του πατέρα της δεν είχε σημασία... αυτό το παιδί δεν είχε το δικαίωμα να φέρει το επίθετο Ραζής... θα ήταν εγκληματικό... ήταν σίγουρη πως όπως και να είχε η πανέξυπνη Αρετή θα κατάφερνε να πείσει τον πατέρα της να πιστέψει ένα ψέμα... πολύ εύκολα... θα του πουλούσε λίγο έρωτα παραπάνω και εκείνον θα έπεφτε αμαχητί στην παγίδα της... Κάτι έπρεπε να κάνει... ήταν η μόνη που έβλεπε καθαρά την αλήθεια... πρώτα ήθελε να συμβουλευτεί ένα πολύ δικός της άτομο... Η Μυρτώ σίγουρα θα την καταλάβαινε... σίγουρα θα την καθοδηγούσε σωστά... Πράγματι θα συναντιόνταν σπίτι της την επομένη μέρα το πρωί... ήθελε να μάθει περισσότερα από το τηλέφωνο αλλά από κοντά θα της λύνονταν όλες οι απορίες...

****************************

7 Μαρτίου 2014
Μωρό μου, δεν έχω κάτι συγκλονιστικό να αναφέρω... τίποτα ουσιαστικά δεν έχει αλλάξει... η μαμά σου προσέχει περισσότερο πλέον για χάρη σου. Μην ανησυχείς για τίποτα θα τα τακτοποιήσω όλα... εμείς θα χαμογελάσουμε στο τέλος... ο Μάριος θα μας βοηθήσει αλλά και χωρίς εκείνον πάλι θα τα καταφέρναμε... δεν έχω μάθει να το βάζω κάτω τόσο εύκολα... η μαμά σου είχε στεναχωρηθεί αρκετά στο παρελθόν αρκετά... έμεινα ορφανή όταν ήμουν δέκα χρονών αλλά μεγάλωσε η γιαγιά μου με περίσσια αγάπη... έτσι θα σε μεγαλώσω και εγώ μαζί με τη γιαγιά μου... εκείνη πάντα ξέρει καλύτερα... διαισθάνεται το κίνδυνο και μπορεί να σε προστατεύσει από πολλούς κινδύνους... ξέρει αρκετά κόλπα... μπορεί να έχω μείνει μόνη χωρίς φιλίες αλλά η γιαγιά μου είναι το καλύτερο στήριγμα. Ο μπαμπάς σου είναι το ίδιο ισχυρός, θα μπορούσε να σε προστατεύσει... αλλά μέχρι να αποδεχτεί την αλήθεια πρέπει να πορευτούμε χωρίς αυτόν... κάποια στιγμή θα σε αγκαλιάσει περήφανα... είσαι και δικό του δημιούργημα και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το αμφισβητήσει... σίγουρα θα του μοιάζεις... προς το παρόν δεν τον χρειάζομαι... θέλει χρόνο... και οφείλω να του το δώσω... για μια ακόμη φορά με παρεξήγησε αλλά εάν σε κρατήσει στην αγκαλιά του σίγουρα όλα θα αλλάξουν... μπορεί να μην είμαστε μαζί ποτέ στο μέλλον αλλά εσένα δεν έχει το δικαίωμα να σε διώξει...

Η Αρετή σταμάτησε το γράψιμο στο ημερολόγιο... είχε αποφασίσει μια φορά την εβδομάδα να γράφει κάτι στο μωρό της. Το ραντεβού με το γιατρό ήταν την άλλη εβδομάδα... σίγουρα ήταν πολύ νωρίς να μάθει το φύλο του μωρού της αλλά της έφτανε να ήταν καλά στην υγεία της. Η ίδια θα προτιμούσε να ήταν αγόρι μόνο και μόνο να γίνει δυνατός ώστε να πολεμάει τυχόν εχθρούς πιο αποτελεσματικά αλλά και από την άλλη εάν ήταν κορίτσι θα ήταν το πιο όμορφο από όλα... το ίδιο δυναμικό και υπομονετικό με εκείνην. Έβαλε τα γέλια... η μέρα είχε τόση περίεργη κατάληξη... από χθες τράβηξε τα πάνδεινα... μάλωσε με τον Αλέξανδρο και το Φίλιππο... δέχτηκε μια πρόταση γάμου την όποια απέρριψε χωρίς να την πολυσκεφτεί... ψυχράθηκε με τον Οδυσσέα και την Έρικα αλλά παρόλα αυτά είχε την όρεξη να διασκεδάσει, σαν να μη συνέβαινε τίποτα... τελικά τίποτα στη ζωή της δεν έβγαζε νόημα... Ήθελε απλώς να χορέψει για να να ξεχαστεί... να νιώσει ποθητή γυναίκα, η οποία εξουσιάζει μόνη της τον εαυτό της... να ξεφύγει λίγο από τον πόνο και τη μιζέρια της καθημερινότητας.
Είχε ξεχαστεί με τις σκέψεις όμως η ώρα είχε πάει 9 το βράδυ και εκείνη έπρεπε να ετοιμαστεί. Είχε σκοπό να δείχνει πανέμορφη για χάρη του Μάριου... μόνο για εκείνον ήταν η τόση περιποίηση... της είχε φερθεί τόσο άψογα ο καημένος αλλά εκείνη ήταν τόσο δειλή μπροστά του... Σήμερα όμως όλοι θα ζήλευαν το αφεντικό τους και την όμορφη παρουσία δίπλα του... δεν είχε κάποιο τίτλο δίπλα του... δεν είχαν καν νορμάλ σχέση... δεν ήταν καν η κοπέλα του με την κλασσική έννοια αφού σίγουρα άξιζε κάποια καλύτερη δίπλα του... μόνο για σήμερα όμως θα τον ζήλευαν όλοι... ήθελε να γνωρίσει τον κόσμο του και ετοίμαζε μια θεαματική είσοδο για όλους... ίσως και εκεί συναντούσε και εχθρούς αλλά δεν φοβόταν τόσο πολύ πλέον... θα τον είχε δίπλα της, πάντα θα της κράταγε το χέρι... έστω και εάν έβρισκε κάποια άλλη θα ήταν πάντα το στήριγμα της.
Σηκώθηκε να κάνει ένα μπάνιο... είχε διαλέξει ήδη τι θα φορέσει. Επέλεξε ένα όμορφο κόκκινο φόρεμα με φαρδιές τιράντες και βαθύ ντεκολτέ... εφαρμοστό για αναδείξει το καλλίγραμμο κορμί της αφού τίποτα δεν την ορατό ακόμη... κοντό πολύ πιο πάνω από γονάτο... παπούτσι με ελάχιστο τακούνι που αγόρασε επίτηδες εξαιτίας της εγκυμοσύνης της, τα ολόισια της μαλλιά είχε αποφασίσει να τα στόλισε με μια μαύρη κορδέλα ενώ το μακιγιάζ της ήταν από τις λίγες φορές που ήταν αρκετά έντονο. Το πρόσωπο της είχε ξεπρηστεί... είχε ξεχάσει εντελώς τη σφαλιάρα που έφαγε από το Φίλιππο... ήταν δεύτερη που χειροδικούσε πάνω της σίγουρα τρίτη δε θα υπάρξει... Απογοητευμένη χαμήλωσε το βλέμμα της λες και είχε διαπράξει κάποιο έγκλημα... ίσως το μόνο έγκλημα της ήταν που αγάπησε κάποτε την ίδια την τρέλα... ίσως πίστεψε τις λάθος κουβέντες από τα χείλη του... πολλά ίσως αλλά τίποτα δε μπορούσε να αλλάξει την κατάσταση... εκείνη περίμενε το παιδί του και εκείνος τη μισούσε... Είχε περάσει μια ώρα χωρίς να το καταλάβει. Ήταν σχεδόν έτοιμη... πήρε ένα μικρο τσαντάκι με τα λιγοστά πράματα και προχώρησε προς το δρόμο για να βρει ταξί. Το μαγαζί ήταν από την άλλη πλευρά της πόλης και όπως την έχει ενημερώσει ο Μάριος σήμερα είχαν αρκετές κρατήσεις... είχε υπομονή... ήθελε να περιμένει στην ουρά... ήθελε να νιώσει ξανά ξέγνοιαστο κοριτσόπουλο... Βεβαία δεν περίμενε να συναντηθεί πρόσωπο με πρόσωπο με τον εφιάλτη ξανά τόσο σύντομα... δεν ήταν προετοιμασμένη για μια τέτοια συνάντηση και ούτε είχε ιδέα για το σκοπό αυτής της επιλογής ως διασκέδαση...
Έφτασε λίγο μετά τις 10.30 στο νυχτερινό κλαμπ. Ίσως ήταν η μόνη που δεν συνοδεύονταν από κάποιον... μερικοί την κοίταξαν κάπως περίεργα... λες και αναρωτιόνταν τι έκανε μια όμορφη κοπέλα μόνη της σε αυτό το ξενυχτάδικο... μια ανδρική παρέα την πλησιάσει και άρχισε τα σφυρίγματα... και εκεί δε πτοήθηκε... χαμογελούσε ανέμελα... μέχρι και ο γεροδεμένος πορτιέρης της έριξε μια ματιά απορίας και με τρόπο σκούντηξε τον άνδρα που στέκονταν δίπλα του. Ήταν ένας άνδρας κοντά στα 40 αρκετά γεροδεμένος και αυστηρό βλέμμα... τον είχε ξαναδεί κάπου αλλά δε θυμόταν στην παρούσα φάση... ίσως με το Μάριο παλιότερα... Ο άνδρας την αγνόησε λες και δεν είχε όρεξη για πολλά πολλά... Η ανδρική παρέα γίνονταν όλο και πιο ενοχλητική όμως... ένας από αυτούς αποφάσισε να της μιλήσει πρώτος... μάλλον με χυδαίο τρόπο και σαφή σεξουαλικά υπονοούμενα... Η Αρετή προσπάθησε να απομακρυνθεί από δίπλα του αλλά ο κόσμος που κατεύθανε συνεχώς σίγουρα δυσκόλευε τις κινήσεις της...
Ο νεαρός προσπάθησε να το παίξει ευγενικός αρχικά... «Απορώ τι κάνει μια κοπέλα τόσο όμορφη σαν και εσένα μοναχούλα σε ένα τέτοιο μέρος... μήπως ψάχνεις για παρέα;»
«Ότι και εσύ προφανώς... να διασκεδάσω... αλλά δε το βλέπω όμως...» ανταπάντησε σχεδόν αμέσως...
Ο νεαρός ήταν έτοιμος να την πάρει αγκαλιά... συνέχισε με το ίδιο προκλητικό ύφος...«Εάν θέλεις μπορούμε να περάσουμε πολύ όμορφα εμείς η δυο... διαθέτω όλο το πακέτο... δε θα χάσεις...»
Η Αρετή αγρίεψε... ίσως τελικά έπρεπε να είχε δεχτεί την πρόταση του Μάριου... «Φίλε... δεν είμαι μόνη... περιμένω παρέα... οπότε σε παρακαλώ σταμάτα να με ενοχλείς...»
Ο όμορφος ξανθός δεν εγκατέλειπε την προσπάθεια... «Ναι το ξέρω διότι θα είσαι μαζί μου... θα περάσουμε πολύ όμορφα... είσαι μια όμορφη κοπέλα και φαίνεσαι αρκετά έξυπνη...»
Η Αρετή πήγε να πει κάτι σαν βρισιά αλλά μια ανδρική φωνή την πρόλαβε... «Η κοπέλα είναι μαζί μου υπάρχει κάποιο πρόβλημα νεαρέ;»
Γύρισε έντρομη το κεφάλι της για να αντικρίσει για μια ακόμη φορά τον εφιάλτη... ο Θεός δεν έλεγε να την λυπηθεί... το χαμόγελο στα χείλη του ήταν σατανικό σαν είχε ενθουσιαστεί από την τυχαία τους συνάντηση... λες και όλα ήταν καλά οργανωμένα...

***********************

Ο Φίλιππος συναντήθηκε μαζί με τον Πέτρο έξω από το νυχτερινό μαγαζί του Φωτίου. Μαζί τους ήταν και δυο όμορφες δεσποινίδες λίγο κάτω από τα τριάντα.... φυσικά ο φίλος του είχε ιδιαίτερα γούστα και το αποψινό βράδυ δε θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Η μια ήταν μια κοντούλα ξανθιά κοπέλα με μακρύ μαλλί και γαλάζια μάτια... ο Φίλιππος έδειξε μια προτίμηση προς εκείνην ενώ τον Πέτρο αγκάλιασε μια άλλη καστανή κοπέλα με κοντοκουρεμένο μαλλί, πιο ψηλή από την πρώτη κοπέλα και εμφανώς πιο χαλαρή. Οι δυο άνδρες ασφαλείας τους ακολουθούσαν παντού αλλά με από τις διαταγές έπρεπε να το παίζουν χαλαροί και άνετοι ώστε να τους επιτραπεί η είσοδος. Το συγκεκριμένο κλαμπ είχε καλή φήμη, μάζευε θαμώνες από όλα τα κοινωνικά στρώματα και πόσο δε πλούσιους εργένηδες που ήθελαν να περάσουν όμορφα... Η παρέα βρέθηκε στην ουρά μαζί με τον υπόλοιπο κόσμο... Στην αρχή δεν την πρόσεξε... μια παρέα παλικαριών βρίσκονταν μπροστά του... γελούσαν και όλο νοήματα έδειχναν με τα χέρια τους μια όμορφη κοπέλα που κάθονταν μπροστά τους... Η κοπέλα είχε μακριά ξανθά μαλλιά αλλά δε μπορούσε να διακρίνει κάτι άλλο. Όταν ένας νεαρός τόλμησε να την ενοχλήσει τότε εκείνη έστρεψε το κεφάλι της προς το μέρος του... τότε την είδε... τότε θυμήθηκε ποια Αρετή αγάπησε κάποτε... ήταν πραγματικά πολύ όμορφη... τα μαλλιά της τα είχε στολίσει με μια μαύρη κορδέλα, ενώ ανέμιζαν ασυμβίβαστα... το άρωμα της κατέκλυσε όλες τις αισθήσεις του... ανατρίχιασε χωρίς καν να ανταλλάξουν μια ματιά...

Ο νεαρός γίνονταν αρκετά ενοχλητικός... είχε σκοπό να την στριμώξει για τα καλά... περιέργως η Αρετή ήταν μόνη της στη σειρά... ο Φωτίου είτε δε γνωρίζει για την παρουσίαση της ή την περιμένουν οι φίλες της μέσα... σκέφτηκε ο Φίλιππος, ενώ δεν σταμάτησε να χαμογελάει, υπολογίζοντας τα απίστευτα ενδεχόμενα της βραδιάς... σίγουρα ήταν αναπάντεχη αυτή η συνάντηση αλλά καλοδεχούμενη...

Ο όμορφος νεαρός προσπάθησε να την πάρει αγκαλιά, προκαλώντας την πιο πολύ με τις κουβέντες του. Σίγουρα η Αρετή μπορούσε να μαγέψει τον καθένα... σίγουρα κάνεις δε θα μπορούσε να αντισταθεί... ο ξανθός άνδρας δεν αποτέλεσε εξαίρεση... ήθελε να κατακτήσει την άλλοτε αγαπημένη του ως δικό του λάφυρο. Κάθε γλυκόλογο από το στόμα του, κάθε σεξουαλικό υπονοούμενο σίγουρα τον ενόχλησε αλλά προσπάθησε να μην το δείξει. Ο Πέτρος στέκονταν δίπλα του... την πρόσεξε και ο ίδιος... τα σχόλια του ενόχλησαν περισσότερο τον Φίλιππο ενώ η ζήλια άρχισε να σιγοκαίει μέσα του... Είχε σκοπό να την μειώσει αλλά κάτι μέσα του έλεγε να την προστατεύσει...
«Ούτε κανονισμένο να ήταν... ούτε προμελετημένο... το γκομενάκι βρέθηκε πάλι στο δρόμο σου... δες το πως κάθετε μπροστά μας αβοήθητο...» σχολίασε ο Πέτρος παριστάνοντας τον αδιάφορο μόνο και μόνο να προκαλέσει το Φίλιππο... φυσικά τα κατάφερε....
«Δε με νοιάζει... δεν υπάρχει για μένα... η σκύλα δε θέλω να τη βλέπω μπροστά μου» ανταπάντησε ο Φίλιππος εκνευρισμένος, ενώ αγκάλιασε τη όμορφη ξανθιά κοπέλα δίπλα του... τα μάτια του όμως δεν τα έπαιρνε από πάνω της... παρακολουθούσε όλες τις κινήσεις... κρατιόταν με νύχια και δόντια...

Στην αρχή η Αρετή δεν έδωσε σημασία στα σφυρίγματα αλλά στην πορεία προσπάθησε να απωθήσει τον ενοχλητικό άνδρα... χωρίς επιτυχία... Ο Φίλιππος δεν άντεξε, τα πράσινα της μάτια λαμποκόπησαν στο σκοτάδι από οργή... ήταν έτοιμη να τον βρίσει όταν αποφάσισε ο ίδιος να επέμβει... το γιατί δε το γνώριζε αλλά έτσι τον διέταξε η καρδιά του... δεν θα επέτρεπε κανέναν άλλον να την πειράζει και να την προκαλεί...
«Η κοπέλα είναι μαζί μου υπάρχει κάποιο πρόβλημα νεαρέ;» Φώναξε δυνατά για να ταράξει την ηρεμία της βραδιάς. Η Αρετή τότε τον πρόσεξε έμενα να τον χαζεύει λες και είχε τρομάξει... δεν άρθρωσε ούτε μια λέξη λες και απογοητεύτηκε... σίγουρα δεν περίμενε να τον συναντήσει...
Ο άνδρας γέλασε στο σχόλιο του Φίλιππου... του απάντησε σχεδόν με εριστικό τρόπο... «Μαζί σου; δε νομίζω... τι δουλειά έχει μια κοπέλα σε και αυτήν με την πάρτυ σου...» έβαλε τα γέλια... φυσικά δεν είχε πιστέψει τις κουβέντες του
Ο Φίλιππος εντελώς ήρεμος αποκρίθηκε με ειρωνικό ύφος... «Δεν είσαι του γούστου της πίστεψε με.. είσαι ένα μικρό παιδάκι για εκείνην» Βέβαια είχε σκοπό να προσβάλει την Αρετή αλλά είχε εξαφανιστεί από την σειρά λες και την κατάπιε η γη... Ο Πέτρος τον κοίταξε απορημένος... δεν είχε προσέξει και ο ίδιος κάτι άλλωστε, ήταν απορροφημένος από τα φιλιά της αιθέριας ύπαρξης δίπλα του... Ο Φίλιππος ανήσυχος κοίταξε γύρω του... δεν έβλεπε πουθενά την Αρετή... έβριζε νευριασμένος... προφανώς ο Φωτίου είχε προλάβει να την γλιτώσει και πάλι...

*********************

Όση ώρα ο Φίλιππος αντάλλαζε κουβέντες με τον ενοχλητικό νεαρό, η Αρετή δεν είχε προσέξει ένα άνδρα γύρω στα 45 να στέκεται δίπλα της... Της έκανε νόημα να την ακολουθήσει, αλλά εκείνη δεν ήθελε αρχικά... τότε ο γεροδεμένος άνδρας έδωσε περισσότερες εξηγήσεις...
«Δεσποινίς Αρετή ακολουθήστε με, ονομάζομαι Αριστείδης... το αφεντικό με διέταξε να σας οδηγήσω αμέσως στο γραφείο του....»
Η Αρετή ρώτησε το αυτονόητο... «Και πως ξέρατε πως ήμουν έξω εδώ πέρα;» τον ακολούθησε σε μια πίσω πόρτα που οδηγούσε σε ένα τεράστιο διάδρομο... η απάντηση του την αποστόμωσε...
«Φυσικά υπάρχουν κάμερες αλλά μοιάζετε και τόσο πολύ στη μητέρα σας την Ελπίδα... όλοι όσοι την γνώριζαν είναι εύκολο να διακρίνουν τις ομοιότητες... » Ο Αριστείδης δεν πρόσθεσε κάτι άλλο... ίσως δε θα έπρεπε να το αναφέρει καθόλου...
Η Αρετή δε μίλησε... αυτό δε το περίμενε πάλι... αυτός ο άνδρας γνώριζε τη μητέρα της και σίγουρα τον πατέρα της... επιτέλους γνώρισε κάποιον που ίσως τη βοηθούσε στην πορεία... Μπήκε σε ένα απλό διακοσμημένο γραφείο γεμάτο χαρτιά... Απορημένη αναρωτήθηκε εάν αυτό ήταν το πραγματικό του γραφείο ή είχε και κάπου αλλού... Ο Αριστείδης της πρόσφερε λίγο νερό για να πιει... στην συνέχεια κάθονταν διπλά της ακούνητος λες και ήταν βράχος... Ήθελε να τον ρωτήσει αλλά ντράπηκε... βρήκε το θάρρος όμως... «Γνωρίζατε τη μητέρα μου και τον πατέρα μου;»
«Ναι αρκετά καλά... τότε ήμουν πιο νέος φυσικά και ανόητος... όλοι μιλούσαν για την ομορφιά της μητέρας σας και την τύχη του πατέρα σας... ήταν καλοί άνθρωποι και οι δυο...» Έκοψε την πρόταση του στη μέση... δεν χρειάζονταν περισσότερες λεπτομέρειες σίγουρα ο Μάριος θα την ενημέρωνε για όλη την αλήθεια...
«Συνεχίστε παρακαλώ... πείτε μου κάτι για αυτούς και ειδικά για τον πατέρα μου» τον παρότρυνε η Αρετή χωρίς υπεκφυγές... «Δεν του θυμάμαι πολύ καλά... δυστυχώς...»
«Ξέρω... κρίμα» την διέκοψε εκείνος αλλά δεν είχε σκοπό να πει περισσότερα... μόνο πρόσθεσε κάτι τελευταίο... «Η μητέρα σας βοήθησε αρκετά τον πατέρα σας... απλώς... έτσι ήταν γραφτό...»
Η Αρετή κούνησε με δυσπιστία το κεφάλι... απογοητευμένη αφού έβλεπε πόσο δύσκολο ήταν για κάποιον να μιλήσει για την οικογένεια της. Ο αστυνομικός Νίκος Γεωργίου την είχε προειδοποιήσει... αλλά ποτέ δε φαντάστηκε το πόσο δύσκολο θα ήταν... αναστέναξε ενώ εκείνη την ώρα έμπαινε ο Μάριος μέσα... ο Αριστείδης έφυγε διακριτικά...
«Πριγκίπισσα μου συγγνώμη που άργησα να έρθω αλλά με καθυστέρησαν κάτι γνωστοί στο μαγαζί... είσαι έτοιμη να διασκεδάσεις;»
Η Αρετή σηκώθηκε όρθια... τον αγκάλιασε τρυφερά... «Σε ευχαριστώ είμαι πανέτοιμη... » απάντησε κάπως μουδιασμένα... της ήρθε στο μυαλό της ο Φίλιππος... η καρδιά της χτύπαγε ρυθμικά λες και κάτι κακό θα συνέβαινε... προτίμησε να μην αναφέρει κάτι...
«Τότε πάμε... το τραπέζι σου σε περιμένει... » σχολίασε ο Μάριος εάν και είχε καταλάβει πως κάτι δεν πήγαινε καλά...
Βγήκανε αγκαζέ στη μεγάλη αίθουσα του νυχτερινού μαγαζιού... Η Αρετή ήταν φυσικά το πρόσωπο της βραδιάς... κάποιες γυναικείες υπάρξεις την αγριοκοιτάξαν από ζήλια... Ο Μάριος δίπλα της χαμογελούσε περήφανα λες και ήθελε να φωνάξει το όνομα της σε όλους... δεν έδωσε σημασία σε σχόλια... ακόμη και οι άνδρες του τον κοίταζαν με περιέργεια... αναρωτιόνταν ποια ήταν η συγκεκριμένη κοπέλα διπλά του. Τίποτα δεν είχε σημασία... η Αρετή ήθελε να γίνει όμορφη για χάρη του ώστε να τον ζηλεύουν όλοι και τα είχε καταφέρει... το χαμόγελο του ήταν η ανταμοιβή της... προς στιγμή είχε ξεχάσει το δαίμονα...

Προχώρησαν προς το μέσο του κλαμπ εκεί που υπήρχαν αρκετά τραπέζι για τους εκλεκτούς πελάτες... καθίσαν αγκαλιασμένοι ενώ ο Μάριος έδωσε την παραγγελία... το αλκοόλ απαγορεύονταν λίγο κρασί επιτρέπονταν όμως έτσι για το καλό. Αμέσως ο σερβιτόρος υπάκουσε στις εντολές του αφεντικού... μέσα σε λίγα λεπτά μια πιατέλα αλλαντικών και άλλων εδεσμάτων μαζί με λίγο κρασί στρώθηκε μπροστά τους... Η Αρετή ήταν πολύ χαρούμενη... η μουσική ήταν πολύ καλή πραγματικά θα διασκέδαζε σήμερα... Είχε περάσει αρκετή ώρα μέχρι να καταλάβει πως ακριβώς απέναντι της κάθισε ο Φίλιππος με τη παρέα του. Τον αγνόησε εντελώς... η καρδιά της συνέχισε να χτυπάει ρυθμικά... η όλη ατμοσφαίρα της θύμισε στιγμές από το παρελθόν μαζί με τις φίλες της σε ένα άλλο μπαρ... εκείνη ήταν με τις αγαπημένες φίλες και αυτός με την παρέα του... Όλα είχαν αλλάξει όμως... η φλόγα είχε χαθεί... δεν είχε υπομονή ούτε για κόλπα ούτε για πειράγματα... είχε πληγωθεί αρκετά... συνέχισε να συνομιλεί με το Μάριο... δεν του έριξε ούτε μια ματιά... και πάλι ένιωσε τα μάτια του καρφωμένα πάνω της... Η μουσική άλλαξε απότομα ένα πιο ερωτικό κομμάτι επέλεξε ο ντι-τζει... μιλούσε για μια αγάπη δίχως αύριο... μια αγάπη που τελείωσε άδοξα... Για κάποιο περίεργο λόγο ζήτησε από το Μάριο να χορέψει μαζί της... το δικό της αύριο είχε έρθει αλλά το παρελθόν την ταλαιπωρούσε... μόνο στην αγκαλιά του δεν έβλεπε φαντάσματα...

Εκείνος την έσφιξε από τη μέση χωρίς να το πολυσκεφτεί... του άρεσε επίσης το συγκεκριμένο κομμάτι... έκρυβε πόνο αλλά και αλήθεια παράλληλα... Η Αρετή άπλωσε τα χέρια της στον ώμο του... σε πιο χαλαρό στυλ αλλά με ζεστασιά... και οι δυο ακολουθούσαν τον απαλό ρυθμό της μουσικής απορροφημένοι σε διάφορες σκέψεις... χαμένοι σε ανασφάλειες και τύψεις... Μόλις τελείωσε το κομμάτι η Αρετή τον φίλησε στο στόμα λες και δεν υπήρχε αύριο... λες και ήταν η τελευταία φορά που χόρευαν μαζί... Ίσως και να ενήργησε απερίσκεπτα... σίγουρα δεν είχε σκοπό να προκαλέσει το μένος του αντιπάλου στρατοπέδου... εάν και ήταν λίγο αργά για προσευχές... Η μουσική δυνάμωσε πιο πολύ και η Αρετή συνέχισε να χορεύει σαν μην υπήρχε κανείς άλλος δίπλα της... Ο Μάριος προσπάθησε να την ακολούθησε αλλά δεν ήταν το ίδιο καλός... δεν την εγκατέλειψε όμως... δεν είχε το δικαίωμα να το κάνει... θαύμαζε τον τρόπο που λικνίζονταν ακόμη και στα πιο χορευτικά ξένα κομμάτια... λες και είχε αστείρευτη δύναμη μέσα της... λες και είχε ανάγκη να ξεσπάσει κάπου... κάπως έτσι είχε περάσει μια υπέροχη ώρα...
Ξαφνικά τον πλησιάσει ο Αριστείδης... ανήσυχος... λες και είχε συμβεί κάτι σοβαρό... Ο Μάριος σηκώθηκε όρθιος αμέσως... πλησιάσει κοντά στον καλό του φίλο... «Σε ακούω...»
«Αφεντικό τώρα μόλις πρόσεξα πως ο Ραζής επίσης είναι εδώ... είναι με παρέα αλλά έχει φέρει δυο φουσκωτούς μαζί του... δε ξέρω εάν θέλει να προκαλέσει φασαρία ή όχι...»
Ο Μάριος του έκανε νόημα να σιωπήσει... θα έλεγχε ο ίδιος την κατάσταση... «Μείνε μαζί με την Αρετή και μην την χάσεις από τα μάτια σου... ». Έπειτα μίλησε αστειευόμενος προς την Αρετούλα... «Πριγκίπισσα μου θα σε αφήσω για μερικά λεπτά... δε σε πειράζει... ο Αριστείδης θα σε προσέχει... »
Η Αρετή πήγε να αντιδράσει... δεν χρειάζονταν σωματοφύλακα... αλλά δεν πρόλαβε να πει κάτι, ο Μάριος είχε εξαφανιστεί και ο Αριστείδης πήρε θέση πίσω της κάπως διακριτικά... έμεινε μόνη της στο τραπέζι να σκέφτεται τι στην ευχή συνέβη... το μυαλό της πήγε αμέσως στο Φίλιππο... Τον κοίταξε επίμονα αυτή τη φορά... τα γαλάζια του μάτια γυάλιζαν από μίσος... η αγάπη είχε χαθεί από το πρόσωπο του εδώ και καιρό... Διασκέδαζε και ο ίδιος αρκετά... βεβαία από δίπλα του δε θα μπορούσε να λείψουν οι όμορφες υπάρξεις... και ο μαλάκας ο φίλος του... Προτίμησε να μη δώσει άλλο στόχο... κοίταξε γύρω της αδιάφορα... άκουσε μια ανδρική φωνή πίσω της όμως... οι μπελάδες δεν είχαν τελειωμό...
«Σε έψαχνα σε όλο το μαγαζί για να σε βρω... δεν μπορείς να μου κρυφτείς... τελικά λες πολλά ψέματα... » της φώναξε μια ανδρική παρουσία...
Η Αρετή έκπληκτη αντίκρισε τον εκνευριστικό ξανθό παλικάρι που την πολιορκούσε προηγουμένως... «Δεν είπα ψέματα... είμαι εδώ με κάποιον... φύγε σε παρακαλώ...»
Ο νεαρός όμως μισομεθυσμένος πλέον την τράβηξε για να σηκωθεί όρθια να χορέψουν... Η Αρετή τον έσπρωξε με δύναμη... εκείνη την ώρα επενέβη ο Αριστείδης... πρόσεξε πως η κατάσταση είχε παρεκτραπεί... με νόημα λέει στον νεαρό...
«Άφησε την κοπέλα μόνη της αλλιώς θα σε πετάξουμε έξω... δε θα το ξαναπώ άλλη φορά ομορφονιέ...»
«Και ποιος νομίζεις πως είσαι εσύ για να με πετάξει έξω... μάλλον δε ξέρεις ποιος είμαι...» γέλασε δυνατά, λες και ο πλούτος του θα τον προστάτευε στην προκειμένη περίπτωση.
Ο Αριστείδης όμως δεν αστειεύονταν... έκανε νόημα σε δυο άτομα να τον πετάξουν έξω... το μαγαζί είχε γεμίσει ασφυχτικά... ο ίδιος απομακρύνθηκε για λίγο από κοντά της για να βεβαιωθεί πως όλη η παρέα είχε πάρει πόδι... εκνευρίζονταν αρκετά με τα κακομαθημένα πλουσιόπαιδα... Η Αρετή έμεινε μονάχη για 3 λεπτά αλλά ήταν αρκετό για να χτυπήσει Ραζής και μαζί με αυτόν να επιστρέψουν τα κακόβουλα σχόλια...

**********************

Ο Μάριος έλεγξε όλες τις κάμερες μια προς μία... ήθελε να δει τι στην ευχή σκάρωνε ο Ραζής με αυτή την κίνηση όλο αλαζονεία. Μπήκε όμως στα δικά του λημέρια και έπρεπε να ήταν ιδιαίτερα προσεχτικός... Ο Ραζής συνάντησε την Αρετή επίσης έξω στην είσοδο του κλαμπ... εκείνη τη στιγμή η καλή του είχε μια λογομαχία με έναν ενοχλητικό νεαρό... ο Ραζής προφανώς κάτι του είπε και συνέχισαν τη διαμάχη, ενώ ο Αριστείδης λυτρώνει ουσιαστικά την Αρετή από αυτό το μαρτύριο... Μέσα στο μαγαζί πρόσεξε πως ο Ραζής κάθονταν σε πολύ κοντινή απόσταση από εκείνον και την Αρετή... είδε πως συνομίλησε για λίγα λεπτά με το νεαρό της εισόδου, ο οποίος αμέσως κινήθηκε προς το μέρος της Αρετής... ήταν απόλυτα σίγουρος πως το έκανε επίτηδες ώστε να αποπροσανατολίσει τον Αριστείδη μακριά της. Του αρκούσαν ελάχιστα λεπτά ώστε να συμπεριφερθεί περίεργα και πάλι... τον είδε να τραβάει την Αρετή με το ζόρι προς της τουαλέτες... εκεί δεν υπήρχαν κάμερες φυσικά... έπρεπε να βιαστεί...
Εκνευρισμένος ο Μάριος φώναξε δυο άνδρες μαζί του... όσο και να αντιδρούσε η Αρετή δε θα το άφηνε έτσι... Γρήγορα κατευθύνθηκε προς το μέρος του... δεν θα υποχωρούσε και πάλι... Πράγματι τους συνάντησε σε κάποιο απόμερο μέρος να λογομαχούν... η Αρετή του φώναζε και εκείνος γελούσε ειρωνικά...

**********************

Ο Φίλιππος με του βρήκε την κατάλληλη ευκαιρία την πλησιάσει παρά τις αντιδράσεις του Πέτρου... όλη την ώρα η συμπεριφορά της ήταν άκρως προκλητική... ήθελε να του δείξει τη δύναμη της... τον απαξίωσε πλήρως ενώ χόρευε αισθησιακά με το Φωτίου... Τα γέλια της ακόμη και μέσα στην τόση φασαρία του τρυπούσαν τα αυτιά... λες και τον κορόιδευαν... Χθες είχε παραδεχτεί πως ουσιαστικά τον δούλευε... σήμερα πέρασε αμέσως στο επόμενο θύμα της... χωρίς τύψεις, χωρίς ψεύτικα δάκρυα... διασκέδαζε με την καρδιά της... έπινε μάλιστα αγνοώντας την κατάσταση της. Ο Φίλιππος είχε τρελαθεί εντελώς... τίποτα δε μπορούσε να τον ηρεμήσει... Μπροστά του στάθηκε ο νεαρός που φλέρταρε με την Αρετή... ο Μάριος είχε απομακρυνθεί για λίγο... αλλά άφησε κάποιον άλλον να την προσέχει... με κάποιο τρόπο έπρεπε να τον ξεφορτωθεί και αυτόν... Σκούντησε το παλικάρι και τον παρότρυνε να μιλήσει με την Αρετή... σίγουρα θα τον πετούσαν έξω αλλά ο ίδιος σίγουρα θα κέρδιζε κάποια δευτερόλεπτα μαζί της...
Πράγματι όλα έγιναν όπως τα είχε υπολογίσει... η Αρετή έμεινε μόνη της για λίγη ώρα και αυτός την πλησιάσε... παραπατώντας όχι από το ποτό αλλά από την ίδια την τρέλα... «Έλα μαζί μου τώρα... μην βγάλεις άχνα εάν δε θες να συμβεί κάτι άλλο... σκέψου το μωρό σου...»
Η Αρετή έκανε μια προσπάθεια να τον απωθήσει αλλά την κράτησε πολύ σφιχτά... ούρλιαζε μες στα αυτιά του... «Τι θες από εμένα επιτέλους Ραζή... έχεις τελειώσει... χάσου από μπροστά μου... παράτα με ήσυχη επιτέλους... δεν αντέχω άλλο...»
«Σκάσε και προχώρα... δεν τελειώσαμε έτσι εύκολα... θες να καταστρέψω εντελώς το γκόμενο σου;»
Η Αρετή σώπασε προς στιγμήν... ήταν σίγουρη πως ο Ραζής κάτι σκάρωνε και σίγουρα ο στόχος ήταν ο Μάριος... αποφάσισε να τον ακολουθήσει προς τις τουαλέτες... Σταμάτησε απότομα... «Σε ακούω λοιπόν... για πες μου... νομίζω πως έχεις πάρει ήδη τις αποφάσεις σου... το παιδί δεν είναι δικό σου αρά δεν υπάρχει κάτι παραπάνω να ειπωθεί...»
«Εάν το παιδί δεν είναι δικό μου τότε γιατί έδωσες αυτή τη θεαματική παράσταση τις προάλλες... γιατί το ανέφερες καν;... άσε θα σου πω εγώ... είμαι μήπως ο καταλληλότερος για πατέρας; Ο Ιωάννου δε σου κάνει είναι πιασμένος... Ο Φωτίου έχει ύποπτο παρελθόν άρα μένω μόνο εγώ... έτσι δεν είναι... ήταν πρακτικό το θέμα και σκέφτηκες την καλύτερη λύση... τον μαλάκα της υπόθεσης...»Την τράνταξε δυνατά από τους ώμους....
Η Αρετή δεν έκανε πίσω όμως... είχε υποσχεθεί πως θα παλέψει ενάντια σε όλους για να προστατεύσει το μωρό της... ξέσπασε σε ειρωνικά γέλια... «Μπράβο Ραζή είσαι τόσο έξυπνος χαίρομαι... εάν αυτό πίστευες μπράβο... κουράστηκα να απολογούμαι σε όλους.... βαρέθηκα να είμαι πάντα η κατηγορουμένη... μπούχτισα με σένα... με πνίγεις Ραζή... σε θέλω έξω από τη ζωή μου τώρα... Δεν είσαι άνδρας... τα έβαλες στην αρχή με τον Οδυσσέα, μετά με την Έρικα και τώρα με το Μάριο... γιατί Φίλιππε; σε ρωτάω αφού δε με αγάπησες... σκύλα με ανεβάζεις σκύλα με κατεβάζεις... θες τόσο πολύ να με δεις να σε παρακαλάω;... γιατί πες μου πανάθεμα σε» Άρχισε να τον χτυπάει με μπουνιές στο στήθος... Τότε άκουσε από το στόμα του την απίστευτη δικαιολογία... σίγουρα είχε να κάνει με τρελό... αυτήν την απάντηση δεν την περίμενε με τίποτα...
«Δε θέλω να σε βλέπω να χαμογελάς... δε θέλω να χαμογελάς σε άλλους Αρετή με ακούς; Όταν χαμογελάς εγώ πονάω διπλά... μου θυμίζει τη μιζέρια μου και το πόσο ηλίθιος ήμουν που σε πίστεψα... πρώτα ο πατέρας και τώρα εσύ... όταν σε βλέπω να χαμογελάς... θέλω να σου κλέψω αυτό το χαμόγελο... να σε βλέπω δυστυχισμένη... να σε κάνω να νιώσεις έστω λίγες τύψεις... ένα συγγνώμη δεν είναι αρκετό πλέον... πονάω τόσο πολύ και θέλω να πονέσεις το ίδιο ή περισσότερο... όταν χαμογελάς είμαι μισός και δε το αντέχω αυτό άλλο... μόνο με ένα τρόπο θα λυτρωθώ... να καταστρέψω και εσένα και αυτόν το οποίο προσπαθείς να σαγηνεύσεις με το χαμόγελο σου»
Η Αρετή είχε ακούσει αρκετά... είχε να κάνει με τρελό... είχε δοκιμάσει τα πάντα... όσο και να πάλευε να μην τον συναντάει η μοίρα τους έφερνε αντιμέτωπους με νέες προκλήσεις και νέους καυγάδες... «Ραζή θες να πεθάνω για να ησυχάσεις... είσαι θεόμουρλος... πήγαινε να σε κοιτάξει ένας γιατρός διότι εγώ δεν αντέχω άλλον... κουράστηκα... νόμιζα πως η ψυχή σου μπορούσε να σωθεί αλλά δυστυχώς την έχει παρασύρει ο βυθός της θάλασσας για τα καλά... όχι όχι δεν μπορεί να συνεχίσει έτσι αυτό...»
Ο Φίλιππος της έσφιξε τον καρπό... δεν είχε σκοπό να την αφήσει τόσο εύκολα... «Και πως πιστεύεις πως μπορείς να προστατεύσεις τον εαυτό σου Αρετή... είσαι πολύ μικρή για να με φτάσεις... ούτε το μωρό σου δεν είσαι σε θέση να προσέξεις.... δες εδώ χάλια... είσαι έγκυος και βγήκε να γκομενιάσεις και να πιεις... λες και είσαι καμιά ξελιγωμένη... σιγά μην διάλεγα για μάνα του παιδιού μου εσένα... Δεν είσαι σε θέση να με απειλείς μικρή μου το κατάλαβες... πάντα θα σε βρίσκω... ήσουν και είσαι πολύ λίγη για μένα... » Την πλησιάσει απειλητικά αλλά κάποιος τον σταμάτησε... ο χρόνος του είχε τελειώσει προφανώς...
Ο Μάριος τον απομάκρυνε από δίπλα της... έδωσε εντολή να τον πετάξουν έξω αλλά είχε να του πει δυο λόγια... «Δε ξέρω για ποιον περνιέσαι Ραζή αλλά δε θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα... ήρθες να το παίξεις μάγκας στο μαγαζί μου... τι νομίζεις ρε ότι είμαι κανένας μαλάκας; σκέψου την κόρη σου... στο ξαναείπα αυτό στο τηλέφωνο... μείνε μακριά της αλλιώς θα την πληρώσει κάποιος άλλος... πάρτο απόφαση πως ότι και να κάνεις... δεν πρόκειται να αφήσω την Αρετή...»
Ο Φίλιππος μόλις άκουσε τις απειλές του Φωτίου θόλωσε είχε σκοπό να αποχωρήσει χωρίς να δημιουργήσει κάποιο θέμα... αλλά με το που ανέφερε την Έλενα πάλι δεν άντεξε... όρμησε καταπάνω του... άρπαξε από το γιακά τον Μάριο... ήταν η σειρά του να πει δυο κουβέντες... Οι άνδρες του Μάριου κινήθηκαν προς το μέρος του αλλά τους έκανε νόημα να σταματήσουν.... ήταν περίεργος να τον ακούσει...
«Είμαι περίεργος να δω τι δικαιολογία θα βρεις πάλι... Σε ακούω... ξέσπασε πάνω μου σε περιμένω...»
«Είσαι ένα ανθρωπάκι Φωτίου... είμαι πιο δυνατός από εσένα... έχω πιο ισχυρούς συμμάχους από εσένα... μη τολμήσεις ξανά να με απειλήσεις... νομίζεις πως δεν έμαθα για σένα... δεν ξέρω σε τι είσαι μπλεγμένος αλλά χάρισμα σου η γκόμενα... είναι το ίδιο ανίσχυρη με σένα... πάντα θα είμαι ένα βήμα πιο μπροστά... μείνει μακριά από την οικογένεια μου...»
Η Αρετή δεν πίστευε στα αυτιά της... ο Ραζής δεν είχε σκοπό να την αφήσει ήσυχη... θα κατέστρεφε όποιον βρίσκονταν στο πλάι της... είχε δυο επιλογές ή να απομακρυνθεί και να ξεχάσει εντελώς την ύπαρξη του Μάριου ή να μείνει να παλέψει... αλλά πως με τι... δεν είχε δύναμη... είχε μείνει μόνη τους είχε κάνει όλους πέρα για να τους προστατεύσει... Πέρασαν μερικά δευτερόλεπτα πριν αποφασίσει... ήταν η δυσκολότερη απόφαση της ζωής της... δεν είχε άλλο τρόπο όμως... Ο Φίλιππος έκανε δυο βήματα πίσω αλλά συνέχισε τις απειλές του... Ο Μάριος τον άκουγε ατάραχος... δεν έφταιγε σε τίποτα... πλησιάσει προς το μέρος του... ήταν ο μόνος τρόπος άραγε; δεν είχε απάντηση... έτσι την διέταζε να πράξει η λογική... όση λογική της είχε απομείνει... Οι αποφάσεις της δεν είχαν γυρισμό... έπρεπε να παλέψει...
«Ραζή σταμάτα επιτέλους... δε ξέρω τι σε κάνει να πιστεύεις πως είμαι τόσο ανίσχυρη... αλλά γελιέσαι.... είμαι πιο δυνατή από ποτέ και έτοιμη να σε συντρίψω με τη σειρά μου... μη ξεχνάς ποιανού κόρη είμαι Ραζή... μην το ξεχάσεις ποτέ... από εδώ και πέρα δε θα μπορέσεις να ακουμπήσεις έμενα και το μωρό μου... η σειρά μου να σε προειδοποιήσω...»
Ο Φίλιππος έβαλε τα γέλια ενώ πάλευε να ξεφύγει από τα γεροδεμένα τσιράκια... «Και τι θα κάνεις λοιπόν; είσαι ένα χρησιμοποιημένο προϊόν και δε νομίζω κάνεις να σε θέλει πλέον...»
Ο Μάριος πήγε αμέσως να τον χτυπήσει... τις προσβολές προς το πρόσωπο του θα της δέχονταν αλλά όχι εναντία στην Αρετή... εκείνη όμως τον συγκράτησε... ήρεμα, με σταθερό τόνο στη φωνή της που δεν φανέρωνε κανένα συναίσθημα του ψιθύρισε την απόφαση της... Σχεδόν αμέσως του έκανε νόημα πως θα έφευγε... δεν άντεχε άλλο... ήθελε να επιστρέψει σπίτι της... ο καθαρός αέρας θα της έκανε καλό...
Ο Μάριος κοκάλωσε.... σίγουρα δεν περίμενε μια τέτοια εξέλιξη... τόσο γρήγορα... έκανε νόημα στους άνδρες του να αφήσουν ελεύθερο το Ραζή... μόλις είχε ηττηθεί και δε το γνώριζε καν... σύντομα όμως θα το μάθαινε... όλοι θα πληροφορούνταν την αλήθεια... Η Αρετή είχε απομακρυνθεί... σίγουρα ήθελε να μείνει μόνη της... και όφειλε να το σεβαστεί... ήταν σίγουρος πως θα επέστρεφε σπίτι της... Χαμογέλασε πονηρά στο Φίλιππο καθώς εκείνος απομακρύνονταν νευριασμένος... του φώναξε δυνατά... «Ραζή... θα μάθεις πολύ σύντομα ποιος είναι αδύναμος και ποιος όχι... γελιέσαι τόσο πολύ... θα το μάθεις σε μερικές μέρες όμως... κάνε υπομονή...» Γρήγορα απομακρύνθηκε από το σκηνικό... Χαμογελούσε διότι ήταν πολύ ευτυχισμένος... είχαν περάσει μερικοί μήνες και είχε καταφέρει τόσο πολλά... σίγουρα ήταν ο μοναδικός νικητής... και ο Ραζής ο ηττημένος της βραδιάς...

Η Αρετή βγήκε από το κλαμπ... ακούμπησε για λίγο σε ένα πεζούλι... προσπάθησε να ελέγξει την αναπνοή της... δυσκολεύονταν όμως... 5 λεπτά πριν είχε πάρει μια πολύ σημαντική απόφαση... μια απόφαση που θα άλλαζε όχι μόνο τη δική της ζωή αλλά και τη ζωή όλων γύρω της... Δεν είχε άλλη επιλογή όμως... ο Μάριος ήταν μόνος που μπορούσε να την προστατεύσει... 5 λεπτά πριν είπε ένα βροντερό όχι στις απειλές και στις βιαιοπραγίες και ένα ισχυρό ναι στην ίδια τη ζωή και το χαμόγελο. Δεν θα απέτρεπε σε κανέναν να της κλέψει το χαμόγελο... θα πέθαινε... ούτε η άλλως χωρίς εκείνον αργοπέθαινε αλλά δεν είχε την πολυτέλεια να τον περιμένει άλλο... εκείνος είχε διαλέξει το στρατόπεδο της αντίπαλης πλευράς, την ίντριγκα και την κακία... εκείνη είχε περάσει στην αντίπερα όχθη... επέλεξε την καλοσύνη, την αγάπη και τη συγχώρεση... Δεν ήταν μόνη πλέον... το μωρό της θα ήταν προστατευμένο... και εκείνη θα χαμογελούσε παρά τις αντιξοότητες... Κάνεις δεν είχε ελπίδα να την κερδίσει... είχε βγει ήδη νικήτρια από τη ίδια τη μοίρα... οι δρόμοι άλλοι παράλληλοι άλλοι κάθετοι... πάντα οδηγούσαν στο ίδιο αποτέλεσμα... έπρεπε όλοι τους όμως να πάρουν το μάθημα τους πρώτα...